Εχει κι η τουβούλα τα «άλλα» μοντέλα της

Κοίτα να δεις χαΐρια. Πάνω που η οικονομική κρίση είπε να δείξει και ένα τοσοδούλι κομματάκι από το καλό της πρόσωπο, για την ολοένα και πιο βαθιά θαμμένη στον βούρκο τουβούλα μας, κάποιοι προκαλούν ανάσχεση. Του όποιου καλού, βεβαίως.

Σαν να μη βλέπουν πόσο έξω έχει πέσει το μοντέλο της σαχλαμπούχλας και σε νούμερα τηλεθέασης (που τα έχουν αναγάγει σε θεούς και στον βωμό τους έχουν θυσιάσει και την τελευταία τσίπα και την τελευταία ρανίδα αξιοπρέπειας) και σε εν γένει επίδραση στο λεγόμενο «τηλεοπτικό κοινό».

Σαν να μη βλέπουν ότι μπορεί η τηλεόραση, πιάνοντας πάτο στην κατρακύλα της, σοφά να έχει αποβάλει μία μία τις τηλεπερσόνες που προκάλεσαν και την κατρακύλα και την αναξιοπιστία και την αναξιοπρέπειά της (αυτό βεβαίως δεν είναι γενικό, αλλά οι νησίδες ποιότητας τα τελευταία χρόνια ήταν όλο και λιγότερες – και το εντυπωσιακότερο; – έσπαζαν και ρεκόρ τηλεθέασης, όπως το «Νησί», φερ’ ειπείν). Σαν να μην τους θέλουν εκτός «παιχνιδιού» όλους αυτούς που συνέβαλαν – ο καθένας στο μέτρο του… – στον ευτελισμό και την δήθεν «εισαγγελική» και «κλαψιάρικη» τηλεόραση.

Πάνω που το νέο μοντέλο (αφού έπιασε πάτο το υποτιθέμενο «παλιό») τηλεόρασης έφτασε – κόντρα σε κάθε λογική! – να υπερασπίζεται τις «αγαθοεργίες» φυλακισμένου «ιερωμένου», πέτρας σκανδάλων (είναι και αυτό «καλή» τηλεόραση, άραγε;), με ποιο στόχο ξεθάβει τώρα από το περιθώριο, όπου έχουν βρεθεί, ξεχασμένες, ξεπερασμένες και ξεφτισμένες τηλεπερσόνες για να τις ξαναφέρει σε πρώτο πλάνο;

Δικαίωμα καθενός – ατόμου, ομάδας, λαού – να επιθυμεί και να πλάθει την τηλεόραση που θέλει. Μήπως, όμως, λέμε μήπως, θα έπρεπε να αναλογισθεί – το άτομο, η ομάδα, ο λαός – πως αυτή η τηλεόραση μπορεί να μην αξίζει σε όλους;

Φοίβη