[H άλλη όψη] Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς

Οταν έχεις, κατά καιρούς, κυκλοφορήσει δημόσια και φωτογραφιστεί φορώντας στο κεφάλι σου σκαμπό (ψηλό, σε μπουζουξίδικο), τσάντα Hermes (αυθεντική Birkin), ημίψηλο (χωρίς να είναι Απόκριες), πλαστική φρουτιέρα (με τροπικά κυρίως φρούτα), σαρίκι, τιρμπάν, στέμμα, στεφάνι με λουλούδια και πλείστα άλλα, οι χειροπέδες στα χέρια μοιάζουν με ένα απλό και απέριττο αξεσουάρ.

Η φυλάκιση του Λάκη Γαβαλά έσκασε σαν ακόμη ένα επεισόδιο (όχι το τελευταίο) ενός μπουρλέσκ one man show που ο επιχειρηματίας της μόδας εδώ και 10 – 12 χρόνια σκηνοθετούσε, κρατώντας για τον εαυτό του τον μοναδικό ρόλο. Το μεγάλο, εκκωφαντικό, πολύ συχνά και κακόγουστο, ελληνικό πάρτι που έφερε τον Τόμσεν και την παρέα του να ψάχνουν μήπως έχει μείνει κανένα χαρτάκι από τσίχλα στις άδειες πια τσέπες μας, ήθελε μια μασκότ. Και ο Γαβαλάς προσέφερε εαυτόν προσμετρώντας κάθε ακραία κοσμική εμφάνισή του ως διαφήμιση των επιχειρήσεών του. Ο ίδιος το έλεγε στους φίλους του…

Αυτό που δεν άφηνε να εννοηθεί είναι αν συνειδητά ή ασυνείδητα γελοιοποιούσε τη χλιδή. Γιατί αυτό γινόταν. Το να κάνεις πάρτι σε κλαμπ και να σβήνεις τούρτα με κεράκια για να γιορτάσεις τα γενέθλια της… πανάκριβης τσάντας σου στην οποία μάλιστα έχεις πάρει δώρο κόσμημα Cartier, ακόμη και ο Αλμοδόβαρ μόνο ως αυτοσαρκασμό μετά πρόκλησης θα μπορούσε να το εκλάβει.

Για μια κάστα ανθρώπων το πάρτι του Γαβαλά κάθε τέλος καλοκαιριού στη Μύκονο ήταν σαν Εξεταστική. Ησουν καλεσμένος; Περνούσες στην επόμενη τάξη του κοσμικού φαίνεσθαι. Ησουν μέλος της παρέας που ακολουθούσε τα – ακόμη και με ψηλοτάκουνα – βήματά του; Παράσημο! Και το πόσες ακριβώς τσάντες Ηermes περιελάμβανε η περίφημη συλλογή του που είχαν φωτογραφίσει και μεγάλα ξένα περιοδικά αποτελεί έναν ακόμη αιωρούμενο αστικό στυλιστικό μύθο.

Τις τελευταίες μέρες στο Bricolage, στο Pizza Capana, στα sushi bar, από χθες και στις μεγάλες πίστες (Βίσση, Μαζωνάκης), το ανέκδοτο για το ότι ο επιχειρηματίας ρώτησε στη φυλακή τι ώρα σερβίρεται το πρωινό λέγεται χαμηλόφωνα. Οπως χαμηλόφωνα λέγεται και το «ποιος θα είναι ο επόμενος». Δυνατά λέγονται τα καλύτερα. Γιατί ο Γαβαλάς η αλήθεια είναι ότι δεν είχε εχθρούς. Ο μεγαλύτερος εχθρός του μπορεί να είναι τελικά το ότι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο διαχειρίστηκε την εικόνα του και την εποχή των τετράπαχων και την εποχή των ισχνότατων αγελάδων. Και δεν ξέρω αν σήμερα η Βίσση θα του αφιερώσει τραγούδι. Στοιχηματίζω όμως ότι στις Απόκριες, όσοι βρουν το κέφι να ντυθούν, αν δεν ντυθούν Μέρκελ, θα ντυθούν Γαβαλάς. Το «σταρ» και το «στρας» μοιάζουν και ως λέξεις και ως έννοιες.