[Γελοιογραφίες] Σταυροί στο μέτωπο
2 λεπτά
Ισχύει ότι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενεργοποιεί στο έπακρο το θεολογικό υπόβαθρο της πολιτικής διαδικασίας; Ισχύει ότι το «ναι» ή το «όχι» που καλείται να πει ένας βουλευτής υπό συνθήκες συγκαλυμμένου ή απροκάλυπτου εκβιασμού (μην κρυβόμαστε!) παραπέμπει, με όρους αρχαϊκούς, σε μαγικοθρησκευτικες τελετές ορκωμοσίας και εξορκισμού; Είναι δυνατόν να επιβιώνει τόσο πολύ «παρελθόν» μέσα στο υπερσύγχρονο παρόν;
Μήπως, αφενός, «δεν είμαστε όλοι εξίσου παρόντες μέσα στον παρόντα χρόνο» και, αφετέρου, τα κομμάτια που συνθέτουν τον εαυτό και το παρόν του καθενός και όλων μαζί μετέχουν πολλών χρόνων; Μήπως κάποιος πρέπει να μας μιλήσει για την ανεπικαιρότητα που κουβαλά το σήμερα, το κάθε σήμερα; Μήπως πρέπει να ακούσουμε πολύ σοβαρά τον Αμπι Βάρμπουργκ που έκανε λόγο για την «επιβίωση», δηλαδή για τη μεταθανάτια ζωή αυτού που ονομάζουμε «αρχαίο»;
Και τι σημαίνει όλο αυτό το λεξιλόγιο («πειθαρχία», «συνείδηση», «διαγραφή», «μεταμέλεια», «επανένταξη») που επιστρατεύεται για να καλύψει διαδικασίες που μοιάζουν τυπικά να συντελούνται υπό συνθήκες νεωτερικότητας ή μετανεωτερικότητας; Υπό την έννοια αυτή πόσο φορτίο μπορεί να σηκώσει ένας αντιπρόσωπος του έθνους που κουβαλά ήδη τον σταυρό ή, πιο σωστά, τους σταυρούς των ψηφοφόρων της εκλογικής του περιφέρειας;
Υπάρχει τρόπος να αμβλυνθεί ο ίλιγγος που τον συνέχει καθώς πεποιθήσεις, αρχές, φόβοι, συμφέροντα, σαν αξεδιάλυτο κουβάρι, στροβιλίζονται μέσα του; Ή μήπως έχουμε να κάνουμε εδώ με τον ορισμό της «οριακής κατάστασης»; Οπότε, το μόνο που θα μπορούσε να τον λυτρώσει θα ήταν η θέσπιση μιας τρίτης κατηγορίας ψήφου, πλάι στο «ναι» και το «όχι», δηλαδή το περίφημο «και ναι και όχι»;
Και γιατί δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί ανάλογο μεικτό σχήμα και στην περίπτωση του «παρών»; Γιατί να μην ισχύσει το «παρών – απών»; Μήπως επειδή το ξεστόμισε πρώτος, κατά τη δίκη των πραξικοπηματιών, ο Στυλιανός Παττακός, οπότε κάτι τέτοιο θα συνιστούσε ασύλληπτη ιεροσυλία καταμεσής του ναού της Δημοκρατίας;














