«Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι τροφή για την ψυχή»

Είναι πιο γνωστή τελικά ως ηθοποιός ή ως ακτιβίστρια; Το βέβαιο είναι πως η Βανέσα Ρεντγκρέιβ ακολουθεί δύο παράλληλες πορείες έχοντας σημειώσει επιτυχία εξίσου και στις δύο. Και παρά τα 75 της χρόνια, δεν σταματά να έχει νέες ιδέες τις οποίες υλοποιεί. Και ενώ έχει στα σκαριά ένα βιβλίο και δύο θεατρικές παραστάσεις, αποδέχτηκε και την πρόσκληση να διευθύνει το φετινό Φεστιβάλ του Μπράιτον όταν πληροφορήθηκε πως οι συμμετέχοντες θα εστιάσουν στις αντιφάσεις της εποχής.

«Εκεί τσίμπησα», παραδέχεται η διακεκριμένη βρετανίδα ηθοποιός. «Θυμήθηκα τα λόγια ενός οδηγού στο Κόσοβο, όταν είχα οργανώσει εκεί το 1999 ένα φεστιβάλ, για τους Αλβανούς της περιοχής που είχαν επιβιώσει μετά τις τρομερές σφαγές. “Χαίρομαι πολύ που γίνεται το φεστιβάλ διότι οι ανθρωπιστικές οργανώσεις μας, ενώ μας βοήθησαν πολύ, δεν συνειδητοποίησαν πως χρειαζόταν και η ψυχή μας φαγητό”, μου είχε πει. Τότε συνειδητοποίησα πως ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Αποτελεί φυσική και πνευματική ανάγκη κάθε υγιούς κοινωνίας», λέει σε συνέντευξη της στη βρετανική εφημερίδα «Guardian».

To πρόγραμμα του φεστιβάλ έχει σαφώς πολιτικές αιχμές, χωρίς όμως να κινείται στο πλαίσιο της προπαγάνδας. Η ίδια η Ρέντγκρεϊβ πρόκειται να παρουσιάσει έναν μονόλογο βασισμένο στις αναμνήσεις μιας δασκάλας από τον Λίβανο που αναμείχθηκε στο κίνημα της γυναικείας χειραφέτησης και λάτρευε τη μουσική και την ποίηση.

«Εχω συμπεριλάβει και μερικά σπουδαία ποιήματα από την λεγόμενη Αραβική Αναγέννηση. Διότι όλοι μιλάνε και γράφουν για την Αραβική Ανοιξη, αλλά κανείς δεν αναφέρεται στις ρίζες της που βρίσκονται στην Αραβική Αναγέννηση», εξηγεί η ηθοποιός.

Στο ίδιο φεστιβάλ θα προβληθεί και το ντοκιμαντέρ του γιου της Κάρλο Νέρο που ερευνά τη σχέση μεταξύ οικοσυστήματος και οικονομίας, αλλά και ένα ακόμη που ασχολείται με τις εναλλακτικές λύσεις που προσφέρει η ελεύθερη αγορά. «Ελπίζω ότι προσφέρει όμορφες στιγμές στον κόσμο το φεστιβάλ και παράλληλα του δίνει τροφή για την ψυχή. Είμαι ευχαριστημένη που υπάρχει και μια σειρά εκδηλώσεων με ελεύθερη είσοδο για το κοινό», λέει. Και παρ’ όλο που θα ήθελε να δει όλα τα θέατρα να λειτουργούν χωρίς εισιτήριο για τον κόσμο – κάτι που ξέρει πως δεν θα συμβεί -, «θα συνεχίσω να πιέζω τους πολιτικούς μας ώστε να προστατεύσουν τα φεστιβάλ και όποια άλλη μορφή πολιτισμού ενθαρρύνει το κοινό ένστικτο», υποστηρίζει.