Η Μαιρούλα των θαυμάτων

Ισως το βράδυ της Κυριακής προς τα ξημερώματα της Καθαράς Δευτέρας οι θεατές της απονομής των Οσκαρ να σαστίσουν παρακολουθώντας το κόκκινο χαλί. Είναι πολύ πιθανό το βλέμμα τους να σταθεί στο ντύσιμο κάποιας διάσημης προσκεκλημένης που θα φορά μια από τις νέες δημιουργίες Mary Katrantzou. Μια από αυτές που παρουσιάστηκαν την περασμένη Τρίτη στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου προκαλώντας ύμνους και ελεγείες για την ικανότητα της σχεδιάστριας να δημιουργεί ρούχα ανάλογα με αυτά της Υψηλής Ραπτικής, με πολλά από αυτά να είναι δουλεμένα στο χέρι.

ΤΑ ΜΟΤΙΒΑ. Αλλωστε έχει ήδη συμβεί στη διοργάνωση της κινηματογραφικής Μόστρα της Βενετίας τον περασμένο Αύγουστο. Με την εμφάνιση της Κίρα Νάιτλι που ήταν ντυμένη με ένα κομψό πρωινό μεταξωτό φόρεμα από τη χειμερινή συλλογή της σχεδιάστριας, με θέμα σερβίτσια από κινέζικες και αγγλικές πορσελάνες. Κι ύστερα ακολούθησαν τα λιβάδια με ανθισμένα γαρίφαλα, οι βουτιές σε βαθυγάλανα νερά ανάμεσα σε κοπάδια τροπικών ψαριών. Και οι πρόσφατες συνθέσεις της με αντικείμενα της καθημερινότητας όπως κουτάλια, γραφομηχανές και διακοσμητικές φούντες που συναντάμε σε ψηλοτάβανα δωμάτια να συγκρατούν βαριές κουρτίνες στα πλαϊνά των παραθύρων.

Ναι, όλα αυτά μαζί μοιάζουν τουλάχιστον σαν όνειρο μεθυσμένου. Αποκυήματα της «έξαρσης» ενός εκλεκτικιστή οπιοφάγου. Δεν είναι αυτές οι συνήθειες και οι διέξοδοι της Μαίρης Κατράντζου. Ομως αυτό είναι το χαρακτηριστικό της σχεδιάστριας που η επινοητικότητά της εξέπληξε τις κακομαθημένες και έμπειρες επαγγελματίες της μόδας.

Οι οποίες έως το 2009 φυσικά και είχαν προλάβει να ζήσουν το γκλάμορ του Τζιάνι Βερσάτσε, να φορέσουν τον θρίαμβο του σεξ με την υπογραφή του Τομ Φορντ στον Gucci, το μεγαλείο της ραπτικής του Κριστιάν Λακρουά, την ψυχεδέλεια στα prints του Εμίλιο Πούτσι, τη ζωώδη έλξη στα ζέρσεϊ σταμπωτά υφάσματα του Ρομπέρτο Καβάλι. Τότε έκανε την εμφάνισή της η Μαίρη Κατράντζου με απλά φορέματα σε γραμμή T-shirt και με στάμπες από μπουκάλια αρωμάτων με θρυλική επιτυχία. Ετσι τράβηξε την προσοχή των υπευθύνων της βιομηχανίας της λονδρέζικης μόδας που αναζητούσαν κάτι ανατρεπτικό ανάμεσα στα σχεδιαστικά ταλέντα για να στηρίξουν την επιβίωση της αγγλικής συμμετοχής στο φαινόμενο της μόδας του 21ου αιώνα.

Η νεαρή Ελληνίδα, βοηθός στο στούντιο της Σοφίας Κοκοσαλάκη (άλλη μια ελληνική παρουσία στη διεθνή σκηνή), ήταν η λύση. Και για έξι συνεχείς σεζόν έλαβε τη χρηματική υποστήριξη ως ταλέντο της νέας γενιάς σχεδιαστών που της επέτρεψε να δημιουργήσει τις συλλογές της.

Στη συνέχεια ήρθαν κι άλλα βραβεία, η αναγνώριση μέσα από τις φωτογραφίσεις μόδας σε διεθνείς τίτλους. Η Μαίρη Κατράντζου έγινε οικεία παρουσία στα αφιερώματα για τις κυρίαρχες τάσεις των σεζόν σε περιοδικά της Αμερικής, της Ευρώπης, της Ασίας.

