Ποιος θα πει την πικρή αλήθεια;

Τα εύκολα πέρασαν. Από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ δεν έχουν άλλες ευρωπαϊκές υποχρεώσεις για φέτος, η πειθαρχική επιτροπή της UEFA δεν είχε λόγο να μην τους δώσει την προθεσμία που ζητούσαν για να τακτοποιήσουν τις παλιές οφειλές τους. Θα την έδινε ακόμη και αν απέναντί της είχε τον Τσάκα που είναι ικανός να κάνει προσπέραση σε καρουζέλ ή τον Αδαμίδη, τον Χανς Κρίστιαν Αντερσεν του Νότου, ο οποίος αν κάνει προσκλητήριο όλων όσων έχει παραμυθιάσει, θα γεμίσει το Ολυμπιακό Στάδιο. Ο στόχος της ήταν να πιεστούν οι ομάδες να πληρώσουν αυτούς που έχουν φεσώσει κι όχι να βιαστεί να τους πάρει το κεφάλι. Διότι, ως γνωστόν, κανείς ποτέ δεν πήρε λεφτά από πεθαμένο.

Τώρα έρχονται τα δύσκολα και ακολουθούν τα πολύ δύσκολα. Τα δύσκολα είναι ότι μέχρι το τέλος Μαρτίου η ΑΕΚ πρέπει να βρει το λιγότερο άλλα πέντε εκατ. ευρώ – κοντά στα δύο που της δάνεισε ο μυστηριώδης φίλος τού Ντέμη και στα επτά plus που γλίτωσε με το PSI του δανείου της Morgan Stanley – και ο Παναθηναϊκός τουλάχιστον οκτώ. Και τα πολύ δύσκολα, ότι μέχρι τον Ιούνιο οι δύο ΠΑΕ θα πρέπει να παρουσιάσουν ένα πειστικό σχέδιο επιβίωσής τους: να αποδείξουν με αριθμούς και χρονοδιαγράμματα ότι στο εξής θα ζουν ξοδεύοντας όσα βγάζουν, και ότι δεν θα βρεθούν πάλι στην ίδια θέση.

Για τα παλιά χρέη, η μόνη λύση είναι ο ρεφενές. Στην περίπτωση της ΑΕΚ, για παράδειγμα, κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη το 2004 – όταν η ομάδα ήταν σε ακόμη χειρότερη οικονομική και αγωνιστική κατάσταση. Οκτώ πλούσιοι έως πάμπλουτοι ΑΕΚτζήδες έδωσαν ο καθένας τους από το περίσσευμά τους και δεκάδες χιλιάδες οπαδοί από το υστέρημά τους για να αναστήσουν την αγαπημένη τους ομάδα. Μόνο που τότε οι μέτοχοι ήταν παρέα, οι φίλαθλοι είχαν πιστέψει στο όραμα που τους πούλησε ο Νικολαΐδης, όλοι μαζί προσδοκούσαν ότι η πρόσφατη κατάκτηση του Euro θα οδηγούσε σε ένα καλύτερο και πιο διάφανο πρωτάθλημα και η κρίση δεν είχε χτυπήσει ακόμη. Ενώ τώρα, οι συνέταιροι τσακώνονται ποιος έμπηξε πιο βαθιά το μαχαίρι στο σώμα της ΠΑΕ, οι οπαδοί κάνουν τη σούμα και διαπιστώνουν ότι τα 180 εκατομμύρια που πέρασαν από τα ταμεία της ομάδας την τελευταία οκταετία έγιναν ατμός, το πρωτάθλημα δεν το λες κρυστάλλινο και οι εποχές είναι δύσκολες για όλα τα πορτοφόλια.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το ξενέρωμα των μετόχων, που άλλοι λένε ότι δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν και άλλοι ότι δεν πρόφτασαν να την κάνουν, θα καταλάβουμε γιατί είναι τόσο δύσκολο αυτό που μοιάζει τόσο απλό: να βάλουν όσα αναλογούν στον καθέναν τους και να σώσουν τις ομάδες τους. Γιατί πέρα από το ότι δεν θέλουν πια να μοιράζονται ούτε τον πυρετό τους, τόσο στην ΑΕΚ όσο και στον Παναθηναϊκό, οι μέτοχοι ξέρουν πολύ καλά ότι αν ρίξεις μια μπουκιά στη γάτα, θα σου ανέβει στο τραπέζι. Ετσι, δεν ρίχνουν ούτε ψίχουλο. Μπας και οι οπαδοί το πάρουν απόφαση ότι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από αυτούς και τους αφήσουν ήσυχους.

Για τη συνέχεια τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο στριμόκωλα. Διότι αν δεν μιλάμε για άραβες Κροίσους (όχι τους μουσαντένιους τού Τσάκα αλλά τους αυθεντικούς), αυτοί που θα πάρουν την ΑΕΚ ή τον Παναθηναϊκό θα πρέπει – αφού πληρώσουν τα κερατιάτικα των προηγούμενων – να πουν στον κόσμο την πικρή αλήθεια: «Ούτε δέκα Αμπραμόβιτς υπάρχουν, ούτε πρίγκιπες Γιαχαραντάν, ούτε τίγρεις και άλλα αιλουροειδή. Αυτά μπορούμε να βάλουμε και με αυτά θα πορευτούμε, ασορτί με την Ελλάδα». Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση δεν θα γεμίζει το ΟΑΚΑ, αλλά ο δρόμος έξω από το γραφείο τους. Από 200 νοματαίους που δεν είναι ο λαός της ΑΕΚ ή του Παναθηναϊκού, όμως φτάνουν για να σε βάλουν σε μπελάδες. Οπως ακριβώς 12 φίλοι των κορμοράνων που βαφτίζονται Κίνηση Πολιτών, μπορούν να στείλουν τον νόμο – και την επένδυσή σου – για βρούβες.