«Τι και αν οι Ισπανοί σνομπάρουν τις ταινίες μου;»
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ πριν από λίγες ημέρες στα Βραβεία Γκόγια, τα «ισπανικά Οσκαρ», όπου η ταινία του κέρδισε στις τέσσερις από τις 16 κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια
Τρελή αισθητική, σουρεαλιστικά σενάρια, ιδιαίτεροι χαρακτήρες και υπέροχη μουσική είναι μερικά μόνο από τα συστατικά της επιτυχίας του. Στο ενεργητικό του έχει 94 νίκες και 64 υποψηφιότητες – ανάμεσά τους κι ένα Οσκαρ. Οι ταινίες του άνοιξαν τον δρόμο στη μούσα του Πενέλοπε Κρουζ για διεθνή καριέρα και στο ταλέντο του υποκλίθηκε η Αντζελίνα Ζολί, η οποία δημοσίως τον παρακάλεσε να συνεργαστούν. Κι όμως ο Πέδρο Αλμοδόβαρ μπορεί να γνωρίζει διεθνώς την καταξίωση, στην πατρίδα του, την Ισπανία, όμως τον αντιμετωπίζουν ακόμη με καχυποψία.
Απόδειξη – ακόμη μία – η πρόσφατη απονομή των ισπανικών κινηματογραφικών βραβείων Γκόγια. Η ταινία του «Το δέρμα που κατοικώ», αν και ήταν υποψήφια για 16 βραβεία, πήρε μόλις τέσσερα. Εκείνος ωστόσο φαίνεται πως είναι προετοιμασμένος για την απόρριψη που δέχεται από τους συμπατριώτες του και δηλώνει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «El Mundo»: «Είναι μια διάσταση της καριέρας μου που έχω αποφασίσει να μη σκέφτομαι. Παρ’ όλ’ αυτά, οι ταινίες μου λειτουργούν κι εδώ, είναι ως ένα σημείο δημοφιλείς. Πολλοί που φτιάχνουν ταινίες δεν ενδιαφέρονται, εμένα όμως με νοιάζει, γι’ αυτό και όταν βγαίνω στον δρόμο ο κόσμος με σταματάει και μου λέει ακριβώς τι σκέφτεται για καθεμία από τις ταινίες μου».
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ ωστόσο δεν περιορίζεται να μιλήσει για την πικρή γεύση που του αφήνει η αντιμετώπιση των συμπατριωτών του. Δεν διστάζει να μιλήσει για όποιο θέμα του βάλουν στο τραπέζι. Και για τη σεξουαλική του ταυτότητα και για την πολιτική. Και ξεκαθαρίζει πως ουδέποτε σκέφτηκε να αλλάξει φύλο. «Είναι περίεργο αλλά πολλοί με ρωτούν μετά “Το δέρμα που κατοικώ” αν έχω ονειρευτεί έστω και μία φορά να γίνω γυναίκα. Και απαντώ: όχι, ποτέ. Και πιστεύω πως αυτό είναι μια επιθυμία αποκλειστικά των ετεροφυλόφιλων».
Και όσον αφορά την πολιτική; Υποστηρίζει πως ήταν πάντα αριστερών πεποιθήσεων χωρίς φανατισμό. «Μόνο μία φορά υποστήριξα πολιτική καμπάνια και ήταν του Θαπατέρο. Ημασταν πολλοί που τον υποστηρίξαμε», συνεχίζει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Οσο για τους εχθρούς του; Ας μην ελπίζουν ότι θα απαλλαγούν από εκείνον. Διότι προειδοποιεί: «Θέλω πολλά χρόνια για να σας αποχαιρετήσω».