[Εναλλακτικά] Η πολιτική δεν ενδιαφέρει

ΠΟΥ είναι η πολιτική; Περνάει κάπου μακριά σαν πλοίο στο βάθος του θαλασσινού ορίζοντα.

Εδώ και μερικές εβδομάδες, η προεκλογική εκστρατεία έχει πάρει φωτιά στη Γαλλία. Ο Νικολά Σαρκοζί προσπαθεί να κλείσει τη διαφορά από τον Φρανσουά Ολάντ. Η μάχη είναι σκληρή και ο ρυθμός αμείλικτος, με προσωπικά χτυπήματα και πολιτικά ανοίγματα. Παρ’ όλα αυτά, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένας στους δύο Γάλλους θεωρούν πως η καμπάνια δεν τον αφορά. Είναι σαν το πλοίο που περνάει μακριά. Δεν πρόκειται να ταξιδέψει κανείς με αυτό.

ΕΙΝΑΙ μια από τις συνέπειες της κρίσης. Ανήσυχοι για το παρόν και απαισιόδοξοι για το μέλλον, οι πολίτες αισθάνονται αποξενωμένοι από την πολιτική. Προφανώς, γιατί θεωρούν ότι αυτή δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματά τους κι ας ρεφάρουν οι υποψήφιοι. Στη Γαλλία τα ρέστα παίζονται ήδη πενήντα ημέρες πριν από τον δεύτερο γύρο των εκλογών, αρχές Μαΐου. Ο Σαρκοζί προσπαθεί να αφυπνίσει την ξενοφοβία ώστε να συσπειρώσει τη συντηρητική Γαλλία. Ο Ολάντ δηλώνει ότι, αν εκλεγεί, θα επαναδιαπραγματευθεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ που θεωρείται όχημα για την έξοδο από την κρίση αμφισβήτησης του ευρώ, έτσι τουλάχιστον όπως αντιλαμβάνονται τα πράγματα στο Βερολίνο. Ωστόσο, το κοινό δεν ανταποκρίνεται ούτε σε δεξιόστροφες ούτε σε αριστερόστροφες κινήσεις. Η προεκλογική περίοδος στη Γαλλία εισέρχεται στη φάση κατά την οποία οι ψηφοφόροι αρχίζουν και έλκονται από τον τρίτο άνθρωπο – την ακροδεξιά Λεπέν, τον κεντρώο Μπαϊρού, τον αριστερό Μελενσόν.

ΟΛΕΣ αυτές οι διαπιστώσεις δεν είναι άσχετες με τις εκλογές που θα έχουμε σε επτά, οκτώ ή εννέα εβδομάδες στην Ελλάδα. Οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν ένα πολτοποιημένο πολιτικό τοπίο. Ακούν οι ψηφοφόροι τους πολιτικούς; Ή αισθάνονται ότι όλα όσα γίνονται, δεν αλλάζουν μια βασική αλήθεια: αν η Ελλάδα σωθεί, αυτό θα γίνει με τεράστια πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Μια τέτοια διαπίστωση πώς επηρεάζει πολιτικές συμπεριφορές στην κάλπη; Προάγει την ψήφο διαμαρτυρίας; Δημιουργεί φαταλισμό, αρνητισμό, μηδενισμό; Ή μήπως ωθεί τους ψηφοφόρους να αναζητήσουν την πιο αξιόπιστη πρόταση εξουσίας σε μια φάση ανασφάλειας;

Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορεί να βρουν εύκολα απαντήσεις σε φάση που να μην έχει αρχίσει καν η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι η κατάσταση είναι ρευστή και στη Γαλλία, όπου το νταβαντούρι έχει ξεκινήσει. Αυτό που απουσιάζει από την εικόνα είναι ένα κυρίαρχο ρεύμα που να αποτυπώνει τις τάσεις της κοινωνίας. Ακόμη ένα ερώτημα: αυτό θα έρθει από τη μάζα ή θα το απελευθερώσει ο ικανότερος από τους πολιτικούς ηγέτες; Οψόμεθα.