Στα πόσα ράμματα να διακόπτεται;

Στην υπόθεση Κουρομπύλια ο Αρης είχε ένα δίκιο: όταν επί σειρά ετών συνεχίζονται αγώνες στους οποίους ο τερματοφύλακας έχει αρπάξει φωτιά από βεγγαλικό ή έχει χτυπηθεί από αεροβόλο, ή τα κόρνερ εκτελούνται όλα από αριστερά επειδή δεξιά βρέχει καρούμπαλα, ή και οι δύο βοηθοί παίζουν στην ίδια πλάγια γραμμή γιατί στην απέναντι δεν μπορούν να πλησιάσουν, θα ήταν κρίμα κι άδικο να χάσει ματς στα χαρτιά για ένα… κωλομπούκαλο, που θα ‘λεγε και ο μακαρίτης Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Κανείς δεν έχει αντίρρηση να τηρούνται οι νόμοι, αρκεί η εφαρμογή τους να αρχίσει από τον επόμενο.

Αυτή, άλλωστε, είναι και μία από τις βασικές αρχές της ατιμωρησίας στην Ελλάδα: «Ναι, αλλά τότε που είχαν πετάξει μπουκάλι στον διαιτητή δεν έτρεξε κάστανο» – κι ας μιλάμε για το βυζαντινό ντέρμπι Βένετων – Πράσινων για το Theodora’s Cup τον 6ο αιώνα, που οι γηπεδούχοι γλίτωσαν την τιμωρία του ιπποδρόμου τους επειδή πλησίαζαν εκλογές και ο Ιουστινιανός κότεψε μπροστά στο πολιτικό κόστος.

Τον Αρη τον ένοιαζε μόνο να τη γλιτώσει, όπως θα έκανε κάθε ελληνική ομάδα στη θέση του. Ισχυρίστηκε, λοιπόν, ότι για όλα φταίει «ένας ηλίθιος 60 ετών που δεν ξέρουμε καν αν είναι οπαδός μας», ο οποίος πέταξε το μπουκάλι στη βοηθό διαιτητή. Μόνο που η κ. Κουρομπύλια έφαγε το μπουκάλι στην κοιλιά τη στιγμή που επέστρεφε στη θέση της από τη διακοπή η οποία είχε προηγηθεί, επειδή της πετούσαν δεκάδες αντικείμενα. Που σημαίνει ότι, είτε οι ηλίθιοι ήταν περισσότεροι από ένας, είτε ο μυστηριώδης 60χρονος ήταν ο Σίβα, η ινδική θεότητα με τα πολλά χέρια. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η βοηθός έκανε τον ψόφιο κοριό – και ο διαιτητής βρήκε ευκαιρία να διακόψει τον αγώνα. Αν κατάλαβα καλά, ένας 60χρονος που ήρθε από το πουθενά και εκεί ξαναγύρισε (χωρίς κανένας να προσπαθήσει να τον σταματήσει!), ένας διαιτητής και μία βοηθός τα έκαναν πλακάκια για να βλάψουν τον Αρη – και μάλιστα όχι προς όφελος του αντιπάλου, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να συνεχιστεί το ματς!

Εχουν μεγάλη πλάκα τα επιχειρήματα που συνήθως χρησιμοποιούν οι ΠΑΕ για να τη σκαπουλάρουν όταν βρίσκονται στριμωγμένες. Το τραγικό είναι ότι συχνά τα υιοθετούν οι αθλητικοί δικαστές.

Η απόφαση της Πειθαρχικής Επιτροπής της Σούπερ Λίγκας να παιχτεί και ο υπόλοιπος αγώνας από το σημείο που η βοηθός σωριάζεται στο έδαφος, βασίστηκε σε δύο σημεία.

Πρώτον, ότι η βοηθός μπορούσε να συνεχίσει. Ηταν ζωντανή, είχε μάτια για να βλέπει, πόδια για να τρέχει και χέρι για να σηκώνει το σημαιάκι. Οφειλε, λοιπόν, να σηκωθεί, να σταθεί σαν αμερικανός πεζοναύτης μπροστά σε εξέδρα γεμάτη Ταλιμπάν και να κάνει ότι δεν συνέβη τίποτα. Ωσπου αντί για μπουκάλι στην κοιλιά να της έρθει μάρμαρο στο κεφάλι, ώστε να αξίζει τον κόπο η διακοπή.

Δεύτερον, ότι μπορούσε να την αντικαταστήσει ο τέταρτος διαιτητής. Μάλιστα, ακόμη καλύτερα να υπήρχε και πέμπτος, και έκτος, και έβδομος σε κάθε ματς. Ωστε να πέφτουν κάτω ο ένας μετά τον άλλον σαν τα κοτόπουλα αλλά ο αγώνας να τελειώνει κανονικά!

Πέρα από ιλαρή, η απόφαση είναι ιστορικής σημασίας. Διότι αποτυπώνει σε ένα δημόσιο έγγραφο, με τζίφρες δικαστών, επίσημες σφραγίδες και επικλήσεις νόμων και κανονισμών, τι είδους ποδόσφαιρο θέλουμε να έχουμε στην Ελλάδα.

Επίσης ξεκαθαρίζει μία τεράστια παρεξήγηση, αφού πολλοί από μας είχαν πιστέψει ότι με τον νέο – δρακόντειο και καλά – νόμο οι αγώνες θα διακόπτονται με το παραμικρό παρατράγουδο, ακόμη και για υβριστικά συνθήματα.

Και, τέλος, έρχεται να μας θυμίσει σε ποια χώρα ζούμε – που είναι η αρχή του παντός. Στη Γερμανία ένα μπουκάλι νερό στον βοηθό σημαίνει μηδενισμό, επειδή κοντά στον διαιτητή τραυματίστηκε και ο θεσμός. Στην Ουγκάντα ο βοηθός πίνει το νερό και λέει «ευχαριστώ». Στην Ελλάδα βρισκόμαστε κάπου ενδιάμεσα.