Η αξία των μικρών ιστοριών

«Κάποτε μπήκα σε ένα ταξί, ο οδηγός με αναγνώρισε και άρχισε να μου λέει πόσο με λατρεύει η γυναίκα του και πως δεν χάνει ταινία μου. Kαι στον ίδιο βέβαια άρεσα πολύ αλλά “ξέρετε κ. Ηλιόπουλε”, μου είπε, “δεν έρχομαι να σας δω στο σινεμά γιατί σας έχω δει, είναι σαν να παίζετε στην ίδια ταινία”. Και εκεί τρόμαξα…». Μια ομολογία του Ντίνου Ηλιόπουλου, σε παλιά του συνέντευξη, που ανέσυρε η εκπομπή «Η μηχανή του Χρόνου» ακολουθώντας ένα ένα τα βαθιά ίχνη του χαρισματικού καλλιτέχνη στο θέατρο, στο σινεμά και στην ατμόσφαιρα ολόκληρης της εποχής του. Μια εκπομπή που δεν αφηγήθηκε μόνο την ιστορία, την προσωπική και καλλιτεχνική, αλλά αποτύπωσε εκείνο το ξεχασμένο ήθος του ανήσυχου ανθρώπου που συγκρούεται όχι πάντα νικηφόρα με τις νοοτροπίες της εποχής του. Και τις απόπειρες να υπερβεί την ευκολία του, να ξεδιπλώσει την γκάμα του ταλέντου του έπεφταν συχνά στο τείχος ενός λαϊκού συντηρητισμού που αρνιόταν με πείσμα το διαφορετικό. Χαρακτηριστική είναι η ταινία «Ο Δράκος» στην οποία ο Ντίνος Ηλιόπουλος κάνει την ερμηνεία της ζωής του σε έναν κόντρα ρόλο. Η ταινία αποθεώθηκε στο εξωτερικό, γέμισε αίθουσες, βρίσκεται ανάμεσα στις δέκα καλύτερες όλων των εποχών, στην Ελλάδα όμως κατέβηκε τις πρώτες μέρες της προβολής της. Την πολέμησε ακόμη και η Αριστερά που υποστήριζε ότι δεν μπορεί το προλεταριάτο της χώρας να εκφράζεται από μια παρέα λούμπεν στοιχείων, όπως οι πρωταγωνιστές της ταινίας.