λήμματα

Εκτόνωση. Αυτό είναι, όπως ακούσαμε από επίσημα χείλη, το πραγματικό νόημα των επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα – η εκτόνωση του λαϊκού αισθήματος. Από κορυφαία έκφραση της «αρχής» της λαϊκής κυριαρχίας η υπόθεση «εκλογές» μετατρέπεται, για κάποιους, σε αγωγό λυμάτων του ατομικού και συλλογικού θυμικού. Ας μην ολοφύρονται οι θιασώτες της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Εκεί όπου το ουσιαστικό («κυριαρχία») έχει καταστεί διάτρητο και οι επιθετικοί προσδιορισμοί που το συνοδεύουν («εθνική», «λαϊκή» κ.ά.) έχουν ακυρωθεί de facto, τι άλλο να περιμένει κανείς;

Ναπολέων (Βοναπάρτης). Ιστορικό πρόσωπο αλλά και προσωπείο που υιοθετούν άτομα με ήπιες ψυχικές και διανοητικές διαταραχές. Οπως δείχνει μάλιστα μελέτη που εκδόθηκε πρόσφατα (Laure Murat, «L’ homme qui se prenait pour Napoleon», δηλ. «Ο άνθρωπος που νόμιζε πως ήταν ο Ναπολέων»), είναι ίσως η πιο διαδεδομένη ιστορική «περσόνα» της ψυχικής νόσου τους τελευταίους δύο αιώνες στην Ευρώπη. Η συγγραφέας, συσχετίζοντας γενικότερα κάποιες μορφές της ψυχοπάθειας με ιστορικοπολιτικούς παράγοντες που επιφέρουν ριζικές ανατροπές στις ζωές των ανθρώπων (π.χ. Γαλλική Επανάσταση), μας βάζει σε σκέψεις ως προς τα τυχόν παρεπόμενα της μεγάλης κρίσης που βιώνει στις μέρες μας ένα όχι αμελητέο κομμάτι της Γηραιάς Ηπείρου.

Ναπολέων (Ελληνάρας). Ειδικότερα για τη χώρα μας, ενδιαφέρον θα είχε να αναρωτηθεί κανείς ποιες από τις μορφές της πρόσφατης ιστορίας μας θα μπορούσαν να θέσουν υποψηφιότητα ως ενδεχόμενα αντικείμενα ταύτισης για τα σαλεμένα μυαλά και τις ταραγμένες ψυχές των σημερινών Ελλήνων. Κατ’ αρχάς και κατ’ αναλογίαν προς το ιστορικό πρότυπο, πρέπει να είναι άτομα που να συνδυάζουν, ει δυνατόν, την πολιτική ιδιοφυΐα με τη στρατιωτική μεγαλοφυΐα. Η σχετική αναζήτηση πρέπει να εστιαστεί σε κρίσιμους τομείς του εθνικού μας βίου, όπως είναι, π.χ., η Αμυνα. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, μπορεί να είναι είτε στρατιωτικός που την είδε μια ωραία πρωία πολιτικός είτε πολιτικός που έζησε σαν το ψάρι μες στο νερό στο Πεντάγωνο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι οι άλλοι τομείς αποκλείονται. Το σχετικό ερώτημα, διατυπωμένο υπό μορφήν ειδικού ψηφοδελτίου, θα μπορούσε να τεθεί κατά τις προσεχείς εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Εννοείται ότι θα χρειαστούν προς τούτο χωριστές κάλπες, πράγμα που συνεπάγεται αντίστοιχη αύξηση του κόστους της όλης διαδικασίας. Πλην, μικρό το κακό και το καλό μεγάλο: πολλοί συμπολίτες μας, όλοι μας εν τέλει, προβαίνοντας σε μια χειρονομία προληπτικής εκτόνωσης (βλ. λήμμα), με άψογους δημοκρατικούς όρους, μπορεί να γλιτώσουμε τα χειρότερα, να παραμείνουμε σώοι και αβλαβείς και να τεθούμε στην υπηρεσία της πατρίδας για το τιτάνιο έργο της ανοικοδόμησης που θα ξεκινήσει ασφαλώς την επομένη των εκλογών.

Σόιμπλε. Αν η δεκαετής ιστορία του ευρώ ήταν τελικώς μια αγωνιστική διαδικασία, κανείς δεν αμφισβητεί ότι αυτή ανέδειξε έναν νικητή (με κάποιους αστερίσκους): τη Γερμανία. Μέσα σε έναν αιώνα, λοιπόν, η χώρα αυτή, αφού έχασε στρατιωτικά δύο παγκόσμιους πολέμους, τους οποίους είχε προκαλέσει εν όλω ή εν μέρει, εμφανίζεται σήμερα να επικρατεί πλήρως στον ενδοευρωπαϊκό οικονομικό αγώνα. Δις ηττημένη, άρα, και άπαξ νικήτρια. Κατόπιν τούτου ενδέχεται να συνειδητοποιεί την αλήθεια που ξεστόμισε κάποτε το σημερινό τιμώμενο πρόσωπο της στήλης, δηλαδή ο μέγας Ναπολέων (βλ. λήμμα): «Μετά από μια μάχη να μη χειροκροτείτε τον νικητή. Μετά τη μάχη ο λογαριασμός πηγαίνει πάντα σ’ αυτόν». Πόσω μάλλον που η Γερμανία έζησε στο πετσί της την κατάσταση αυτή από την ανάποδη, ως ηττημένη, χάρη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Συνείδηση. Οι μετοχές της ανέβηκαν κατακόρυφα την περασμένη εβδομάδα. Το βράδυ της Κυριακής, με φόντο την αίθουσα του ελληνικού Κοινοβουλίου και υπό τα αγωνιώδη βλέμματα της τηλεανθρωπότητας, λίγο πριν ανοίξουν τα διεθνή χρηματιστήρια, η Συνείδηση κατακτούσε περιωπή μεγάλης πρωταγωνίστριας. Αυτό δεν συμβαίνει κάθε μέρα και επομένως πρέπει να χαιρετιστεί. Ακούς εκεί, διεθνής σταρ η Συνείδηση! Αυτό κι αν είναι Είδηση! Και μετά… (έπεται η «Συνέχεια»)

Συνέχεια. …μετά ήρθε η Διαγραφή και, ως είδηση, εκτόπισε τη Συνείδηση. Τελικά, επειδή σήμερα, στη φάση του παγκόσμιου τηλεπολιτισμού, του Διαδικτύου και του «real time», τα πάντα είναι είδηση, όπως κάποτε «τα πάντα ήταν πολιτική», πρέπει κανείς να διαλέγει την περσόνα με την οποία θα πολιτογραφηθεί «εις των ειδήσεων την πόλι»: ψηφίζοντας κατά συνείδηση, υφιστάμενος μια διαγραφή επειδή ψήφισε κατά συνείδηση ή (λέμε τώρα!) βάζοντας μπουρλότο στην πραγματική πόλη που λέγεται Αθήνα;