[Πρόσωπα] Ο θηλυκός Μαντέλα της Ασίας

Ο θρίαμβος της Αούνγκ Σαν Σούου Κίι στις κάλπες 22 χρόνια αφότου οι στρατιωτικοί έκλεψαν την εκλογική νίκη του κόμματός της αφύπνισε την ελπίδα στη Μιανμάρ, την πρώην Βιρμανία, η οποία έχει αποκτήσει στο πρόσωπό της έναν Ασιάτη Νέλσον Μαντέλα. Εμβληματική φυσιογνωμία της μη βίαιης αντίστασης στο στρατιωτικό καθεστώς, η Κυρία της Ρανγκούν, παρά τα περισσότερα από 15 χρόνια στέρησης της ελευθερίας της και τη σωματική εξάντλησή της, δεν έχει χάσει τίποτε από την αίγλη της, όπως έγινε φανερό από την πανηγυρική εκλογή της.

Ωστόσο για να υπάρξει εθνική συμφιλίωση στη χώρα είναι απαραίτητο να υπάρξει διάλογος, και γι’ αυτόν χρειάζονται δύο. Στη Βιρμανία, αν τον ρόλο του Μαντέλα τον έχει η Σούου Κίι, τον ρόλο του Φρεντερίκ ντε Κλερκ, του νοτιοαφρικανού προέδρου που απελευθέρωσε και έδωσε το χέρι του στον ηγέτη των μαύρων Νοτιοαφρικανών έπειτα από 28 χρόνια που έμεινε στη φυλακή, τον έχει ο Πρόεδρος της χώρας Τέιν Σέιν. Είναι ένας απόστρατος στρατηγός, πρώην στυλοβάτης της στρατιωτικής χούντας, που κυβερνά τη χώρα, συνεπώς καταπιεστής. Ωστόσο ο Σέιν, γιος χωρικών, φαίνεται ότι έχει συνειδητοποιήσει πως έπειτα από πέντε δεκαετίες δικτατορίας η Μιανμάρ είναι σήμερα ένα κράτος-παρίας, μια χώρα που απειλείται από τον οικονομικό αποικισμό της Κίνας. Και αυξάνει τις ενέργειες κατευνασμού. Η απελευθέρωση της Σούου Κίι τον Νοέμβριο του 2010, η συνάντησή της με τον Πρόεδρο Σέιν τον επόμενο Αύγουστο, τέλος η έγκριση της υποψηφιότητάς της στις εκλογές φανερώνουν την έκταση των αλλαγών. Το στοίχημα της δημοκρατίας όμως παραμένει εξαιρετικά εύθραυστο, καθώς σκληροπυρηνικοί υπάρχουν και στα δύο στρατόπεδα. Οι εκλογές που διεξήχθησαν την Κυριακή όχι μόνο δεν αφορούσαν παρά μόνο μερικές δεκάδες έδρες του Κοινοβουλίου, αλλά επιπλέον το στρατιωτικό καθεστώς δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό των λαθροχειριών. Πολλοί ωστόσο κάνουν λόγο για την αρχή μιας Βιρμανικής Ανοιξης.

Θυγατέρα του δολοφονημένου ήρωα της βιρμανικής ανεξαρτησίας στρατηγού Αούνγκ Σαν, η Σούου Κίι ενσαρκώνει στη χώρα της την αντίσταση στην καταπίεση, σε σημείο να λησμονούνται οι άλλες συνιστώσες της αντιπολίτευσης, καθώς και το αδιέξοδο με τις εθνοτικές μειονότητες. Σπούδασε στην Οξφόρδη και το 1972 παντρεύτηκε τον βρετανό ακαδημαϊκό Μάικλ Αρις, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, όμως το 1988 επέστρεψε στη Μιανμάρ για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της. Το 1990 το κόμμα της, ο Εθνικός Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία, είχε κερδίσει 392 από τις 485 έδρες του Κοινοβουλίου, όμως οι στρατηγοί έκαναν πραξικόπημα και στέρησαν από την «Κυρία», όπως την αποκαλούν οι Βιρμανοί, την ελευθερία της. Η Σούου Κίι δεν έκανε καμία προσπάθεια να διαφύγει, ούτε καν όταν ο άνδρας της πέθανε από καρκίνο το 1999 στη Βρετανία, φοβούμενη ότι η χούντα θα της απαγόρευε για πάντα να επιστρέψει στη χώρα.