[Εναλλακτικά] Ανοιξιάτικο μαύρισμα

«ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ κάτι τώρα, σε είκοσι χρόνια η Γαλλία θα είναι σαν την Πορτογαλία…». Μάλιστα. «Ολοι ξέρουν ότι θα χρειαστούν θυσίες ώστε η Γαλλία να παραμείνει ανταγωνιστική. Το ερώτημα είναι αν οι θυσίες αυτές θα επιμεριστούν δίκαια στην κοινωνία. Εχοντας αυτό στο μυαλό τους θα πάνε να ψηφίσουν οι Γάλλοι στις εκλογές της 22ας Απριλίου…».

Οι κουβέντες αυτές, ειπωμένες μέσα στη χαρούμενα θορυβώδη ατμόσφαιρα ενός παρισινού εστιατορίου, αποτυπώνουν το πολιτικό κλίμα στη Γαλλία. Ο άνθρωπος που τις εκφέρει είναι, αυτό που λέμε, μέλος της γαλλικής ελίτ. Πιστεύει, ανεξαρτήτως δημοσκοπήσεων, ότι ο Φρανσουά Ολάντ θα επικρατήσει οριακά στον δεύτερο γύρο παρά την υπερπροσπάθεια του Νικολά Σαρκοζί. Κι αυτό γιατί το πρόγραμμα και η προσωπικότητά του ανταποκρίνονται καλύτερα στο ερώτημα αν οι θυσίες, που όλοι τις θεωρούν δεδομένες, θα μοιραστούν με δίκαιο τρόπο. Στη λογική αυτή τα ΜΜΕ, που είναι πιο ζεστά με τον Ολάντ, πάνε να κολλήσουν στον Σαρκοζί την ταμπέλα του «Προέδρου των πλουσίων» – κάτι που έχει ενοχλήσει το επιτελείο του, αλλά και την Κάρλα Μπρούνι η οποία το θεωρεί αδικία!

ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ έχουν κάποια αξία, δεν είναι γιατί ο δεύτερος γύρος των γαλλικών Προεδρικών θα συμπέσει στις 6 Μαΐου με τις πολυαναμενόμενες ελληνικές βουλευτικές εκλογές, που αποτελούν φόβητρο της Ευρώπης. Αλλά γιατί υπενθυμίζουν ότι η κάλπη βγάζει νικητή όποιον απαντάει στο κυρίαρχο ερώτημα των εκλογών. Ενας ταλαντούχος αρχηγός το βρίσκει από ένστικτο. Διαφορετικά, παραγγέλνει ποιοτικές έρευνες στους δημοσκόπους. Από αυτές προκύπτουν ενίοτε μαργαριτάρια. Ας πούμε, στις πρώτες μετά το απαρτχάιντ εκλογές στη Νότια Αφρική το επιτελείο που δούλευε για τον Νέλσον Μαντέλα είχε δώσει έμφαση στο ένδοξο παρελθόν του πίσω από της φυλακής τα σίδερα. Οι ποιοτικές όμως έδειξαν ότι οι εκλογείς δεν θα πήγαιναν στις κάλπες για να επιβραβεύσουν το παρελθόν αλλά για να επιδοκιμάσουν μια πειστική πρόταση για το μέλλον της χώρας – την οποία δεν είχαν ακόμη ακούσει. Ετσι η καμπάνια Μαντέλα άλλαξε προσανατολισμό – και ο ίδιος εξελέγη.

Πώς κολλάνε όλα αυτά με την προεκλογική ατμόσφαιρα εν Ελλάδι; Δεν πολυκολλάνε. Τα μικρότερα κόμματα – δεξιά ή αριστερά – θεωρούν σαφώς ότι οι ψηφοφόροι δεν βασανίζονται από ερωτήματα, αλλά θα υποκύψουν στην παρόρμηση να μαυρίσουν τον δικομματισμό. Ο δικομματισμός πάλι αγωνιά για τη συσπείρωση γαλάζιων και πράσινων ψηφοφόρων. Αυτό εκφράζεται διπλά: επαναφορά στο μαντρί όλων όσων είχαν βρεθεί απέξω και πόλωση, κυρίως από την πλευρά του Σαμαρά που ξεκίνησε με επίθεση στο ΠΑΣΟΚ.

Μάλιστα. Αν όμως το ερώτημα των εκλογών είναι πού πάει η Ελλάδα κι αν έχει αύριο στο ευρώ, πώς απαντούν σε αυτό μικρά και μεγάλα κόμματα; Προς το παρόν, δεν απαντούν.