Βασικό ένστικτο
2 λεπτά
Το ημερολόγιο είναι αδυσώπητο: μετά τον Απρίλιο, έρχεται ο Μάιος – και αμέσως μετά ο Ιούνιος και τα νέα μέτρα. Το ημερολόγιο δεν το γράφει, αλλά το ξέρουμε όλοι. Απλώς, τα κόμματά μας δεν θέλουν να μας το φέρνουν στο μυαλό. Θα τα καταφέρουν μέχρι τέλους;
Μέχρι τέλους; Ώς την κάλπη, δηλαδή. Διότι μετά ποιος ζει, ποιος πεθαίνει. Θα γίνει ό,τι γίνει στις εκλογές, θα βγει μια κυβέρνηση και αμέσως θα αρχίσει η διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας: πόσα, αυτή τη φορά, παλικάρια;
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δείχνουν μια διάθεση να ρίξουν στη φωτιά το ημερολόγιο: στέκονται, μέχρι στιγμής, σε αφηρημένα σχήματα – και δεν δείχνουν διάθεση να μιλήσουν, παρά μόνο με υπονοούμενα, για τον λογαριασμό.
Για παράδειγμα, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ μένουν σε σεμνές φράσεις του τύπου «θα προσπαθήσουμε να μην υπάρξουν νέες περικοπές μισθών και συντάξεων» – εν ολίγοις, θα γίνουν οι περικοπές αλλά μη στενοχωριέστε από τώρα!
Οι της ΝΔ πάλι που είναι πιο αλέγροι φτάνουν να υπόσχονται διορθώσεις για τους χαμηλοσυνταξιούχους – όταν το ΙΚΑ έχει καταναλώσει πάνω από τα δύο τρίτα της ετήσιας κρατικής ενίσχυσης και σε λίγο δεν θα έχει να δώσει ούτε συντάξεις, όχι και «διορθώσεις»!
Υποσχέσεις
Ετσι θα φτάσουμε ώς την κάλπη; Αποκλείεται. Κάποια στιγμή θα πρέπει να βγουν και να μας πουν: Κοιτάξτε να δείτε, τον Ιούνιο θα γίνει αυτό, εκείνο και τ’ άλλο. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, διότι ένα, δύο, τρία.
Εδώ που φτάσαμε, τα κόμματα εξουσίας δεν μπορούν να υποσχεθούν τίποτε άλλο πέρα από ειλικρίνεια. Ανοικτά χαρτιά. Εσωτερική υποτίμηση δεν μας επέβαλαν οι δανειστές; Το δεχτήκαμε; Κι είπαμε κι ένα τραγούδι.
Λοιπόν, οι μισθοί έπεσαν – και θα πέσουν κι άλλο – αλλά οι τιμές παραμένουν στο ύψος τους. Κι όποιος μας πείσει ότι θα τις ρίξει – διότι αλλιώς δεν επιβιώνουμε – μπορεί και να κερδίσει στις εκλογές.














