[Επιφυλλίδα] Το ασήκωτο βάρος των αλλοδαπών

Η σκηνή είναι διαφωτιστικότατη: στην αφετηρία του Μετρό, στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», τρία λεπτά ακριβώς πριν ξεκινήσει ο συρμός, μπαίνει στο τρίτο κατά σειρά βαγόνι ένας (προφανώς) πατέρας με τα δυο του παιδιά. Αγόρι το ένα, κορίτσι το άλλο, περίπου έξι ώς επτά χρονών το καθένα. Πρόκειται για έναν νέο άνδρα, γύρω στα σαράντα, που κρατάει μια μικροσκοπική βαλίτσα. Οι θέσεις μέσα στο βαγόνι είναι όλες κατειλημμένες, υπάρχουν επιπλέον τρεις – τέσσερις όρθιοι.

Για «κακή» τους τύχη, σε δυο αντικριστές θέσεις κάθονται δυο αλλοδαποί, έγχρωμοι. Το βλέμμα του νέου άνδρα και πατέρα καρφώνεται επιτιμητικά στους δυο αλλοδαπούς που δεν δείχνουν να συγκινούνται – για μας προς τιμήν τους. Στις επόμενες μάλιστα στάσεις, Κορωπί και Παιανία – Κάντζα, που ο συρμός γεμίζει σχεδόν ασφυκτικά, οι δυο αλλοδαποί παραμένουν στις θέσεις τους – επειδή και οι δυο τους φοράνε σκούρα γυαλιά, με κόκκινο σκελετό, δεν μπορείς να αντιληφθείς τις αντιδράσεις τους.

Τα δυο παιδιά, στο μεταξύ, του νέου άνδρα, κάτω από το στοργικό και γεμάτο κατανόηση βλέμμα του πατέρα τους έχουν αρχίσει να σκαρφαλώνουν στις μεγάλες σιδερένιες ραφιέρες που προορίζονται για τις αποσκευές των ταξιδιωτών – και είναι ήδη γεμάτες. Πατάνε πάνω στις ξένες αποσκευές, κάποια στιγμή μάλιστα αποθρασύνονται τόσο πολύ ώστε πηδάνε κάτω και μπλέκονται στα πόδια των δυο αλλοδαπών, σάμπως το κομμάτι του παραθύρου που μεσολαβούσε ανάμεσά τους να ήταν το μόνο σημείο από όπου μπορούσαν να απολαύσουν τη θέα προς τα Μεσόγεια.

Αδύνατο ακόμη και να φανταστεί κανείς πως μέσα σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα θα ζωγραφιζόταν τόσο ανάγλυφα το πρόβλημα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Ο πατέρας των δυο παιδιών ήταν σαν να μονολογούσε με το βλέμμα του και να έλεγε πως αν δεν είχε διαπραχθεί η παρανομία να κάθονται οι δυο έγχρωμοι – που δεν το δικαιούνταν -, τα βλαστάρια του θα ήταν πειθαρχημένα και υπάκουα. Επιστράτευε το πολυφορεμένο και διαβλητότατο επιχείρημα πως η κακή μας γενικότερα συμπεριφορά οφείλεται αποκλειστικά στους άλλους – το δίδασκε κανονικότατα στα παιδιά του.

Αν τα παιδιά του δηλαδή μεθαύριο εξελιχθούν σε βασανιστές των συνανθρώπων τους, τούτο θα οφείλεται σε δυο έγχρωμους που είχαν καταλάβει, αντί για τα ίδια, ένα πρωινό Κυριακής πριν από χρόνια τις θέσεις στο Μετρό. Θα ήταν και πάλι μικρή η ζημιά αν την άπρεπη ή και χυδαία συμπεριφορά την προκαλούσε μια αντίδραση απέναντι στους αλλοδαπούς. Τα δυο παιδιά που δεν είναι τα μόνα, είναι δυστυχώς πάμπολλα, θα αντιδράσουν με τον ίδιο βάναυσο τρόπο όταν αντιληφθούν πως κάποιος άλλος έχει καταλάβει τη θέση που νομίζουν ότι δικαιούνται, ανεξάρτητα από το αν ο τελευταίος είναι αλλοδαπός ή ημεδαπός.

Επειδή μάλιστα ο αλλοδαπός είναι εύκολα εξοντώσιμος, θα αναπτύξουν όλη την κακή τους εφευρετικότητα σε σχέση με τον ημεδαπό, καθώς για κάτι σχετικό τούς προετοίμασε η «προγύμναση» όσον αφορά στους αλλοδαπούς. Φταίνε τα παιδιά; Σαφέστατα όχι. Φταίνε οι γονείς που στους δημόσιους χώρους συμπεριφέρονται στα παιδιά τους με έναν τρόπο που τους κάνει αηδιαστικούς και μόνον αγάπη δεν προϋποθέτει. Με έναν τρόπο που είναι σαν να θεωρεί ότι η δυστυχία αποτελεί μονοπώλιο για όλους τους άλλους και δεν θα αγγίξει ποτέ τα δικά τους παιδιά. Με έναν τρόπο που τον θεωρούν προστατευτικό αλλά είναι καταστροφικός καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά ως δυνάμει πρίγκιπες.

Ενας τέτοιος γονιός έχει ακουστεί να λέει σε σχέση με τους αλλοδαπούς: «Δεν τους θέλω, βρε αδελφέ, στην πατρίδα μου». «Στην πατρίδα μου»; Αφού είναι τόσο βέβαιος ότι ο χώρος αυτός είναι πατρίδα του, γιατί δεν ορθώνει το ανάστημά του να το παραγγείλει στους ξένους ισχυρούς που τον μεταχειρίζονται ως παρία μέσα στο δικό του, όπως το λογαριάζει, σπίτι, αλλά το χρησιμοποιεί όταν πρόκειται για τον ανίσχυρο αλλοδαπό!

n Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη».