[Ανορθόδοξα] Η πολιτική της καζούρας

Η καζούρα ήταν πάντοτε κομμάτι της σχολικής ζωής. Ειδικά στις συλλογικές εκδηλώσεις όπως οι παρελάσεις, όπου υπήρχε μεγάλη προσέλευση κοινού. Οι πιο θαρραλέοι, οι πιο ατίθασοι ή, έστω, οι πιο χιουμορίστες πάντα έψαχναν, και συνήθως έβρισκαν, τρόπο για να τραβήξουν την προσοχή. Το άλας της καζούρας ήταν το ενδεχόμενο της τιμωρίας. Από το γεγονός ότι κινδύνευαν να τιμωρηθούν οι καζουροποιοί προκαλούσαν τον θαυμασμό των υπολοίπων που φοβούνταν την τιμωρία. Οπως κάθε πράξη, συλλογική ή ατομική, έτσι και η καζούρα έχει τη σοβαρότητά της. Την αντλεί από τις συνέπειές της.

Εννοείται ότι δεν υπήρχε περίπτωση η καζούρα να γίνει με τη συναίνεση, έστω την ανοχή, πολλώ μάλλον δε με την παρότρυνση των δασκάλων. Αυτοί έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να προστατεύσουν τον σεβασμό, να αποκαταστήσουν την τάξη και να εντοπίσουν τους παραβάτες. Ούτως ή άλλως, η καζούρα τέλειωνε εκεί όπου άρχιζε, στην ίδια την καζούρα. Κανείς δεν προσπαθούσε να βγάλει πολιτικά συμπεράσματα και κανείς δεν τη φόρτωνε με περισσότερη σοβαρότητα από όση η ίδια μπορούσε να σηκώσει.

Αυτά θα πείτε συνέβαιναν τότε, όταν το εκπαιδευτικό μας σύστημα ήταν αυταρχικό, πριν ανατραπούν οι ταξικές σχέσεις στο σχολείο, πριν ο δάσκαλος αρχίσει να φοβάται τον μαθητή αντί να φοβάται ο μαθητής τον δάσκαλο. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τώρα μπορούν οι δάσκαλοι να υποδείξουν στους μαθητές τους πως όταν, παρελαύνοντας, περάσουν μπροστά από την εξέδρα των επισήμων, αντί να κλίνουν την κεφαλή επί δεξιά, να την κλίνουν επ’ αριστερά. Και να αποφασίσουν οι ίδιοι, δημοκρατικά, φαντάζομαι για τα περαιτέρω, κοινώς για τις μούντζες. Διαβεβαιώνοντας, υποθέτω, τους μαθητές τους πως αν το κάνουν αυτό, όχι μόνο θα έχουν εξασφαλισμένη ακροαματικότητα, αλλά και δεν πρόκειται να τους πειράξει κανείς. Διότι αν κάποιος τους πειράξει θα εναντιωθεί στο λαϊκό αίσθημα το οποίο οι ίδιοι εκφράζουν. Κοινώς, όλα θα γίνουν δωρεάν, εντελώς δωρεάν.

Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά γι’ αυτά που συνέβησαν τις προάλλες στα Ιωάννινα. Θα μπορούσε να μιλήσει για τη χρησιμότητα των παρελάσεων, για τη δικαιολογημένη απαξίωση που χτυπάει, σαν μαγικό ραβδί, την επίσημη Ελλάδα και τους εκπροσώπους της. Θα μπορούσε να μιλήσει βέβαια και για την απαξίωση της ιστορικής μνήμης, για τον στρατηγό Καλλάρη, για το Μπιζάνι, για τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Ηπείρου. Ολα έχουν τη χρησιμότητά τους και, δεδομένων των συνθηκών που λένε, πάσα αναθεώρηση δεκτή.

Θα μπορούσε, όντως, να πει κανείς πολλά, αλλά το τελικό αποτέλεσμα, ό,τι και να πει κανείς, θα είναι ίδιο: όταν τη θέση που κατείχε κάποτε η καζούρα στη ζωή μας τώρα την παίρνει η πολιτική, ή, για να το πω πιο απλά, όταν κάποιοι προσπαθούν να επενδύσουν την καζούρα με πολιτική σημασία, τότε δύο τινά συμβαίνουν. Ή η πολιτική αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με καζούρα – κάτι που δεν χρειαζόμασταν τους μαθητές των Ιωαννίνων για να το εμπεδώσουμε. Ή κάποιοι, ελλείψει άλλης πολιτικής, το έχουν ρίξει στην καζούρα.

Διαλέγετε και παίρνετε.