Ο ντροπαλός γιος του «Καπετάν Μάρλεϊ»

Ο Ζίγκι Μάρλεϊ, ο μεγαλύτερος γιος του Μπομπ, που είναι και παραγωγός στην ταινία με θέμα τη ζωή του πατέρα του, προετοιμάζει το μεγάλο κοινό της ρέγκε: «Στην οθόνη, ο κόσμος δεν θα δει το είδωλο που ίσως περιμένει να δει. Θα συναντήσει τον Μάρλεϊ σαν φίλο, σαν αδελφό, σαν κάποιον που παθιάζεται με τις ιδέες και τα “πιστεύω” του, αλλά όχι τον θεό που έχουν πολλοί στο μυαλό τους».

Ο σκηνοθέτης Κέβιν Μακντόναλντ παραδέχτηκε νωρίς πως δεν είχε εμπλακεί σε κάποιο συνηθισμένο κινηματογραφικό εγχείρημα, αλλά σε μια περιπέτεια – σίγουρα ξεχωριστή – από την οποία όμως είχαν φροντίσει προηγουμένως να ξεμπαρκάρουν ο Μάρτιν Σκορσέζε (είχε άλλες δουλειές) και ο Τζόναθαν Ντέμι («Σιωπή των αμνών»), ο οποίος βρέθηκε στη συνέχεια να κάνει ταινία για το πνεύμα των ράστα και όχι τη ζωή του Μάρλεϊ, που ήταν στο πρόγραμμα να γίνει. Εκεί ανέλαβε ο Μακντόναλντ, ο οποίος είχε εξασφαλίσει και τα δικαιώματα της μουσικής του μεγάλου Μπομπ.

Αποστολή πρώτη, να εντοπίσει τους ανθρώπους που ήξεραν τον Μάρλεϊ, την οικογένεια, τους συγγενείς, τους φίλους και συνεργάτες και να καταγράψει τις ιστορίες τους στην κάμερα. Ο καθένας είχε να μιλήσει για τον δικό του Μάρλεϊ: «Τι έκανε ο Μάρλεϊ όλη μέρα; Κάπνιζε και άκουγε μουσική… Δεν αφήναμε ποτέ τα παιδιά κοντά του».

Ο Μακντόναλντ κατάφερε να βρει μέχρι και τη νοσοκόμα που τον φρόντιζε λίγο πριν πεθάνει. Εφερε για πρώτη φορά στην κάμερα ανθρώπους που δεν είχαν βγει ποτέ να μιλήσουν. Η ματιά του ωστόσο δεν γίνεται ούτε στιγμή σκανδαλοθηρική.

Αντίθετα, δίνει μεγάλη έμφαση στη μουσική ιδιοφυΐα που ήταν ο Μάρλεϊ (και τι άλλο είναι κάποιος που αφήνει πίσω του τραγούδια όπως τα «One Love», «No Woman No Cry», «I Shot The Sheriff», «Is This Love»;). Εστιάζει σε σημεία ώστε να φανεί όλη η μουσική εξέλιξή του, το πώς – στα 19 του χρόνια – έφτιαξε τους Bob Marley and the Wailers με τον Μπάνι Λίβινγκστον και τον Πίτερ Τος, το πώς ακολούθησε μετά σόλο καριέρα, το πόσο λειτούργησε καταλυτικά η συνάντησή του με τον Κρις Μπλάκγουελ, το αφεντικό της δισκογραφικής εταιρείας Island για όλη τη σπουδαία μουσική ιστορία που γράφτηκε εκεί.

Αν ο Μπλάκγουελ έπαιξε τον ρόλο του στον μύθο του Μάρλεϊ, στο πνεύμα που δημιούργησε τον μύθο φαίνεται πως ρόλο έπαιξε ο πατέρας του, ο «Καπετάν Μάρλεϊ». Ενας μυστηριώδης τύπος – λευκός – ναυτικός από τη Σκωτία, αν και στοιχεία επαρκή δεν εμφανίστηκαν ποτέ για το αν ήταν όντως Βρετανός ή και καπετάνιος. Οπως και να ήταν, παντρεύτηκε τη μητέρα του Μάρλεϊ, που ήταν μαύρη, αλλά αμέσως μετά την εγκατέλειψε. Ο Μπομπ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον σκληρό, όπου τα άλλα παιδιά τον φόβιζαν και τον κορόιδευαν γι’ αυτό που ήταν – το «κόκκινο παιδί», όπως τον αποκαλούσαν και τον έκαναν να ντρέπεται και να κρύβεται.

Η μουσική ήταν αυτό που τον απελευθέρωσε. Ο Μάρλεϊ βρήκε τη φωνή του και η μουσική – και η Ρασταφάρι πίστη του – τον οδήγησαν σε όλη του τη ζωή. Με τη μουσική του βρέθηκε στην Αγγλία, όπου για ένα διάστημα το 1972 έμεινε σε ένα μικρό ξενοδοχείο με πρωινό, στο Μπεζγουότερ του Λονδίνου, ένα από τα αξιοθέατα που συνδέονται με τον μύθο του Μάρλεϊ, σήμερα στην Αγγλία. Επαιζε τότε με το συγκρότημά του συχνά εκεί, ενώ σαν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και ποδοσφαιριστής που ήταν δεν έχανε χρόνο να παίξει λίγη μπάλα όποτε δινόταν ευκαιρία.

To ερώτημα που μένει είναι γιατί ο Μάρλεϊ – τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του – εξακολουθεί να «μιλάει» ακόμη στον κόσμο, παντού, σε όλο τον πλανήτη και πώς αγγίζει τόσο βαθιά τους ανθρώπους όσο άλλοι καλλιτέχνες ή ροκ σταρ δεν έχουν καταφέρει ποτέ. Σε αυτό θέλει να απαντήσει ο Μακντόναλντ με την ταινία του. Και αναλύει την προσωπικότητα του Μάρλεϊ από όλες τις πλευρές· καλλιτεχνική, κοινωνική, πολιτική, προσωπική. «Οπου και να πας, σε όποια χώρα βρεθείς, συναντάς ανθρώπους που φοράνε τι-σερτ με το πρόσωπο του Μάρλεϊ και τραγουδάνε τα τραγούδια του. Η επίδραση που έχει είναι απίστευτη», είπε ο Μακντόναλντ που παρουσίασε την ταινία στο διάσημο SxSW φεστιβάλ στο Οστιν του Τέξας πριν από λίγες ημέρες.