[Προβολείς] Οι άστεγοι των Αθηνών

Το κρύο σκοτώνει τα μικρόβια, θεριεύει όμως τους εποχικούς ιούς. Υπέκυψα κι εγώ στην πανδημία από διαδικτυακά αλέρτ κι όρμησα με την ξιφολόγχη στα δωμάτια των παιδιών. Χρόνια έψαχνα αφορμή να σπάσω το νταμάρι. Να ξαλαφρώσω τις ντουλάπες από τον εφηβικό εγωκεντρισμό τους. Με τι μούτρα να καταταγείς στις στρατιές των αλληλέγγυων όταν αυτό που έχεις να προσκομίσεις είναι τζιν με τρύπες στους γλουτούς, πουλόβερ με νεκροκεφαλές, φουστάνια πίστας, βουνά από στραβοπατημένα ψηλοτάκουνα; Πολύ φοβάμαι ότι η μπάζα της ευημερίας δεν είναι διόλου κατάλληλη για το επείγον της νέας εποχής.

Απλωσα τα λιλιά και τα τσουρούτικα στο πάτωμα κι άρχισα να καταγράφω τις ζημιές σ’ ένα μπλοκάκι. Αδύνατον να εξυπηρετηθεί τέτοιο χρέος προς την ωριμότητα.

Στα Σατουρνάλια των ημερών, να μην ξεχάσω να συμπεριλάβω και τις συμμορίες αλληλεγγύης, που μεταμφιέζουν την αντικοινωνική τους μανία σε φιλάνθρωπο οίστρο, σπάζοντας δημόσια κτίρια και μεταφέροντας εκεί με το ζόρι κάποιους εκ πεποιθήσεως αστέγους που δεν γουστάρουν συγχρωτισμό και πόζες σε συγκινημένες κάμερες. Να μην ξεχάσω να δώσω και το σκήπτρο του βασιλιά καρνάβαλου σ’ αυτήν την μαύρη πόλη που χρησιμοποιεί τους αναγκεμένους για νυχτερινό city seeing και για να κάνει το κομμάτι της. Κι ό,τι είδαμε και μάθαμε αυτές τις μέρες θα ξεχαστεί και θα λειώσει κάτω από τον αθηναϊκό ήλιο που ανατέλλει μόνον από συνήθεια και υπέρ των νοσταλγών του νεοκλασικού σουσουδισμού της.