e-mail

Της συντεχνίας η ψυχή είναι μια άβυσσος…

Αγαπητή μου Φοίβη,

Αποφάσισα να σου γράψω, γιατί δεν ξέρω πού αλλού μπορώ να εκφράσω όλα αυτά που με πνίγουν. Θα ήθελα να μου πεις και εσύ τι πιστεύεις. Πώς καταντήσαμε έτσι την Ελλαδίτσα μας, μια υπέροχη χώρα με ήλιο πολύ, θάλασσα όμορφη και μέρη που θα ζήλευαν όλοι. Γιατί οι διάφορες συντεχνίες δουλεύουν μόνο για την πάρτη τους και κάνουν τόσο κακό σε

όλους μας;

Πρώτα πρώτα οι βουλευτές μας. Πώς γίνεται βουλευτής π.χ. του ΚΚΕ να βγει στη Βουλή και στην τηλεόραση λέγοντας (αυτός που ορκίστηκε να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους) «εμείς αυτό τον νόμο δεν πρόκειται να τον τηρήσουμε γιατί… δεν τον ψηφίσαμε» και αυτός ο βουλευτής να είναι ακόμα εκεί. Επρεπε προ πολλού να είχε εκδιωχθεί, νομίζω!

Επίσης θαυμάζω τους δικαστικούς μας που κάνουν χρόνια να βγάλουν αποφάσεις. Παράλληλα, εφοριακοί (όχι όλοι φυσικά) αποδεικνύεται πως έχουν περιουσίες τεράστιες, πανεπιστημιακοί τα κάνουν πλακάκια με τους φοιτητές τους για να μείνουν στη θέση τους (παρότι ο νέος νόμος ψηφίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία), δικηγόροι αρνούνται να δεχθούν ότι τα συναινετικά διαζύγια δεν τους χρειάζονται, οι θρησκευτικοί μας λειτουργοί (άσε να μην αμαρτήσω και εγώ). Ολοι ξέρουμε τι γίνεται και γιατί, Αστυνομία και Λιμενικό χωμένοι αρκετοί μέσα στη βρωμιά και στον βούρκο.

Και μαζί οι φαρμακοποιοί εναντίον των συνταξιούχων και των φτωχών (για λίγες παραπάνω ώρες απογευματινές) να μας ταλαιπωρούν συνεχώς και οι γιατροί για λόγους πολιτικούς να μη βοηθάνε να γίνει και κάτι σωστό στον τόπο μας.

Εως τώρα δεν ξέραμε πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι είμαστε ούτε πόσοι συνταξιούχοι ζωντανοί και ανάπηροι είμαστε. Η προηγούμενη κυβέρνηση προσπάθησε κάτι να κάνει αλλά στο τέλος δεν είχε (και δεν την βοήθησε κανείς) την αποφασιστικότητα να υλοποιήσει τίποτα παραπάνω παρά μόνο λόγια… και λόγια και δικαιολογίες ένα σωρό.

Αυτές είναι μερικές σκέψεις μου μόνο, υπάρχουν ακόμα χιλιάδες «γιατί;» και απορίες.

Δεν θα μπορούσαμε άραγε (λίγα εκατομμύρια είμαστε) ενωμένοι όλοι να βάλουμε ένα χεράκι ο καθένας μας και να φροντίσουμε να ξαναρχίσουμε από το μηδέν, να κτίσουμε αυτό τον ευλογημένο τόπο σωστά, με αγάπη και συντροφικότητα;

Δεν ξέρω αν συμμερίζεται και κανένας άλλος αυτές τις σκέψεις μου ή προσπαθούν να σκεφτούν (αυτοί είναι οι… ξύπνιοι) πώς να μην πληρώσουν τους φόρους τους και τις άλλες υποχρεώσεις τους.

Ευχαριστώ που με ανέχτηκες, εγώ πάντα σε διαβάζω και ειλικρινά μου αρέσεις πολύ.

Με εκτίμηση, Ελένη Μ.,

Αγία Παρασκευή

Να πιστέψουμε τον Κώστα Τριπολίτη, αγαπητή Ελένη, στο άσμα του Μίκη Θεοδωράκη; «Μια ανάπηρη εξουσία / τουφεκίζει τις βδομάδες / σε αργή αυτοκτονία / να τραβάει τις Ελλάδες / του θανάτου η συντεχνία / λίγο πριν το δυο χιλιάδες / …τα χαντάκια τώρα τά ‘δες».

«Επιστημονικές» πραγματικότητες

Αγαπητή Φοίβη,

Σχεδόν όσα χρόνια κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ κατηγορούνταν από τα άλλα κόμματα ότι η διακυβέρνησή του ήταν δικτατορική αφού, κατά την άποψή τους, διώκονταν οι εργαζόμενοι, οι συνδικαλιστές, γενικά οι πολίτες. Εξάλλου, πάντοτε δυνατά ή σιγά ακουγόταν το «κάτω η χούντα του ΠΑΣΟΚ». Δηλαδή, την πολιτική που εφάρμοζε μπορούσε να τη συνοψίσουμε στα εξής:

n Απαγόρευε στους εργαζόμενους να έχουν δικές τους πολιτικές οργανώσεις.

n Ο συνδικαλισμός λειτουργούσε σαν κρατική υπηρεσία, στην οποία υποβάλλονταν τα αιτήματα αφού προηγουμένως είχε πληρωθεί το χαρτόσημο.

n Απαγόρευε την απεργία ή οτιδήποτε την υποδήλωνε, όπως π.χ. η χαλάρωση του ρυθμού της εργασίας (κυρίως των δημοσίων υπαλλήλων).

n Απαγόρευε τις διαδηλώσεις.

n Επέτρεπε συγκεντρώσεις μόνον των αστικών κομμάτων.

Με λίγα λόγια, εφάρμοζε μέρος του Συντάγματος του 1968. Ετσι τάιζαν διάφοροι μαϊντανοί το πόπολο και αυτό χόρταινε. Και αφού επέτρεπε διαδηλώσεις μόνο των αστικών κομμάτων, πρέπει να δεχθούμε ότι τα λεγόμενα αριστερά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΝ κ.λπ.) είναι και αυτά αστικά κόμματα, σύμφωνα με την κρίση και σκέψη τους.

Σας χαιρετώ και συγγνώμη για την παρελθοντολογία (1968), αλλά το να φρεσκάρεται λίγο η μνήμη, νομίζω, δεν βλάπτει.

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης –

Καβαλιώτης, Γερμανία

Αυτό θα πει επιστημονική ανάλυση, αγαπητέ Χρίστο. Σας πρόλαβαν όμως οι Αρτέμης και Ευθύμης με τους στίχους τους: «Πυκνό σκοτάδι / κόσμος που αδυνατεί να καταλάβει / ελεγχόμενοι και αριθμημένοι σκλάβοι / Ψευδαισθήσεις δημοκρατίας και ελευθερίας / τετραετίες δημοκρατίας και ελευθερίας / τετραετίες κοινοβουλευτικής δικτατορίας / δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας αλλά / είναι η επιστημονική πραγματικότητα».