«Μόνο εγώ δεν είμαι αστυνομικός εδώ…»

Δέκα παρά το πρωί και λίγο μετά τους Στύλους του Ολυμπίου Διός δυο – τρεις κλούβες είχαν κόψει κάθετα τον δρόμο. Οι άνδρες των ΜΑΤ βρίσκονταν ήδη παρατεταγμένοι μπροστά από τα οχήματα. Η εικόνα αυτή έδινε την εντύπωση πως πίσω από αυτήν την αλυσίδα των ανθρώπων και των λεωφορείων κρυβόταν κάτι πολύτιμο, κάτι που λίγοι θα είχαν τη δυνατότητα να δουν.

Αφού πέρασα τον πρώτο έλεγχο, δείχνοντας τη διαπίστευση, μπήκα σε μια περιοχή σχεδόν αποστειρωμένη: αστυνομικοί δεξιά και αριστερά της Λεωφόρου Αμαλίας, ακουμπούσαν στα σιδερένια κιγκλιδώματα. Ούτε για αστείο δεν μπορούσες να περάσεις. «Μόνο εγώ δεν είμαι αστυνομικός εδώ σήμερα», σχολίαζε ιδιοκτήτης καφέ επί της Λεωφόρου Αμαλίας.

Φτάνοντας στον προορισμένο για τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους χώρο – απέναντι ακριβώς από τις εξέδρες των επισήμων – διαπίστωσα ένα πράγμα: αν και πρώτη φορά στη στρατιωτική παρέλαση, ήμουν ανάμεσα στους λιγοστούς που θα την παρακολουθούσαν. Η εικόνα ήταν μάλλον θλιβερή. Δεν ακούγονταν χειροκροτήματα, παρά μόνο από τους ελάχιστους πολίτες, οι οποίοι είχαν φτάσει ώς εκεί με… πρόσκληση να δουν τα παιδιά, τα αδέρφια ή τους συζύγους τους. Δεν μπορούσες να κινηθείς ελεύθερα, ακόμη και μετά το τέλος της παρέλασης, ακόμη κι αν υπήρχε μεγάλη ανάγκη να βρεθείς στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ούτε το ζευγάρι των τουριστών, οι οποίοι βρέθηκαν στην Πανεπιστημίου, στο ύψος της Βουκουρεστίου, με τις βαλίτσες ανά χείρας, έτυχε ευνοϊκότερης μεταχείρισης. «Αυτές είναι οι εντολές», έλεγαν οι αστυνομικοί.

Ηταν όντως μία θαυμάσια, εντυπωσιακή παρέλαση, όπως δήλωσε ο Πρωθυπουργός. Για λίγους, όμως.