Οι μεταρρυθμίσεις που ανοίγουν την κερκόπορτα

Η διαμάχη στην Ιταλία γύρω από την υποχρέωση επαναπρόσληψης που τινάζεται στον αέρα άφησε σε δεύτερη μοίρα την υπόλοιπη μεταρρύθμιση, πολλά σημεία της οποίας η έγκυρη οικονομική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore» κρίνει θετικά για τους εργαζομένους. Με τη μεταρρύθμιση επιχειρείται να μπει μια τάξη στο χάος των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και να μειωθεί ο αριθμός των συμβασιούχων, γνωστών και ως «ομήρων» στην ελληνική πραγματικότητα. Η μεταρρύθμιση Φορνέρο επιβάλλει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου (που γίνονται πιο ακριβές για τους εργοδότες) σε αορίστου έπειτα από τρία χρόνια, η λεγόμενη Κοινωνική Ασφάλιση για την Απασχόληση (Aspi) που παίρνει τη θέση τού επιδόματος ανεργίας κρίνεται θετική εξέλιξη, ενώ ευνοείται η γυναικεία απασχόληση και γίνεται υποχρεωτική για τους μπαμπάδες η γονική άδεια. Ολα αυτά, ωστόσο, θεωρούνται ψιλά γράμματα όταν έχει ανοίξει η κερκόπορτα που οδηγεί στην κατάργηση του άρθρου 18.

Ισπανια. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο χιλιάδες Ισπανοί κατέβηκαν προχθές στους δρόμους. Η εργασιακή μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Ραχόι εγγυάται επιδοτήσεις στους εργοδότες που προσλαμβάνουν υπαλλήλους κάτω των τριάντα ετών και περιορίζει στα δύο χρόνια τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Η κόκκινη γραμμή όμως (μάλλον κόκκινο πανί στην περίπτωση της Ισπανίας) βρίσκεται στις απολύσεις που γίνονται πιο φτηνές: 20 ημερομίσθια αποζημίωσης για κάθε εργάσιμο έτος (ήταν 45) επί δώδεκα μήνες (από 42). Ο επικεφαλής των ισπανών βιομηχάνων Χουάν Ροσέλ έκανε λόγο για ένα απαραίτητο κακό προκειμένου να «απογειωθεί η απασχόληση». Μπορεί να μην πείθει και πολλούς. Από την άλλη πλευρά, όμως, πώς γίνεται η Ισπανία που αριστεύει στην προστασία των εργαζομένων και τις δαπάνες για την απασχόληση να είναι πρωταθλήτρια και στην ανεργία;

Γερμανία. Εως ότου δοθούν οι απαντήσεις, η ιταλική Κεντροαριστερά προσπαθεί να σώσει την ψυχή της και τα ιταλικά συνδικάτα να κρατήσουν όρθιο το τοτέμ προτείνοντας το γερμανικό μοντέλο. Σύμφωνα με τα ισχύοντα, οι γερμανοί εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματεύονται με το Betriebsrat, δηλαδή το συμβούλιο του εργοστασίου, το θέμα των απολύσεων. Είναι κάτι που οι Γερμανοί αποκαλούν Mitbestimmung (Συνδιαχείριση) και προβλέπει την παρουσία εκπροσώπων των εργαζομένων στο διοικητικό συμβούλιο της επιχείρησης. Ο απολυμένος έχει πάντοτε το δικαίωμα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη.