[Το πνεύμα του τόνου] Κοντή μνήμη

Ελλειψη παιδείας; Θολή μνήμη; Κακεντρέχεια; Πλημμελής ενημέρωση; Για πολλοστή φορά παίζεται διασκευασμένος ο «Ερωτόκριτος» του Β. Κορνάρου. Και καλά τα μειράκια τις δημοσιογραφίας χωρίς ανάλογη πληροφόρηση να το αγνοούν, αλλά κοτζάμ καθηγητές πανεπιστημίου που μάλιστα ασχολούνται με πολυσέλιδα άρθρα στις θεατρικές διασκευές πονημάτων και πεζών να αγνοούν ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της μεταπολεμικής και κυρίως της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και στις αναγγελίες της σύγχρονης προσέγγισης από τον Λιβαθινό και στις συνδονιάδες ρεπόρτερ και κριτικών αποσιωπάται ο «Ερωτόκριτος» του Αμφιθεάτρου με τον οποίο ο Ευαγγελάτος εγκαινίασε το προσωπικό του εγχείρημα. Η πρώτη τέτοια ανάλογη, και να το πω, συνειδητή και αποδεκτή μεταμοντέρνα παράσταση στην Ελλάδα. Σε εκείνον τον «Ερωτόκριτο» τουλάχιστον δέκα νέοι ηθοποιοί (1975) σήμερα είναι κορυφαίοι πρωταγωνιστές. Αλλά το ίδιο συνέβη και με το έργο του Ραγκαβή: «Του Κουτρούλη ο γάμος». Ποιος πρώτος το ανέβασε; Το Αμφιθέατρο με έναν έξοχο ηθοποιό, τον μακαρίτη Τάσο Υφάντη. Πρώτη φορά λέει το έργο του 1840 στο Εθνικό Θέατρο! Και είναι για έπαινο; Ο κύριος πάλι καθηγητής αναφέρει ξεχασμένες διασκευές του Ξενόπουλου από διηγήματά του ή μυθιστορήματα σε θεατρικά και αγνοεί τη «Στέλλα Βιολάντη», διασκευή από τη νουβέλα «Ερως εσταυρωμένος» (1909) που το έπαιζαν συγχρόνως Κοτοπούλη, Κυβέλη. Αλλά ο αμνήμων καθηγητής δεν λησμονεί πως το Αμφιθέατρο πρώτο ανέβασε την «Οδύσσεια» του Ομήρου; Τώρα με τον Ουίλσον…