[Ανόρθοδοξα] Το μαγικό δέρμα

Την περασμένη Κυριακή η Ελλάδα πήρε μια μικρή γεύση από Κόλαση. Οι βουλευτές μπορεί να μην άκουγαν τις φωνές των χιλιάδων συγκεντρωμένων που είχαν συγκεντρωθεί, μύριζαν όμως τη βενζίνη και τα χημικά, έβλεπαν τις φλόγες και άκουγαν τις εκρήξεις. Παρ’ όλα αυτά ψήφισαν, με άνετη πλειοψηφία, μέτρα που και οι ίδιοι τα χαρακτηρίζουν επώδυνα και σκληρά. Η κυβέρνηση, αν και διατήρησε τη στήριξη της πλειοψηφίας, την είδε να μαζεύεται κάπως, σαν εκείνο το «Μαγικό δέρμα» του Μπαλζάκ το οποίο κάθε φορά που εκπλήρωνε κάποια επιθυμία του κατόχου του, του αφαιρούσε μέρες από τη ζωή του.

Οι εμπλεκόμενοι στα δημόσια πράγματα της χώρας, όπως ο κ. Σόιμπλε, όσοι ενδιαφέρονται για την πορεία του χρέους μας, είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι τα μέτρα που επέβαλαν στη Βουλή να ψηφίσει, επειδή είναι σκληρά και επώδυνα, απαιτούν και μια κυβέρνηση η οποία είναι τόσο ισχυρή ώστε να μπορεί να αναλάβει την υλοποίησή τους. Ακόμη και όσοι δεν παρακολούθησαν τον κύριο Καστανίδη να συνομιλεί δημοσίως με τη συνείδησή του, όφειλαν να είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι ο θίασος δεν τραβάει.

Αντί όμως να το ομολογήσουν δημόσια αρχίζουν, από την επομένη κιόλας της Κόλασης, να ζητούν περισσότερα μέτρα και ακόμη περισσότερες εγγυήσεις από ανθρώπους τους οποίους οι ίδιοι, είναι πλέον προφανές ότι θεωρούν αφερέγγυους – αλλιώς θα εμπιστεύονταν τις ήδη υπάρχουσες εγγυήσεις. Αναβάλλουν τις αποφάσεις τους, περιμένουν να δουν τι θα γίνει έως την Τετάρτη στην αρχή, μετά μέχρι τη Δευτέρα και γενικά δεν μπορούν να υποσχεθούν ούτε αυτά που υπόσχονταν μέχρι προχθές αν ψηφίζονταν τα μέτρα. Οπότε και αποδυναμώνουν, με τη συμπεριφορά τους, ακόμη περισσότερο αυτούς τους οποίους, υποτίθεται, θέλουν δυνατούς για να μπορέσουν να εφαρμόσουν τις σκληρές και επώδυνες λύσεις που προτείνουν στο πρόβλημα.

Είναι ηλίθιοι; Χωρίς τίποτε να αποκλείεται, διότι η ηλιθιότητα βρίσκει πολλούς τρόπους να εκφράζεται, μάλλον δεν μας συμφέρει να αρκεστούμε στην πρώτη αυτή ερμηνεία. Δεν μπορεί να μη βλέπουν πως το «Μαγικό δέρμα» της δημοκρατίας μαζεύει όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνάει, και μαζεύει ακόμη πιο πολύ όταν ούτε οι ίδιοι πια τηρούν τα ελάχιστα προσχήματα.

Οντως δεν υπάρχουν κανονισμοί που να επιτρέπουν σε μια ευρωπαϊκή πλειοψηφία να πετάξει έξω από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τον χρεωμένο μικροϊδιοκτήτη του ισογείου των Βαλκανίων. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως ο κ. Σόιμπλε δεν είναι δημοκράτης μόνο και μόνο επειδή είναι Γερμανός. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι δυνάμεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν βάλει σε δεύτερη μοίρα, αν δεν έχουν παραγράψει, την πρώτη και απαράβατη προϋπόθεση της συνθήκης, τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Κάποτε ήταν ο πυρήνας της Ευρώπης, το πρώτο θεμέλιο της αλληλεγγύης. Σήμερα πάει να γίνει πρόσχημα. Και ίσως αυτή να είναι η κερκόπορτα, όχι της εισόδου των Οθωμανών, αλλά της εξόδου των Ελλήνων.