[Φαινόμενα] Ο τρόμος δεν ταιριάζει στη σάτιρα

Υστερα από καιρό, η επανεμφάνιση του «Τσαντιριού» στον Alpha, με το ίδιο πάντα τελετουργικό, με τα ίδια θέματα που αλιεύονται από τον trash τηλεοπτικό πολτό για να αναδειχθούν μέσα από το «αθωωτικό», σκωπτικό βλέμμα της λαζοπούλειας σάτιρας, με το live κοινό να απολαμβάνει την τηλεοπτική στιγμή του με τη συμμετοχή του ως μέρος του θεάματος, και δη νομιμοποιητικό. Ας είναι.

Δεν θα σταθούμε όμως ούτε στην αθυροστομία ούτε στα σεξουαλικά αστεία στα οποία δείχνει επιμονή το Τσαντίρι-σόου και τα οποία αποτελούν, έτσι κι αλλιώς, αντικείμενο κάθε είδους σατιρικών, λαϊκών κειμένων από την εποχή του Αριστοφάνη – άλλο αν η «ευγενής καταγωγή» δεν τα γλιτώνει συχνά από την ευτέλεια -, ούτε στην προχειρότητα του σκετς του διδύμου των μικροαστών Μήτσου – Ελενίτσας.

Αλλωστε, έχουμε κατ’ επανάληψη υπερασπιστεί την ελευθερία της σάτιρας ως είδος επικοινωνιακού λόγου, αν και πιστεύουμε ότι η χρήση του τηλεοπτικού μέσου αυτομάτως την υποβάλλει, είτε το θέλει είτε όχι ο δημιουργός της, στους κανόνες λειτουργίας της τηλεόρασης.

Αυτό και μόνο το γεγονός ανατρέπει τη συνθήκη της πλήρους ελευθερίας της καθώς μεταβάλλεται από τη φύση της τηλεοπτικής μετάδοσης η σχέση της με το κοινό. Και μπορεί η παρουσία live κοινού στο στούντιο να αποτελεί το άλλοθι και την ψευδοαναπαράσταση μιας ζωντανής, διαδραστικής σχέσης σκηνής και αίθουσας, στην πραγματικότητα όμως η ταυτόχρονη ύπαρξη ενός μεγάλου τηλεοπτικού κοινού, σε τελείως διαφορετική κατάσταση, με διαφορετικές προσλαμβάνουσες, εντάσσει και την τηλεοπτική σάτιρα στην κατηγορία των υπόλοιπων τηλεοπτικών προγραμμάτων.

Ωστόσο, στο μόνο που θα σταθούμε είναι στις αναφορές στο θέμα της τρομοκρατίας και στη λαζοπουλική άποψη ότι η βόμβα που βρέθηκε στο Μετρό είναι προβοκάτσια του παρακράτους για να τρομοκρατηθούν οι «Αγανακτισμένοι» και να μην κατέβουν στο Σύνταγμα και τις πορείες. Τέτοιου είδους βολικά σενάρια για την τυφλή βία, ακούστηκαν και στη Βουλή τη νύχτα που καιγόταν η Αθήνα. Επιμύθιο της αναφοράς στο θέμα ήταν ότι «το παρακράτος τρομοκρατεί, οι αναρχικοί και οι αντάρτες πόλεων δεν καίνε τον κόσμο».

Δεν γνωρίζουμε αν οι ιδεολόγοι του αναρχισμού χρειάζονται την υπεράσπιση μιας σατιρικής τηλεοπτικής εκπομπής, ανάμεσα από αστειάκια με σεξουαλικά υπονοούμενα και προβολές διαφόρων σκηνών σεξουαλιζόμενων κυριών προκειμένου να κολακευθεί και να εκτονωθεί ο καταπιεσμένος σεξουαλικά, συντηρητικός μικροαστός.

Ωστόσο, η άγρια βία δεν είναι θέμα για λαϊκή κατανάλωση και η απλοποίηση ενός τόσο σκοτεινού ζητήματος μέσα από το είδος του «τσαντιριώτικου» θεάματος μόνο τρομοκρατική μπορεί να είναι. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει καλή «καμένη γη» και κακή «καμένη γη». Και δεν εννοούμε την καμένη γη των Αθηνών αλλά των συνειδήσεων που βομβαρδίζονται με τέτοιου είδους απλοϊκά σενάρια, βγαλμένα από έναν παλιό ξεφτισμένο κόσμο.