Η οδός Καλλιδρομίου συμπυκνώνει την Ελλάδα. Εχει μπαρ, ταβέρνες, σούπερ μάρκετ, περίπτερα, καφενεία, κοινωνικούς χώρους, εκδοτικούς οίκους, λαϊκή αγορά (κάθε Σάββατο) και Αστυνομικό Τμήμα. Εχει όμως και πολλά συνθήματα στους τοίχους. Η Λένια Ζαφειροπούλου έκανε προπόνηση στην ανάγνωση πάνω σε αυτά καθημερινά, τη δεκαετία του 1980, όταν περπατούσε προς το Δημοτικό Σχολείο της οδού Κωλέττη. Οι κεραίες του νεαρού κοριτσιού από τα Εξάρχεια πάντως ήταν εξαρχής αλλού – ακόμη και από την περίοδο, λίγο μετά, που διακρίθηκε στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής.
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Μεγαλωμένη σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, αγάπησε το θέατρο από κοριτσάκι, άρχισε μουσική στα έξι και γύρω στα οκτώ αποφάσισε να γίνει τραγουδίστρια. Συχνά στο σπίτι τραγουδούσε κομμάτια από όπερες συνοδεύοντας τον οικογενειακό φίλο και μαέστρο Νίκο Χριστοδούλου. Με πατέρα φυσικομαθηματικό αλλά και κορυφαίο ηχολήπτη (με εκατοντάδες ώρες στο στούντιο για ηχογραφήσεις κλασικής μουσικής) και μητέρα ζωγράφο, η δράση στο εποικοδόμημα της κοινωνίας και ιδιαίτερα στις τέχνες) ήταν απόλυτα φυσιολογική για τον βίο της. Παρότι όχι προφανής ούτε εύκολη.
Μια σοβαρή πάθηση στα μάτια της στέρησε μεγάλο κομμάτι της όρασής της. Οχι όμως και το πείσμα της. Η εισαγωγή της στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας δεν την είλκυσε ιδιαίτερα και αμέσως, από τα δεκαοκτώ της, άλλαξε το GPS των ονείρων της. Ετσι βρέθηκε να ζει μόνη μεταξύ Γερμανίας και Αγγλίας σπουδάζοντας και συναρμολογώντας το σχέδιο της ζωής της. Σπούδασε τραγούδι, πιάνο και λιντ στην Κρατική Ανώτατη Σχολή Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Στουτγάρδης και Οπερα στο Λονδίνο (στο Guildhall School of Music and Drama και στο National Opera Studio).
Μόνο αυτά; Οχι βέβαια. Προσθέστε τα μαθήματα βιολιού με Σειρά και Τζουμάνη, τη Θεωρία μουσικής με Λιώνη και Μωυσίδη, σπουδές πιάνου με την Ντόρα Μπακοπούλου και τραγουδιού με τον Φραγκίσκο Βουτσίνο. Γρήγορα ήλθαν και οι ρόλοι και οι συνεργασίες με ορχήστρες όπως Philarmonia Orchestra, Royal Ballet Sinfonia αλλά και Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Καμεράτα και άλλες.
Παράλληλα, συνειδητοποίησε την αγάπη της για τη λογοτεχνία και αναπόφευκτα τη σύζευξη των δύο (Λόγος και Τραγούδι), δηλαδή το κλασικό τραγούδι. Εδώ εξάλλου, στον κόσμο της όπερας, όπως υπογραμμίζει, μπορείς να καταλάβεις την ισχύ που αποκτούν τα αισθήματα και οι ιδέες μέσα από τη μουσική, τη δραματική διάσταση που κερδίζει η μουσική μέσα από τον λόγο. Ενα παραμύθι για ενηλίκους, το οποίο πολλές φορές έχει πολιτικό πρόσημο. Γρήγορα η Λένια Ζαφειροπούλου γοητεύτηκε και μελέτησε τις ιταλικές κωμωδίες του Μότσαρτ για την πάλη αστών και ευγενών, τα πολιτικά έργα του Βέρντι, το έργο του Πουτσίνι για τη ζωή στις βιομηχανικές μεγαλουπόλεις. Και μία σειρά τέτοιων μεγαλουπόλεων έμελλε να επισκεφθεί η σοπράνο. Οχι βέβαια ως τουρίστρια, αλλά ως σπουδάστρια του κλασικού τραγουδιού και ως έξοχη ερμηνεύτρια ρόλων. «Σοπράνο με πολύ άνετη χαμηλή περιοχή», όπως αυτοχαρακτηρίζεται, περνάει τον περισσότερο καιρό της στην Αθήνα παρότι έχει κρατήσει τη διεύθυνσή της στο Βερολίνο, αγαπημένη της επίσης πόλη.
