Ο,τι τους καπνίσει
«Θα κάνω ό,τι μου καπνίσει» αλλά όχι και «Οσο μου καπνίσει». Γιατί μπορεί οι αντικαπνιστικές διατάξεις να θεσπίστηκαν, ακόμα και η τέχνη να επιστρατεύεται για τη διακοπή του καπνίσματος (όπως η 10λεπτη παράσταση - δρώμενο στο ΚΘΒΕ που παρουσιάζεται πριν από τις παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου με θέμα τις συνέπειες της νόσου των καπνιστών - της χρόνιας αποφρακτικής πενυμονοπάθειας) αλλά … «αυτό που κάνει τους Ελληνες να κόψουν το τσιγάρο δεν είναι όλα αυτά αλλά η αύξηση της τιμής των τσιγάρων σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση. «Θα κάνω ό,τι μου καπνίσει» τιτλοφορείται η σκηνική δράση του ΚΘΒΕ που εξελίσσεται από τις αρχές της θεατρικής περιόδου στις σκηνές του Κρατικού Θεάτρου αλλά, όπως έλεγαν χθες στην επίσημη παρουσίασή της οι εκπρόσωποι της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας, «το θέατρο περνά το μήνυμα, η αποτελεσματικότερη όμως αντικαπνιστική καμπάνια είναι η αύξηση της τιμής του τσιγάρου».
B.X.

Τήρησε την υπόσχεση
Ενα τάξιμο που δεν πρόλαβε να γίνει πραγματικότητα ταλάνιζε τον Δημήτρη Μυταρά όταν άκουσε για τον άδικο και ξαφνικό χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ενα τάξιμο που είχε κάνει μόλις πριν από μία εβδομάδα στον παλιό του φίλο και σκηνοθέτη. Ο χρόνος τούς είχε χωρίσει. Και μόλις πριν από λίγες ημέρες είχαν επικοινωνήσει τηλεφωνικά. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος εκμυστηρεύτηκε πως είχε έργα όλων των φίλων του από την παλιοπαρέα του Παρισιού. Μόνο του Δημήτρη Μυταρά δεν είχε. Κι ο ακαδημαϊκός και ζωγράφος του υποσχέθηκε να του στείλει ένα. Δεν πρόλαβε όμως. Η μοίρα όρισε αλλιώς. Και χθες το πρωί ο Δημήτρης Μυταράς τηλεφώνησε στη διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη -Πλάκα για να της ανακοινώσει την απόφασή του. Το έργο που δεν πρόλαβε να δωρίσει στον φίλο του Θόδωρο, το δωρίζει στην Εθνική Πινακοθήκη στη μνήμη του.
Μ.Α.

Τα κορμιά και τα μαχαίρια
Μετά την παράσταση της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο Gazarte σκεφτόμουν ότι αυτός είναι ο ορισμός του καλού λάιβ. Ούτε ιδιαίτερο στήσιμο, ούτε μεγάλες σκηνοθεσίες, ούτε εντυπωσιακά κόνσεπτ. Τέσσερις μουσικοί (επιμέλεια ενορχηστρώσεων Δημ. Μπαρμπαγάλας) και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Ολη τη σκέψη και τη σκηνοθεσία τη διαισθάνεσαι ανάμεσα στις... γραμμές - στη ροή και το εσωτερικό των τραγουδιών. Πριν από μας, για μας. Ενα έντιμο πρόγραμμα σε μια πολύ καλή στιγμή της Ελευθερίας. Αλλά τι να λέμε τώρα! Μόνο το ρεπερτόριο που έχει στη βαλίτσα της είναι αρκετό όχι για ένα αλλά για σαράντα πέντε λάιβ. Ολη της η διαδρομή είναι γεμάτη από μεγάλα τραγούδια, από τα πρώτα λαϊκά και ρεμπέτικα (επί εποχής Οπισθοδρομικής Κομπανίας), ιδίως τη δεκαετία του '90 όταν οι στίχοι του Ελύτη, του Γκανά, του Γκόνη, της Νικολακοπούλου κ.ά. γίνονται επιτυχίες διαχρονικές - οι πιο ένδοξες στιγμές των τελευταίων 20 χρόνων. Η παράστασή της στο Gazarte δεν είναι ακριβώς ρετροσπεκτίβα, αν και είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να περιλαμβάνει και το λαϊκό κορίτσι της Οπισθοδρομικής Κομπανίας που έλεγε τα ρεμπέτικα και τα σμυρναίικα με έναν δικό του τρόπο. Νομίζω δεν έχει νόημα να το αναλύσουμε περαιτέρω. Είναι και ο χώρος που έχει τη σωστή κλίμακα ώστε να υποστηριχθεί το ελληνικό τραγούδι και μάλιστα με έναν τέτοιο τρόπο που να νιώθεις πολίτης του κόσμου.
Χ.Π.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από