[Ανορθόδοξα] Θέμα εθνικής αξιοπρέπειας

Για πολλούς από εμάς η κρίση είναι ευκαιρία για αναστοχασμό. Εδώ κοντεύεις να χάσεις τον ύπνο σου γιατί δεν ξέρεις ποιο κόμμα θα ψηφίσεις στις εκλογές. Και το πρόβλημα δεν είναι αν θα ψηφίσεις μικρό, μικρομεσαίο ή μεγάλο. Το πρόβλημα είναι ότι στους καιρούς που ζούμε τα μεγέθη είναι σχετικά και πάντα υπάρχει ο φόβος να πας να ψηφίσεις μικρό και να σου βγει μεγάλο ή και το αντίστροφο. Κι άντε μετά να τα βγάλεις πέρα με τη συνείδησή σου.

Η επιδημία του αναστοχασμού αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν αφορά τους θεσμούς. Εν τη σοφία τους όσοι τους επανδρώνουν κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατήσουν την ψυχραιμία τους. Η αλήθεια είναι ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και το αποτελεσματικότερο αντίδοτο για να τον αντιμετωπίσεις είναι η σκέψη, ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων, ενδεχομένως και η παλιά καλή σωκρατική μαιευτική.

Αυτά σκεφτόμουν προχθές διαβάζοντας το ρεπορτάζ για τη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου που αφορούσε την προστασία του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Η κατάσταση είναι γνωστή εδώ και κάτι χρόνια. Εχουν γραφτεί διάφορα και πολύ φοβάμαι ότι θα ξαναγραφτούν. Λένε ότι στον προαύλιο χώρο φιλοξενούνται άστεγοι. Λένε ότι κάθε μέρα βρίσκουν σύριγγες και ματωμένα χαρτιά. Στους κίονες της εισόδου κάποιοι τις τελευταίες ημέρες εκφράζουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, υπηρετώντας με γκραφίτι τις δικές τους μούσες. Η Τοσίτσα είναι δημόσιο αποχωρητήριο και το φυλάκιο είναι πυρπολημένο. Και πόσοι θυμούνται ακόμη τον τραγικό θάνατο της Ηούς Ζερβουδάκη η οποία σκοτώθηκε στο πεζοδρόμιο από μηχανάκι που το οδηγούσε κάποιος τοξικομανής; Αυτή δεν έγινε ηρωίδα και κανείς δεν σκέφτηκε να κάψει την Αθήνα για χάρη της.

Και το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο συνεχίζει να αναστοχάζεται, όπως ο ψηφοφόρος ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Να βάλουν κιγκλιδώματα για να προστατεύσουν τον χώρο κατά τη διάρκεια της νύχτας; Ή μήπως δεν είναι σωστό; Να υπάρχει μόνιμη παρουσία της Αστυνομίας; Ή μήπως παρεξηγηθεί η Αστυνομία που τη βάζουν να φυλάει άψυχα μάρμαρα; Χρειάζεται ψυχραιμία και σκέψη και δεν πρέπει να ληφθούν βιαστικές αποφάσεις. Γι’ αυτό και οι όποιες αποφάσεις αναβλήθηκαν, από ό,τι διάβασα, για ένα ακόμη δεκαπενθήμερο. Τόσα χρόνια περιμέναμε. Τι είναι ένα δεκαπενθήμερο μπροστά στην αιωνιότητα;

Κι εσύ αφελώς μπορείς να αναρωτιέσαι ποια καταστροφή πρέπει να περιμένουμε ακόμη για να σώσουμε την αξιοπρέπεια του σημαντικότερου μουσείου της χώρας μας και ενός από τα σημαντικότερα της Ευρώπης; Και να θυμάσαι τη συγκινητική σκηνή που περιγράφει ο Σεφέρης στις «Μέρες», όταν τον είχαν καλέσει για να παρακολουθήσει την εκταφή των αγαλμάτων που τα είχαν θάψει για να μην τα πάρουν οι Γερμανοί στην Κατοχή. Γιατί η κατάσταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου θίγει την εθνική μας αξιοπρέπεια πολύ πιο καίρια από τον γερμανό εφοριακό που θα ερχόταν να ελέγξει τους δικούς μας. Απλώς τα αγάλματα δεν μπορούν να διαδηλώσουν.