[Εναλλακτικά] Θέατρο παραλόγου

ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ καιρούς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης είχε γράψει ένα ωραίο φιλοσοφικό βιβλίο με τίτλο «Η άνοδος της ασημαντότητας». Στους καιρούς που ζούμε, παρακολουθούμε την άνοδο του παραλογισμού στην ελληνική πολιτική. Το πεδίο δεν είναι φιλοσοφικό. Είναι η οικονομία.

Ο πειρασμός να καταγγείλει κανείς τις πολιτικές του Μνημονίου είναι μεγάλος. Ιδίως όταν βάζουν το χέρι στην τσέπη μισθωτών και συνταξιούχων, όταν αυξάνουν την ανεργία και βαθαίνουν την ύφεση. Ανθεί λοιπόν δεξιά κι αριστερά μια συλλογιστική ότι εφόσον κουρευτεί το χρέος, δεν χρειάζεται να σφίξουμε άλλο το ζωνάρι ούτε πρέπει να μας απασχολεί το έλλειμμα. Οπως όμως επισήμανε στη Βουλή ο Φίλιππος Σαχινίδης, ακόμη κι αν το χρέος μας κουρευόταν στο 100%, δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε έτσι. Με ένα έλλειμμα της τάξεως του 10%, όπως αυτό που είχαμε το 2010, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον. Σε δεκαπέντε χρόνια το χρέος θα είναι πάλι στο 150% του ΑΕΠ, οπότε πάπαλα.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, η μείωση του ελλείμματος είναι μονόδρομος. Με όλα τα οδυνηρά μέτρα που συνεπάγεται. Είναι ένας δρόμος που ουδέποτε, όπως εξήγησε ο Σαχινίδης, ακολούθησε η Ελλάδα από το 1830 και μετά. Για το νεότερο ελληνικό κράτος το πλεόνασμα είναι άγνωστη έννοια. Πάντα, δαπανούσε περισσότερα από όσα έβγαζε. Προσέφευγε λοιπόν στη λύση του δανεισμού. Αποτέλεσμα; Δημοσιονομικές κρίσεις ανά πενταετία και φλερτ με τη χρεοκοπία, όταν η Ελλάδα δεν έπεφτε στο βάραθρο.

Ιστορικά, όταν ξεφεύγαμε στο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, οι αγορές μάς έπαιρναν με το κανόνι. Η πίεση στη δραχμή έφερε το πρόγραμμα σταθεροποίησης του 1985-86 ή ανάγκασε την Αθήνα να βάλει σε ίσιο δρόμο τα δημοσιονομικά το 1995-96. Απλώς, η συμμετοχή στην ευρωζώνη και τα χαμηλά επιτόκια διεθνώς είχαν ως αποτέλεσμα να μην έχει συνέπειες η εκτίναξη των ελλειμμάτων πριν και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο λογαριασμός ήρθε όλος μαζί στο τέλος του 2008.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα ξέρουν οι Γερμανοί – και, κυρίως, οι Φινλανδοί και οι Σουηδοί που τα έζησαν στο πετσί τους προ δεκαπενταετίας. Οι Σκανδιναβοί πόνεσαν για μερικά χρόνια, αλλά συμμάζεψαν τις οικονομίες τους και σήμερα είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Γι’ αυτό μας πιέζουν. Η Ελλάδα δεν έχει στην πραγματικότητα περιθώρια για πολιτικές ανάπτυξης εξ ουρανού που να αδιαφορούν για τα ελλείμματα μέχρις ότου η οικονομία να ξαναπάρει μπροστά. Ούτε καν η επιστροφή στη δραχμή – πορεία καταστροφής – δεν θα μας επέτρεπε να βλέπουμε τα ελλείμματα να αυξάνονται, ενώ τάχα θα έπεφτε χρήμα στην οικονομία.

Φυσικά, μας φταίει το κακό πρόγραμμα και οι κακοί Γερμανοί – άσχετα αν ο Σόιμπλε μας ζήτησε να βάλουμε τη δημοκρατία μας σε παρένθεση. Ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να πουν την πικρή λιτή οικονομική αλήθεια.