[Ανόρθοδοξα] Δεν δέχομαι εκβιασμούς

Ως αυτεξούσιος, πρόεδρος της δημοκρατίας του εαυτού μου, «κύριος» μέχρι νεωτέρας, προκειμένου να προστατεύσω τα ελάχιστα ερείπια της φαιάς ουσίας μου, μερικά ντουβάρια και κάτι ψιλά σε μπάζα, αποφάσισα να εφαρμόσω τα κάτωθι έκτακτα μέτρα προκειμένου να περιορίσω κατά το δυνατόν το έλλειμμα της ψυχικής μου υγείας. Επαναστατικώ δικαίω, λοιπόν, ως άνθρωπος κι εγώ, μου απαγορεύω τις εξής εκφράσεις και λέξεις:

«Κόκκινες γραμμές», «τρόικα τόμσεν και νταλλάρα», λέξεις της ελληνικής κι αυτές, «δεύτερος γύρος», «μέγαρο Μαξίμου», «στην κόψη του ξυραφιού», «ψαλίδι», «νέα μέτρα», «μείωση του ελλείμματος», «η διαπραγμάτευση στην τελική ευθεία», «η διαπραγμάτευση» σκέτη χωρίς τελική ευθεία, «περικοπές», «πόλεμος για επικουρικές συντάξεις», «για αύριο αναβάλλεται το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών», «πολιτικός αρχηγός» σκέτος χωρίς αύριο ούτε συμβούλιο, «κλειδώνει η συμφωνία με τους δανειστές», «ντόμινο περικοπών», «στάση πληρωμών», «κούρεμα», PSI, το οποίο ενίοτε συγχέεται με το PSA του ανδρικού προστάτη, «άτακτη χρεοκοπία», «συντεταγμένη χρεοκοπία» και «δραχμή». Κρατώ μόνον τη λέξη «φτωχοποίηση», όχι μόνον γιατί είναι εύηχη αλλά γιατί αποδεικνύει πως η αριστερά έχει ακόμη πολλά να προσφέρει στον πολιτισμό. Να μην ξεχάσω και την υπέροχη «λυκοσυμμαχία».

Η απαγόρευση εκτείνεται και σε όλες τις εκφράσεις που συνοδεύουν τις ως άνω λέξεις, στα συνώνυμα και συγγενικά τους. Μου απαγορεύω να τις προφέρω και μου απαγορεύω να τις ακούω.

Εάν, δε, βρεθώ σε στιγμή αδυναμίας, μετά τη δύση του ηλίου, και μπω σε πειρασμό να πατήσω το κουμπί της τηλεόρασης για να αντιμετωπίσω όλους αυτούς που με μαλώνουν, που με λένε ποίσο και δείξο, «και να δεις τι έχεις να πάθεις», τότε, στη θέση τους, για να μην λέω «μπιπ» και με πάρει για βλαμμένο η γυναίκα μου, να βάζω κενό. Το τίποτε, το μηδέν του ήχου, την απόλυτη σιγή, κάτι σαν την τρύπα της γραβιέρας στο περιβάλλον με τα πολλά λιπαρά που με απειλεί. Διότι αυτές οι εκφράσεις και τα πρόσωπα που τις συνοδεύουν λεηλατούν τη λογική μου. Και αν συνεχίσω να τις δέχομαι παθητικά κι ας μην τις καταλαβαίνω, γνωρίζοντας δε πως αυτοί που μου τις πετάνε δεν καταλαβαίνουν, τότε θα καταρρεύσει και το τελευταίο οχυρό της αξιοπρέπειάς μου, η δυνατότητα να θεωρώ τον ημέτερο εαυτό μου «έλλογο ον».

Γι’ αυτό και εκτιμώ όλο και περισσότερο όσους καταβάλλουν προσπάθειες να απελευθερώσουν τη φαντασία μου από τη μέγγενη των εκβιαστών της. Και αισθάνθηκα μεγάλη ανακούφιση όταν προχθές μου δόθηκε ακόμη μια φορά η ευκαιρία να διαπιστώσω πως στα μέρη μας το εθιμικό δίκαιο υπερισχύει πάσης στυγνής πραγματικότητας.

Οχι, ουσία δεν είναι μόνον η πράσινη ανάπτυξη. Ουσία είναι κυρίως η έμφυτη κλίση της πολιτικής σκηνής του τόπου για το απαλό ή λιγότερο απαλό πορνό, πασπαλισμένο με λίγο από μελό. Οι μονομαχίες με τα ξύλινα σπαθιά. Ο ηγέτης πάνω στο πράσινο άλογο που πονάει γιατί φτώχυνες. Οσο όλα αυτά υπάρχουν μπορώ να ελπίζω πως τίποτε δεν χάθηκε ακόμη.