[Φιανόμενα] Στη μαγεία του μυστηριώδους

Τους αγχωτικούς ρυθμούς της τηλεοπτικής αμεσότητας, την τυραννία του «εδώ και τώρα» που επέβαλε η τηλεοπτική τεχνολογία, τη δυναστεία της διαφάνειας με τις πανταχού παρούσες κάμερες να ευαγγελίζονται στο όνομα της ασφάλειας της ανθρώπινης ζωής την κατάργηση κάθε μυστικού χώρου φαίνεται σαν να θέλει να εξισορροπήσει μια νέα γενιά αμερικανικών τηλεοπτικών παραγωγών που επενδύουν, με την δέουσα τηλεοπτική υπεραπλούστευση φυσικά, στο μαγικό, το φανταστικό, το ονειρικό, το άγνωστο.

Ετσι, μετά τη μαγεία των παραμυθιών με το «Once upon a time» και το πιο φιλοσοφημένο και υπερβατικό – υποτίθεται – «Touch», ακολούθησε το «Awake». Ενα πολύπλοκο δράμα στο οποίο μπερδεύονται πραγματικότητα και φαντασίωση, συνειδητό και υποσυνείδητο. Το σενάριο θέλει να εξελίσσονται ταυτοχρόνως δυο πραγματικότητες, προσθέτοντας στα προηγούμενα μεταφυσικά και υπερβατικά πεδία των σειρών που προαναφέραμε εκείνο της ψυχανάλυσης.

Η οποία αποτέλεσε ένα από τα ισχυρά κατευναστικά στα οποία επένδυσε η Αμερική των «αιμοσταγών» σουξέ της Γουόλ Στριτ και της ιλιγγιώδους κίνησης των αγορών προκειμένου να εξισορροπήσει την κενότητα που προϋπέθετε το αποκλειστικό κυνήγι του κέρδους.

Υστερα από ένα σύντομο διάλειμμα με σειρές που πραγματεύτηκαν την αμερικανική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα («24», «Homeland» ή ακόμη «The wire», «The Killing» κ.λπ.), φαίνεται πως η κρίση σε όλα τα επίπεδα των πρώην ευημερουσών κοινωνιών και η κατάρρευση των αλλοτινών βεβαιοτήτων επανέφερε αυτή την αναζήτηση του αγνώστου. Σαν ένα πεδίο πέραν της (σκληρής) πραγματικότητας που μπορεί να είναι παραμυθένιο, μαγικό, φανταστικό, θεϊκό (το θέμα της πίστης εμφανίζεται περίπου ως τεχνική που ανοίγει τον δρόμο του Καλού, άρα και των θαυμάτων), ψυχαναλυτικό, οτιδήποτε τέλος πάντων μας γλιτώνει από την παγίδα του άμεσου και απτού – άρα από την απογοήτευση του οικονομικού και του πολιτικού.

Στο «Awake» (ο πιλότος της σειράς διαθέσιμος στο YουΤube και iTunes) που έχει την υπογραφή του Χάουαρντ Γκόρντον (συμμετείχε τόσο στο μνημειώδες «24» όσο και στο «Homeland»), ο κεντρικός ήρωας ζει μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, χωρίς να μπορούν τα δύο να διαχωριστούν. Πρόκειται για έναν αστυνομικό ντετέκτιβ, τον Μάικλ Μπρίτεν (Τζέισον Αϊζακς), που χάνει σύζυγο και γιο σε ένα τραγικό δυστύχημα. Αίφνης διαπιστώνει ότι όταν πέφτει για ύπνο ξυπνάει σε μια άλλη πραγματικότητα που και αυτή είναι χωρισμένη σε δυο διαφορετικές. Στη μια ζει η σύζυγός του και συνεχίζουν τη ζωή τους προσπαθώντας να ξεπεράσουν τον θάνατο του γιου και στην άλλη ζει ο γιος του και επισκέπτεται έναν ψυχαναλυτή για να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει την απώλεια της συζύγου.

Με αρχικό τίτλο «REM», που σημαίνει το πέμπτο στάδιο του ύπνου όπου ο εγκέφαλος δείχνει να έχει δραστηριότητα ίδια με την κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος είναι ξύπνιος, η σειρά έκανε σαφές ότι επικεντρωνόταν σε εκείνο το πεδίο των ανθρώπινων αισθήσεων που βρίσκονται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, χωρίς να είναι τίποτε από τα δύο.

Σαν να απαντά στην ανάγκη να ξαναβρεί ο άνθρωπος το ελιξίριο της επιθυμίας για ζωή, εκείνη τη χαμένη από τον ορθολογισμό δυνατότητα να πιστεύει στο μυστήριο (ή μυστηριώδες) και να μεθά με το ελάχιστο άγνωστο που απέμεινε στις τεχνολογικές εποχές, αυτή η νέα γενιά τηλεοπτικών σειρών αγωνίζεται να επανεντάξει κάτι τις το πνευματικό στις κοινωνίες που γονάτισαν από το ξέφρενο κυνηγητό της ύλης.

Ισως με κωμικό τρόπο καθώς επιβεβαιώνουν την έλλειψη χρόνου, αν μη τι άλλο, του σύγχρονου ανθρώπου για ουσιαστική αναζήτηση της πνευματικότητας και εντέλει της θρησκευτικότητας. Μοιάζουν σαν να αναζητούν τη χημεία της ευτυχίας που υποτίθεται είναι χαμένη στο άγνωστο, για το οποίο προσφέρουν πολλές διαφορετικές πτυχές σαν να πρόκειται για συνταγές μαγικών φίλτρων.