[Προβολείς] Από τα χαρτόσημα στα γενόσημα

Με τα πρώτα, για μια απλή δικαιοπραξία ο πολίτης χαρτζιλίκωνε το Δημόσιο. Με τα δεύτερα, ο ασθενής για μια απλή (ή δύσκολη) κατάσταση υγείας παύει να χαρτζιλικώνει τις φαρμακευτικές εταιρείες και όλα τα συγγενικά πρόσωπα κατιούσας γραμμής. Να τα, τα βλέπω να ‘ρχονται όλα τα πουλιά του δάσους. Συνεδριακός τουρισμός, εισαγωγείς, γιατροί, φαρμακοποιοί, προμηθευτές ιδιωτικών και δημόσιων θεραπευτηρίων, μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγόνια. Τι λες κι εσύ γιατρέ μου; Θα τη σκαπουλάρω;

Οσο ομνύω στη θεραπευτική τους δύναμη νιώθω ασφαλής και ντούρα κι ας με στραβοκοιτάζει από το κάδρο του ο πατέρας μου, γιατρός παλιάς κοπής, που είχε κηρύξει μονομερή πόλεμο με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Τότε που οι νεοσύστατοι δημόσιοι οργανισμοί υγείας δέχονταν αφόρητες πιέσεις από τον στερημένο γενικό πληθυσμό. Κι ας συγκατοικούσε μέσα τους η προκατάληψη μαζί με την πολυφαρμακία. Με το ένα χέρι χαράκωναν με βεντούζες και αναμμένο στουπί πλάτες κρυολογημένων κορασίδων και με τ’ άλλο απαιτούσαν συνταγογραφήσεις ισοδύναμες με τις αμυντικές δαπάνες του κράτους.

Επιστρέφοντας όπως όπως στην εποχή του σπετσέρη και του φαρμακοτρίφτη, ειλικρινά δεν ξέρω τι να διαλέξω. Ανάμεσα στη μαύρη προπαγάνδα των θιγομένων και τη δύναμη των φαρμάκων νέας γενιάς, εγώ παίρνω την καθημερινή μου μερίδα βρομαζεπάνης, βάζω τα παπούτσια μου και σας κυνηγώ.