Το Βερολίνο, όπως λέει, είναι ιδανικό μέρος για όποιον νέο ασχολείται επαγγελματικά με τον πολιτισμό. Εχει φιλικούς ρυθμούς προς τους κατοίκους του και προσιτές τιμές στις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Στο Βερολίνο μπορείς να βρεις ίσως το καλύτερο θέατρο στην Ευρώπη, από τις καλύτερες όπερες, συναυλίες, βιβλία, κινηματογράφο, εικαστικά.
Ωστόσο τώρα, που μεγάλο κομμάτι της νεολαίας φλερτάρει με την ιδέα της μετανάστευσης, η Ζαφειροπούλου επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και δείχνει αποφασισμένη να παλέψει εντός των τειχών. Μια αντίστροφή πορεία πασπαλισμένη με μπόλικη αυτοπεποίθηση.
Εξάλλου τονίζει πως «το καλό στην Αθήνα για τους νέους καλλιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν και να αναπτύξουν μια κάπως ανεξάρτητη φωνή, είναι ότι εδώ δεν υπάρχει τόσο παγιωμένο star system όσο στη Γερμανία. Τα όρια δηλαδή ανάμεσα στο mainstream και στο “εναλλακτικό” και στους χώρους που τα εκπροσωπούν δεν είναι τόσο αδιαπέραστα και σταθερά. Θα έπρεπε να το θεωρούμε νίκη μας όταν κάποιος θέλει να μείνει εδώ, νίκη δική μας και όχι δική του ήττα», προσθέτει. Και αν νομίζετε πως τούτο το προφίλ της ταλαντούχου σοπράνο από τα Εξάρχεια που κατέκτησε την Ευρώπη, τελειώνει εδώ, γελιέστε!
Με ροπή και ταλέντο στις ξένες γλώσσες ασχολείται επίσης με τη μετάφραση (εκτός από τη διδασκαλία), που μάλιστα την άρχισε κάπως σαν παιχνίδι όταν ακόμη ζούσε στο Λονδίνο. Γρήγορα είδε ότι είχε ευκολία στην έμμετρη μεταφορά στα ελληνικά ποιημάτων του Γκαίτε και αυτές τις ημέρες έχει στα σκαριά και υπό έκδοση το βιβλίο της με ποιήματα του Χάινε και του Γκαίτε.
Η Λένια Ζαφειροπούλου συνεργάζεται επίσης με περιοδικά όπως η «Ποιητική» και το «Book’s Journal», ενώ έχει αρχίσει να γράφει τα δικά της ποιήματα αναζητώντας εκδότη. Δεινή μεταφράστρια – γνωρίζει τρεις γλώσσες – η αγάπη της στον Τσέχοφ και η θέλησή της να τον διαβάσει από το πρωτότυπο τη μύησε στο κόσμο της ρωσικής γλώσσας, την οποία κατέχει πια σε καλό επίπεδο.
ΣΤΗ ΛΥΡΙΚΗ. Λογοτεχνία και τραγούδι είναι λοιπόν οι δύο βασικές συνιστώσες της ζωής της. Ο λόγος, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι ο τελικός παρονομαστής του βίου της και τον υπηρετεί διφυώς και επιτυχημένα. Αυτές τις ημέρες, βέβαια, η μετάφραση θα περιμένει για λίγο αφού οι πρόβες είναι πυρετώδεις. Αύριο, στο φουαγέ της Λυρικής Σκηνής θα είναι σολίστ στο μουσικοθεατρικό δρώμενο «Η πιο ωραία χώρα» σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά. Με τραγούδια, ποιήματα και μελοδράματα του πρώιμου και ύστερου ρομαντισμού, το έργο θα επιβεβαιώσει ότι η πιο ωραία χώρα… δεν υπάρχει. «Μπορεί να είναι η θεά τύχη που σε περιμένει αν τολμήσεις να εγκαταλείψεις τη στενή σου γενέτειρα. Μπορεί όμως να είναι και η απώλεια ή η αποτυχία», σημειώνει με νόημα η Λένια Ζαφειροπούλου που τον Ιούνιο θα τραγουδήσει με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Οδησσού και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Κύπρου. Δίνοντας ένα μεγάλο μάθημα θέλησης, σε μια εποχή που λατρεύει την ήττα και την παραίτηση.
Σχόλια
