[Ανόρθοδοξα] Ο Ροζ Πάνθηρας

Αλλού ήθελαν να πάνε κι αλλού πήγαν τελικά. Συμβαίνουν αυτά, θα μου πείτε. Τα ξημερώματα το φως μπερδεύεται με τις σκιές κι αν βιάζεσαι, όπως βιάζονταν, δεν έχεις χρόνο να κοιτάξεις τις πινακίδες. Εξάλλου είναι τοις πάσι γνωστό πως στα μέρη μας η σήμανση δεν είναι από τις καλύτερες. Ούτε και τα ελληνικά τους ήταν τέλεια. Τα μίλαγαν σπαστά. Φαντάζομαι πως και οι ιστορικές τους γνώσεις δεν θα ήταν και πολύ προχωρημένες. Το αποτέλεσμα είναι πως γραμματόσημα έψαχναν, χρυσά στεφάνια ζητούσαν, ειδώλια και δαχτυλίδια βρήκαν, ειδώλια και δαχτυλίδια πήραν. Με δυο λόγια, άρπαξαν ό,τι βρέθηκε στον δρόμο τους, το «ό,τι προαιρείσθε» της τύχης, της αρπαχτής και των Καλάσνικοφ.

Κι από εκεί και πέρα ξεκίνησε ο μαραθώνιος των φιλοσοφικών διατριβών. Ω, ναι, τα μουσεία μας δεν φυλάσσονται επαρκώς. Οι αρχαιολογικοί μας χώροι είναι ξέφραγο αμπέλι. Τρία χρόνια μετά τον θρίαμβο του 2004, τρία χρόνια μετά την παγκόσμια επιτυχία των Αγώνων κάηκε ο Κρόνιος λόφος γιατί το σύστημα πυρόσβεσης δεν λειτούργησε ή μάλλον δεν ήταν το κατάλληλο για να λειτουργήσει. Γιατί έτσι είναι τα συστήματα πυρόσβεσης. Αλλοτε λειτουργούν, άλλοτε δεν λειτουργούν. Κάπως σαν το φλας του αυτοκινήτου.

Πέντε δε χρόνια μετά το σύστημα πυρόσβεσης που δεν λειτούργησε αποδεικνύεται πως ούτε το σύστημα φύλαξης δεν λειτουργεί. Μία φύλακας μόνη απέναντι σε δυο κουμπουροφόρους πώς να αντιδράσει; «Εκτός πια κι αν προτείνετε να βάλουμε ενόπλους να φυλάνε τα μουσεία», εξεφράσθη βουλευτής έκπληκτος και ο ίδιος με την ακρότητα της σύλληψής του. Και γιατί όχι ενόπλους; Και γιατί όχι Στρατό; Μα ελάτε τώρα, η Ελλάς είναι δημοκρατική χώρα και γι’ αυτό αφήνει, δημοκρατικότατα, μια άοπλη φύλακα να αντιμετωπίσει τα Καλάσνικοφ για να προστατεύσει την εθνική μας κληρονομιά, τους θησαυρούς, το μοναδικό μας κεφάλαιο, τη βαριά μας βιομηχανία.

Από εκεί και πέρα μπορούμε να χύνουμε όσα δάκρυα θέλουμε για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα και να γινόμαστε έξαλλοι όταν η Αφροδίτη μάς δείχνει υψωμένο το μεσαίο της δάχτυλο. Και να φωνάζουμε πως δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο αυτόν που να μην είναι ελληνικό, κοινώς δικό μας. Και επειδή είναι δικό μας δικαιούμαστε να αδιαφορούμε για την ύπαρξή του, να του γυρνάμε την πλάτη, να το κακοποιούμε.

Γιατί πέρα από την πραγματική και διόλου αμελητέα αξία των αντικειμένων που έκλεψαν από το Μουσείο της Ολυμπίας, το συμβολικό βάρος του γεγονότος είναι τόσο μεγάλο, που δυσκολεύεσαι να το σηκώσεις. Είναι το βάρος της αυτοταπείνωσης, της αυτογελοιοποίησης, του συμβολικού αυτοχειριασμού. Και δεν αναφέρομαι σε ό,τι σκέφτονται οι «άλλοι» για μας. Αναφέρομαι σε ό,τι εμείς οι ίδιοι σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας. Οταν μια Πολιτεία είναι ανίκανη να υπερασπιστεί ό,τι η ίδια θεωρεί ως το πολυτιμότερο αγαθό της, τότε ποιον μπορεί να πείσει ότι είναι σε θέση να σώσει τον εαυτό της;

Το ξέρουμε όλοι ότι ληστείες μπορούν να γίνουν ακόμη και στα καλύτερα φυλασσόμενα μουσεία του κόσμου. Ο Ροζ Πάνθηρας πάντα μπορεί να βρει τον τρόπο να αρπάξει το διαμάντι. Ειδικά όταν ξέρει πως το μουσείο μένει αφύλαχτο για μιάμιση ολόκληρη ώρα και πως απέναντί του θα βρει μια ανυπεράσπιστη γυναίκα. Σύμπτωμα της χώρας που καταρρέει; Μάλλον σύμπτωμα της εθνικής μας ψυχοπαθολογίας.