[Προβολείς] Ενα κόμμα επειγόντως

Τον Θεοδωράκη τον αφήσαμε στον Γκλέτσο και τον Χατζιδάκι στην ησυχία του. Εγώ πρόλαβα και καπάρωσα τον Ακη Πάνου, κάποιοι πονηροί μού πήραν μέσα από τα χέρια τον Ζαμπέτα, η Μιμή έσπευσε να αντεπιτεθεί κλασικά με Μούτση, η Βάσω όπλισε ξανά τον Ξαρχάκο της, ο φίλος μου ο Δημητράκης όμως έκανε την τελική ρελάνς με Βασίλη Τσιτσάνη και ιδού. Εγώ με τον φονιά κι αυτός με τον Εθνάρχη, περάσαμε μια νύχτα μακρύτερη από αυτήν του Γιούρογκρουπ πλην ασυγκρίτως πιο ευφρόσυνη, να σχηματίζουμε τη δική μας Κυβέρνηση του Βουνού μέχρι που μας βρήκε το πρωί στους πρόποδές του ακόμα.

Γι’ αυτό, τώρα, τώρα, σας λέω, τώρα. Τώρα που τα ελληνικά κόμματα ξανασχεδιάζονται ανακατεύοντας τη χιλιοσημαδεμένη τράπουλα με τα ίδια δυσοίωνα ταρό, τώρα είναι η ώρα να φτιάξουμε κι εμείς το δικό μας με μουσικές εξαίσιες, με φωνές, πριν την πάθουμε όπως τότε που μας τα μαγάρισε όλα η χούντα. Ούτε το «Για ιδέστε τον αμάραντο σε τι γκρεμό φυτρώνει» δεν μπορούσαμε να τραγουδήσουμε χωρίς να χαρακτηριστούμε «της κατάστασης». Κι αν ρωτάτε για μένα, όχι καθόλου δεν συμφωνούσα με την ιδέα να κάμω μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες, να κάμω και μωρά παιδιά να κλαίν’ δίχως μανάδες. Ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε ποτέ.