Ρεσιτάλ μεγάλων ερμηνειών

«Ο θεός της σφαγής»

(Carnage) του Ρομάν Πολάνσκι. Μεταφορά από το γαλλικό θεατρικό «Le Dieu Du Garnage» της Γιασμίνα Ρεζά, έργο που έχει παρουσιαστεί και στην ελληνική σκηνή.

Πρώτα ο θαυμασμός. Για τη δεξιοτεχνική σκηνοθεσία του Ρομάν Πολάνσκι. Σ’ έναν χρόνο θα «πατήσει» τα ογδόντα παρακαλώ! Ο αθεόφοβος επιδίδεται σε μια ξέφρενη παράδοση κινηματογραφικών μαθημάτων. Ολων. Σεναρίου. Για το πώς δηλαδή μεταμορφώνεται εντελώς ζωντανο-κινηματογραφικά ένα θεατρικό, στατικό, έργο. Σκηνοθεσίας. Με τη μαγική του μπαγκέτα οδηγεί και ρυθμίζει όλους τους «μουσικούς» μιας μικρής ορχήστρας δωματίου. Μοντάζ. Κάνοντας μια αόρατη αξονική τομογραφία, τέμνοντας αδιαλείπτως κάθε σκηνή και κάθε στιγμή. Χωροχρόνου. Μια συνάντηση δύο ζευγαριών σ’ ένα διαμέρισμα συμπυκνώνεται σε μόλις 79 λεπτά. Και φυσικά επιλέγοντας το χάρισμα πριν από το όνομα των σταρ καταφέρνει να αναδείξει το ταλέντο τεσσάρων ηθοποιών με την εξής σειρά: Τζόντι Φόστερ, Κέιτ Ουίνσλετ, Τζον Σ. Ράιλι και Κρίστοφερ Βαλτζ (ο Αυστριακός που έλαμψε στην καρικατούρα του Ταραντίνο «Αδωξοι μπάσταρδη»).

Μετά τον θαυμασμό για τον Πολάνσκι, μια μεγιστοτεράστια απορία για το σινάφι. Γιατί συμβαίνουν δύο τινά. Αφού η ταινία δεν έλαβε μισή υποψηφιότητα Οσκαρ, σε μια χρονιά στην οποία η γενική μετριότητα κατέληξε σε έναν πρωτοφανή πληθωρισμό. Να λάβουν υποψηφιότητες ακόμα και ταινίες που δεν αξίζουν την πορδή του Πολάνσκι. Δύο τινά λοιπόν. Είτε οι ακαδημαϊκοί του «θείου» Οσκαρ πάσχουν από ανίατη μυωπία. Επομένως είναι παντελώς ακατάλληλοι. Είτε λόγω ασίγαστου μίσους προς τον «παιδεραστή» έσφαξαν τη «Σφαγή» για να «σφάξουν» τον Πολάνσκι. Επομένως πρώτα είναι εισαγγελείς και ύστερα καλλιτέχνες.

Το στόρι θυμίζει από μακριά το καταιγιστικό «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Εντουαρντ Αλμπι. Με μια διαφορά. Αντί για ολοσχερή συντριβή δύο συζύγων που καταπίνοντας τόνους αλκοόλ ελευθερώνουν το κτήνος που κρύβουν μέσα τους, εδώ στη «Σφαγή» η μετωπική σύγκρουση και το συνακόλουθο πολιτιστικό και υπαρξιακό στριπτίζ έχουν να κάνουν με δύο ζευγάρια. Δηλαδή τέσσερα ευυπόληπτα, καθημερινά, αξιοσέβαστα πρόσωπα του μεσαίου χώρου και του κοινωνικού ομφάλιου λώρου. Στην αρχή με το «σεις» και με το «σας» αλλά ύστερα από τις πρώτες αψιμαχίες αρχίζουν οι πολεμικές κραυγές. Οχι μόνο το ένα ζευγάρι εναντίον του άλλου αλλά και ο ένας σύζυγος εναντίον του άλλου. Διασταυρούμενα πυρά προς όλες τις κατευθύνσεις. Ετσι, τα κοσμητικά επίθετα μοιάζουν με σφαίρες. Τα υπονοούμενα με χειροβομβίδες. Και οι αλλεπάλληλες επιθέσεις με τις ερπύστριες τεθωρακισμένων. Και έτσι τα δύο κοστούμια με τις γραβάτες και οι δύο καλοβαλμένες κυρίες που κολυμπάνε στην κουλτούρα, λίγο, ελάχιστα απέχουν από συνηθισμένους αλήτες. Ποια η αφορμή; Μια συνηθισμένη επίθεση του αγοριού τού ενός ζευγαριού που είχε ως αποτέλεσμα να σπάσουν δύο δόντια του αγοριού του έτερου ζευγαριού. Το επιμύθιο του έργου και του Πολάνσκι είναι ένα και δαρβινικό: όλοι κρύβουμε ένα κτήνος μέσα μας. Τον άνθρωπο όσο και να τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς! Βαθμοί=8