[Προβολείς] AIDS στην κάλπη

Σα να το έκανε επίτηδες, για να μου τη σπάσει. Ηλιόλουστο, γεμάτο χαρούμενους ανθρώπους, ξεκάλτσωτους, ακροβολισμένους στα πάρκα και στα τραπεζάκια έξω, το ανοιξιάτικο Παρίσι έκανε τις αθηναϊκές μου λιακάδες να μοιάζουν με συννεφιές. Η ελαφριά μου καμπαρντίνα έμεινε στη βαλίτσα γιατί τα βράδια η θερμοκρασία δεν έπεφτε κάτω από δεκαοχτώ, ενώ τα μεσημεριάτικα εικοσιπεντάρια πρόλαβαν να κάνουν τη μούρη μου καψαλιασμένη, σαν σκανδιναβική. Σε ένα σαρανταοχτάωρο μέσα, η τελευταία μου ελληνική φαντασίωση – ο καλός μας ο καιρός – πήγε περίπατο και συγκεκριμένα στην εβραϊκή συνοικία Μαραί όπου δεν διέκρινα ούτε ίχνος μίσους για το πρόσφατο φονικό με θύματα μικρά εβραιόπουλα. Πώς και δεν τα έκαναν όλα λαμπόγυαλο;

Μαθημένη να ανιχνεύω τον θυμό στις προσόψεις και τον φέροντα οργανισμό των πόλεων, έχω να δηλώσω ότι δεν ανακάλυψα τίποτα. Ο προεκλογικός πυρετός, άφαντος κι αυτός. Απασχολούσε μόνον τα πρωτοσέλιδα κι ερχόταν τρίτη είδηση στα δελτία, μετά τα χαΐρια του Στρος-Καν και το μακελειό της Τουλούζης. Θα έπεφτα μάλιστα στην παγίδα να συμπεράνω ότι η θεσμική ασφάλεια κάνει τους πολίτες εντελώς αναίσθητους αν δεν έβλεπα μια διακριτική αφισοκόλληση. Οι υποψήφιοι πλαισιωμένοι από ένα τεράστιο προφυλακτικό, με αίτημα την αύξηση των δαπανών για την έρευνα κατά του AIDS. Να αδιαφορήσω ή να πανικοβληθώ που το AIDS βρίσκεται στον πάτο των ιεραρχήσεών μας, πολύ πιο κάτω από το ποιος θα κάνει παιχνίδι στα πανεπιστήμια και ποιος θα σιτίζεται από το πρυτανείο;