[Προβολείς] Το χρήμα δεν το λογαριάζω

Κανονικά θα έπρεπε να το είχα συνηθίσει, αλλά κάθε εκλογές μού φαίνεται όλο και πιο αφόρητο και εν τέλει προσβλητικό. Με εξαίρεση τον Φασουλή, τον Μπέζο, τον Καφετζόπουλο, τον μακαρίτη τον Τσιβιλίκα και όποιον άλλον μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, οι καλλιτέχνες που καλούνται στα τηλεοπτικά πάνελ για να υποδυθούν την «κοινή γνώμη» και τους κορυφαίους του χορού με βγάζουν από τα ρούχα μου. Είναι ανάγκη να καταφεύγουν στο ίδιο πάντα εύρημα τα κανάλια; Να νοθεύουν την εικόνα του μέσου ανθρώπου, να τον εξαναγκάζουν να ταυτιστεί με κάτι καφενειακά τυπάκια με αβαθή σκέψη, ελλιπή ενημέρωση και ναρκισσιστική απόσυρση από τον έξω κόσμο σε τέτοιο βαθμό που μπροστά τους κι ο τελευταίος πολιτικάντης να φαντάζει συγκροτημένος, κυριλέ και φωστήρας;

Παρεκτός και το κάνουν γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: για να εκτιμήσουμε την ξύλινη κομματική γλώσσα, να αρπαχτούμε πάλι από αυτήν για να γλιτώσουμε από τα κύματα μπουρδολογίας και ανευθυνότητας που σκάνε εκεί πέρα μέσα σαν το τσουνάμι.

Κι ο πανελάρχης; Ο προνομιακός κάπελας αυτής της συγκεκριμένης ευωχίας; Γιατί αφήνει το πλεονέκτημα στον πιο προπέτη και στον πιο ακατάσχετο, να κάνει παιχνίδι και να δημιουργεί εντυπώσεις; Προχείρως σταχυολογώ:

Ερώτηση: Δεν πιστεύετε ότι το Μνημόνιο απέτρεψε την πτώχευση της χώρας;

Απάντηση: Α, εμένα η φτώχεια δεν με τρομάζει καθόλου.

Σάμπως, εδώ που φτάσαμε, τρομάζει εμένα κύριε;