[Ανορθόδοξα] Οι θησαυροί του Αιγαίου

Επειδή και οι Μινωίτες έφτασαν έως την Αμερική, όπως διάβασα ότι αποδεικνύεται από την εύρεση στην άλλη ακτή του Ατλαντικού απολιθώματος κάμπιας που βόσκει στις ελιές μας. Επειδή για να φτάσουν έως εκεί πέρα δεν αποκλείεται καθόλου να οδηγήθηκαν κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεών τους και μέχρι το Κέντρο της Γης, αυτό που περιγράφει γλαφυρότατα ο Ιούλιος Βερν. Επειδή δε, όπως συνάγεται από τα συμφραζόμενα, στη διαδρομή τους προς το Κέντρο της Γης, τρυπώντας τον βυθό του Αιγαίου, είναι κατά το μάλλον ή ήττον βέβαιον ότι βρήκαν όχι μόνον υδρογονάνθρακες αλλά και ουράνια και πλουτώνια και λοιπούς άνθρακες. Επειδή όμως δεν είχαν αυτοκίνητα ούτε διάσπαση του ατόμου, δεν τους έδωσαν τη δέουσα σημασία και τα άφησαν στην ησυχία τους. Επειδή, κατόπιν όλων αυτών, στην επιφάνεια της Γης η ανθρώπινη Ιστορία προχωρούσε αμείλικτη, γεμάτη ιδρώτα και αίμα, και το πέλαγος έπεσε στα χέρια διαφόρων αλλοεθνών, Λατίνων, Ενετών, Σελτζουκιδών και λοιπών Σιωνιστών και Σκοπιανών του ιδίου φυράματος. Επειδή όλοι αυτοί που αλώνιζαν με τις γαλέρες τους το δικό μας γαλάζιο εμπόδισαν τους απογόνους των Μινωιτών να αξιοποιήσουν όλους αυτούς τους θησαυρούς που κρύβονται στον βυθό, μαζί με τα γαριδάκια του Κουστό. Κι αυτοί έμειναν να περιμένουν εμάς, όπως ο κ. Ψωμιάδης περιμένει την έκδοσή του από τα Σκόπια. Γι’ αυτό δεν πρέπει να ανησυχούμε που, έως σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει αποκαλύψει κανείς πως κάποιος στίχος από κάποιον απόκρυφο ορφικό ύμνο μιλάει για την ύπαρξη φυσικού αερίου στην «ημετέρα θάλασσα» του Ηροδότου. Ούτε ότι η σύσταση της Εθνικής Επιτροπής Υδρογονανθράκων αναβλήθηκε για μετά τις εκλογές.

Διότι αν διαβάσετε ανάμεσα στις γραμμές των γραπτών όσων ζητούν την ψήφο σας, αν μπορείτε να αποκρυπτογραφήσετε τη σημασία των λέξεων πίσω από τον τόνο της φωνής, την ευφράδεια της βραχνάδας και τη γλώσσα του σώματος, θα διαπιστώσετε ότι όλοι, κι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι, γι’ αυτούς τους κρυμμένους θησαυρούς του Αιγαίου σάς μιλούν. Και αν νομίζετε πως η κάλπη θα αποφασίσει αν θα διαγράψετε οριστικά και αμετάκλητα το χρέος, ή θα παριστάνετε πως είναι βιώσιμο, ή θα το επαναδιαπραγματευτείτε για να παριστάνετε πως είναι βιώσιμο, σκεφθείτε μόνον πως όλα αυτά είναι για τους Γερμανούς. Μας υπόσχονται θαύματα; Ελάτε τώρα, μέρες που είναι, μην πω τίποτε και για τα θαύματα.

Ασε που με πιάνει σύγκρυο στη σκέψη μην ξεπηδήσει κάνας πίδακας μαύρου χρυσού και λερώσει μες στην παραζάλη του πλούτου τη Μυρτώ του Ελύτη που στέκει «αντικρύ του πελάγους σαν ωραίο οχτώ ή σαν κανάτι».