Οι άστεγοι μπορούν να περιμένουν…
Αχ εκείνα τα χρόνια τα παλιά, δίχως κρίση. Που η κάθε Σαβέτα Γιοβάνοβιτς άφηνε την τρίχα κάγκελο στην ποδάρα, ξαπλώνοντας νωχελικά στο εμπριμέ της πολυθρόνας. Και που κάθε αθώα μικρούλα βοούσε: «Ιησού, χρησιμοποίησέ με» (ως όργανο απομνημο-νιοποίησης)...
Αγαπητή κυρία
Φοίβη,
Αφού τόσο ενδιαφέρεται ο κύριος Τσίπρας και οι κομματικοί του για τους αστέγους και σπάνε τις κλειδαριές στο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων για να στεγάσουν (μόνον) τρεις από αυτούς τους ξυλιασμένους συνανθρώπους μας, γιατί δεν απευθύνεται στην Αρχιεπισκοπή; Γιατί δεν απευθύνεται προσωπικώς ο λαλίστατος και επί παντός επιστητού κύριος Τσίπρας στον κ.κ. Αρχιεπίσκοπο, φίλο του όπως προκύπτει από τις επανειλημμένες και εντυπωσιακά πολλές πρόσφατες επισκέψεις του στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο;
Γιατί δεν του ζητάει να δώσει κάτι από την αμύθητη περιουσία της Εκκλησίας μας, που δεν φορολογείται κιόλας, για να φροντίσει και κανέναν άστεγο; Πώς ακριβώς διακυρήττει τον λόγο της αγάπης η Αρχιεπισκοπή μας; Δίχως να φροντίζει κανέναν άστεγο, κανέναν πεινασμένο, κανέναν καταφρονεμένο;
Εριφύλη Κόντη
Α, δεν αδειάζει ο Αρχιεπίσκοπός μας, αγαπητή Εριφύλη, για αστέγους και λοιπούς καταφρονεμένους. Εχει τον εξής έναν που προσπαθεί να αποφυλακίσει: τον έγκλειστο μοναχό, «πνευματικό» – και οικονομικό; – καθοδηγητή τόσων πολιτικών.