Η απόσταση από το να δούμε τη Μισέλ Ομπάμα, την πρώτη κυρία των ΗΠΑ, να φορά μια δημιουργία Mary Katrantzou όλο και μικραίνει. Είναι βέβαιο ότι η σχεδιάστρια το επιδιώκει, αφού οι γνωριμίες της με στυλίστες επιρροής έχουν εξαπλωθεί έως το Λος Αντζελες, τη Νότια Κορέα και το Τόκιο. Αλλωστε στην ελληνική παροικία της μόδας στο Λονδίνο μιλάνε για την ακατάπαυστη εργατικότητά της.

Η τριαντάχρονη σήμερα Κατράντζου δεν ασχολείται μόνο με τον σχεδιασμό της επόμενης «εκκωφαντικής» συλλογής, αλλά και με τις δημόσιες σχέσεις της, ώστε να δημιουργήσει ένα επιπρόσθετο προϊόν που θα διαδώσει το ύφος της δουλειάς της και σε γυναίκες οι οποίες απέχουν από το σύστημα της μόδας.

Η Μαίρη Κατράντζου δεν υπήρξε ήρεμη δύναμη. Αλλά αποφασισμένη να ξεπεράσει το σύνορο της γλώσσας και της ελληνικής της καταγωγής που εξακολουθούν να είναι ταμπού στον χώρο της μόδας. Αρχικά, για να κάνει και το χατίρι της οικογένειάς της ξεκίνησε σπουδάζοντας αρχιτεκτονική στην Αμερική, στη σχολή του Ρόουντ Αϊλαντ. Κι όπως η ίδια αφηγείται στις αναρίθμητες συνεντεύξεις της που δημοσιεύονται τελευταία στις πολυεθνικές εκδόσεις των διεθνών τίτλων «Vogue», «Elle», «Harper’s Bazaar», «Marie Claire», «Grazia» και των πιο εξειδικευμένων αλλά έγκριτων «ευαγγελίων» της μόδας, κατάφερε να τους πείσει να την υποστηρίξουν για τη στροφή της προς τη μόδα.

Το επόμενο κεφάλαιο άνοιξε στο Λονδίνο, με το μεταπτυχιακό της στον σχεδιασμό υφασμάτων στη σχολή του Σεν Μάρτινς. Τότε που ξενυχτούσε για να προλάβει τους συμμαθητές της καλύπτοντας τα κενά της στην Ιστορία της Μόδας. Σε αυτήν τη σχολή που είναι διάσημη επειδή προτρέπει τους σπουδαστές της να ανοίγουν τους ορίζοντές τους και να πειραματίζονται δημιουργικά, η Μαίρη Κατράντζου έμαθε να χρησιμοποιεί το πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνων Photoshop, σκανάροντας εικόνες από τις οποίες επέλεγε και απομόνωνε στοιχεία τα οποία τύπωνε πάνω σε ζέρσεϊ υφάσματα. Αυτά έγιναν η βάση της δουλειάς της. Στη συνέχεια δοκίμασε την ίδια τεχνική σε πλεκτά. Και στην εποχή που οι υπερβολές στη μόδα άνοιγαν συζητήσεις για το αν είναι δυνατόν να φορεθούν αυτά τα ρούχα, η Μαίρη Κατράντζου όχι μόνο δεν τις έλαβε υπόψη αλλά προκαλούσε και τους θεατές των σόου της να δουν το σώμα τους μέσα σε φούστες που η φόρμα τους θύμιζε λαμπατέρ.

Ο ΣΤΟΧΟΣ. «Μου αρέσει να δημιουργώ έναν νέο κόσμο. Με ελκύει η φιλτραρισμένη ομορφιά που σχηματίζεται μέσα από τα αντικείμενα του ντιζάιν. Και με το να θέλω να ντύνω τις γυναίκες σαν να ήταν μπουκάλια από άρωμα ή δωμάτια μπουτίκ – ξενοδοχείων, η επιθυμία μου είναι να τις απελευθερώσω. Και όχι να τις μετατρέψω σε αντικείμενα αλλά σε υπάρξεις που θα γίνουν σεβαστές». Αυτή είναι η άποψη της μαυροντυμένης σχεδιάστριας που εξηγεί ότι δεν πέφτει στην παγίδα των ψευδαισθήσεων που δημιουργούν τα σχέδιά της, επειδή θέλει να είναι συγκεντρωμένη στα κολάζ που σχηματίζει στην οθόνη του υπολογιστή της.

Οσο για την απορία των χρημάτων που μπαίνουν στο ταμείο, οι συλλογές της διατίθενται σε 123 καταστήματα σε όλον τον κόσμο. Ενώ οι συνεργασίες με άλλες εταιρείες αξεσουάρ συνεχίζονται.