[Αποψη] Βιαστήκαμε να ανησυχήσουμε για το τρίτο Μνημόνιο

Υπάρχει περίπτωση να αποφύγει η χώρα την ανάγκη για ένα νέο δανειακό πακέτο, άρα ένα νέο Μνημόνιο, μετά το 2014;

Θεωρητικά, ναι, αν όλα λειτουργήσουν ιδανικά. Και όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα: να εφαρμοσθεί πιστά το ισχύον πρόγραμμα, τόσο στο δημοσιονομικό σκέλος του όσο και στα διαρθρωτικά του μέτρα, και έτσι να μειωθεί το έλλειμμα σύμφωνα με τις προβλέψεις, να επανέλθει η χώρα σε αναπτυξιακούς ρυθμούς από το τέλος του 2013, να εξασφαλισθούν τα έσοδα των 12 δισ. ευρώ ώς το 2014 από αποκρατικοποιήσεις, να συνεχισθεί το πρόγραμμα με στόχο την είσπραξη 46 δισ. ευρώ ώς το 2020 και, τέλος, να πιστέψουν οι αγορές στις προοπτικές της χώρας και να αρχίσουν να τη δανείζουν ξανά κανονικά από το 2015 και μετά. Αν όλα αυτά συμβούν, τότε ίσως να μη χρειασθεί νέο Μνημόνιο.

Επειδή όμως η εξασφάλιση ιδανικών συνθηκών είναι σπάνια, το πιθανότερο είναι ότι η χώρα θα χρειασθεί ένα νέο δανειακό πακέτο από τους εταίρους της, προκειμένου να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες μετά το 2015, τις οποίες το ΔΝΤ υπολογίζει σε τουλάχιστον 32 δισ. ευρώ.

Αυτό δεν είναι απαραιτήτως καταστροφικό. Δεδομένου ότι η χώρα θα είναι υποχρεωμένη, ούτως ή άλλως, να ακολουθεί πολιτική δημοσιονομικής εξυγίανσης, γιατί να μην εξασφαλίσει τα κεφάλαια που χρειάζεται από τους εταίρους της, αντί από τις αγορές; Μακάρι, μάλιστα, να είναι διατεθειμένοι να τα δώσουν οι εταίροι της…

Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να μειώνει σιγά σιγά τις δανειακές της ανάγκες εξυγιαίνοντας τον προϋπολογισμό της και να ενισχύει την ανταγωνιστικότητά της, εξασφαλίζοντας ανάπτυξη σε υγιείς βάσεις και όχι πια με δανεικά. Αν αρχίσουν να γίνονται αυτά, ακόμη και ένα τρίτο Μνημόνιο θα είναι περιορισμένης έκτασης και σημασίας.