«Ημουν στην κηδεία του στην Τζαμάικα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ευτυχώς, αξιώθηκα να πέσω πάνω στη ρέγκε μουσική και στον Μπομπ Μάρλεϊ πολύ πριν από τον θάνατο του μέγιστου Τζαμαϊκανού.
Χάρη στους φίλους μου που σπούδαζαν στο Λονδίνο και χάρη στις εισαγωγές δίσκων του δισκοπωλείου Pop 11, των αδελφών Φαληρέα, κόλλησα με τον Μάρλεϊ γύρω στο 1977, όταν η εν γένει αντίληψη περί τη ρέγκε στην Ελλάδα ήταν ακόμη θολή και εθεωρείτο κάτι σαν ξαδερφάκι της ντίσκο!
Στην τραγουδοποιία και στην εν γένει περσόνα του Ρόμπερτ Νέστα Μάρλεϊ βρήκα συμπυκνωμένες όλες τις αρετές κι όλη την γοητεία των άλλων μουσικών που εκείνα τα χρόνια με μάγευαν και καθόριζαν το είναι μου – του ροκ και του πανκ, της αφροαμερικάνικης μουσικής και κάποιων συγκεκριμένων ελληνικών λαϊκών και δημοτικών ακουσμάτων…
Ε, λοιπόν, με τα τραγούδια του, αυτός ο μάγος ιατρός των ψυχών από την Τζαμάικα, εξέφραζε όσα έβρισκα στις λοιπές μουσικοκεντρικές περιπλανήσεις μου, καλύτερα από κάθε άλλον. Κι έτσι, όταν μας άφησε χρόνους, τον Μάιο του 1981, ο πιτσιρικάς εαυτός μου θεώρησε ότι, ως ελάχιστο φόρο τιμής για τον Μάρλεϊ και ως ύψιστη εμπειρία για μένα θα έπρεπε να είμαι παρών στην κηδεία του στην Τζαμάικα!
Πράγμα που έκανα, ταξιδεύοντας μετά πολλών δυσκολιών ώς εκεί, προλαβαίνοντας στο τσακ την κηδεία και αλλάζοντας τη ζωή μου για πάντα…
Υπ’ αυτήν την έννοια, ο δικός μου Μάρλεϊ είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο που έμαθα να μην το πολυμοιράζομαι και που ελπίζω να μπορέσω κάποτε να το αφηγηθώ σε πλήρη ανάπτυξη…
Ο Θοδωρής Μανίκας είναι δημοσιογράφος και μουσικός
Google news
