Τα χρόνια της φυλακής
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά «Ρώτα τον για τη φυλακή, δεν θέλει να μιλάει, αλλά σε σένα ίσως τα πει». Η συμβουλή του Γραμματικάκη είχε καρφωθεί στον νου μου αλλά οι πρώτες κρούσεις δεν απέδιδαν. «Τι τα θες τώρα αυτά;», μου απαντούσε και άλλαζε κουβέντα. Ο χρόνος τελείωνε και για τη φυλακή είχε πει δυο λέξεις. Λίγο πριν τον αποχαιρετισμό στο δάσος είχαμε πάει για να μιλήσουμε ήσυχα – το βλέμμα του καρφώθηκε στις κορφές των δέντρων. Τα πουλιά είχαν μυριστεί βροχή και έψαχναν «στέγη».
«Μόνο όποιος κάνει φυλακή μπορεί να εξηγήσει / γιάντα τ’ αηδόνι δεν μπορεί μες στο κλουβί να ζήσει».
Και αυτή δική σου μαντινάδα είναι;
Δική μου, κατάδική μου.
Πόσων χρονών σε πιάσανε;
Είκοσι τριών χρονών. Ντελικανής. Γκρεμίζαμε τις ταμπέλες της χούντας στα σχολεία. Μας πιάσανε τον Απρίλη του 1971. Εμένα, τον Γιώργη Καράτζη, τον Ναπολέοντα Καράτζη και τον Νικηφόρο Σταυρακάκη. Εγώ και ο Γιώργης αναλάβαμε την ευθύνη και «φάγαμε» από το στρατοδικείο τριάμισι και τεσσεράμισι έτη. Οι άλλοι δυο δικάστηκαν με αναστολή. Εμένα με μετέφεραν στις φυλακές της Κέρκυρας και τον Γιώργη, ποιητάρης και αυτός, στο Εφταπύργιο.
Στην πτέρυγα των πολιτικών κρατουμένων, οι πιο έμπειροι είχαν οργανώσει ένα είδος Ελεύθερου Πανεπιστημίου. Αλλος έκανε φιλοσοφία, άλλος οικονομία, άλλος αγγλικά, γαλλικά. Εγώ τους μάθαινα μαντινάδες. Είχα αρχίσει ήδη να παίζω μαντολίνο.
«Σαν ιδώ πουλί μες στο κλουβί, ό,τι πουλί κι αν είναι, / δεν ξέρω τι παθαίνουνε τα μάτια μου και κλαίνε».
Εγώ πριν μπω φυλακή πίστευα πως πολιτικοί κρατούμενοι ήταν μόνο κομμουνιστές. Στην Κέρκυρα όμως βρήκα ανθρώπους από όλα τα κόμματα που αντιστάθηκαν στη χούντα.
«Στης φυλακής τα σίδερα είναι καημοί γραμμένοι / και ‘κεί ξεκαθαρίζονται οι φίλοι οι μπιστεμένοι», λέει μια παλιά μαντινάδα.
Στις ατελείωτες ώρες στο κελί, διάβαζα, έκανα γυμναστική και έγραφα.
«Μες στου κελιού τη μοναξά θέτω, μα δεν κοιμούμαι / του φεγγαριού το ξέγνοιαστο σεργιάνι συλλογούμαι».
Καμιά φορά τις έστελνα και στους δικούς μου. Εφταναν στα αυτιά των λυράρηδων, τις τραγουδούσαν και έτσι ο κόσμος ήταν ενήμερος για τα πονήματα της φυλακής.
«Χωρίς νεκρούς η λευτεριά ζάλο μπροστά δεν κάνει / γιατί η παντέρμη βρίνεται στου τουφεκιού την κάννη».
Τι άλλο να θυμηθώ; Τα ‘χω απωθήσει όλα αυτά και νιώθω λίγο μαγκωμένος. Δεν ξέρω δηλαδή τι πρέπει να πω και τι όχι.
Οι ποινικοί κρατούμενοι είχαν τα δικά τους σχέδια. Ζητούσαν δουλειές για να προσμετρούνται τα μεροκάματα και να γλιτώνουν μέρες. Μερικά βράδια μετά το κλείσιμο των κελιών πήγαιναν στα παράθυρα. Ενας με στεντόρεια φωνή έδινε το σύνθημα λέγοντας «θέλουμεεεεε» και όλοι μαζί οι κρατούμενοι φώναζαν «εργασίαααα». Η κραυγή τους, σαν ικεσία, έπεφτε σαν ψιλόβροχο πάνω απ’ την πόλη της Κέρκυρας.
Το καλοκαίρι του ’73 βγήκα από τη φυλακή.
Google news
