[Στίγμα] Εκατό χρόνια δυστυχίας σε ένα…

Αυτό ήταν! Μία και σήμερα έμειναν από αυτό το «δίσεκτο» 2011, που να φύγει και να μη σώσει να γυρίσει ποτέ πίσω, Θεέ μου. Αυτός δεν ήταν χρόνος, αυτός ήταν εκατό χρόνια δυστυχίας μαζί. Κάθε μέρα και χειρότερη από την προηγούμενη, κάθε εβδομάδα ακόμη πιο σκληρή και πιο δύσκολη και κάθε μήνας – αχ, κάθε μήνας – μια δεκαετία πίκρας και μιζέριας μαζί. Απολύσεις, περικοπές, ανασφάλεια, κι όλα τριγύρω σκοτεινά, να μην υπάρχει φως από πουθενά. Και να ‘χεις κι εκείνα τα κανάλια να σε πυροβολούν από το πρωί μέχρι το βράδυ, ότι τίποτα δεν έχεις δει ώς τώρα – τα χειρότερα έρχονται. Και μια ιστορία, ρε παιδί μου, να επαληθεύονται κατά γράμμα. Για τα χειρότερα. Γιατί καλύτερα δεν ακούσαμε από το στόμα κανενός. Κάθε κουβέντα και φαρμάκι. Κάθε λέξη και μια βολή. Πώς γίναμε έτσι, ρε γαμώ το…

Δεν υπάρχει φως πουθενά

Αντε ντε, πώς γίναμε. Ψάχνομαι κι εγώ, όπως και ο καθένας. Και αυτό που με τρελαίνει είναι ότι δεν υπάρχει φως πουθενά. Ούτε στην άκρη του τούνελ, ούτε στο μάτι του τηλεσκοπίου. Μια απέραντη μαυρίλα υπάρχει, που πέφτει πάνω σου και σε πλακώνει και δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα.

Τόσο, που – άκου τρέλα – κι εγώ τώρα, αύριο, θα καθήσω να ακούσω τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα της πολιτικής ηγεσίας. Να δω τι θα πουν, ρε παιδί μου, για το αύριο. Για το μέλλον. Το δικό μας και της χώρας. Τι θα μας υποσχεθούν. Ολοι τους. Και αυτοί που κυβερνούν, και αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν. Εστω να ζήσω μέσα από τα λόγια τους καλύτερες μέρες. Να περάσω στην εικονική πραγματικότητα που φτιάχνουν «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα»…

Οχι, δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που το έχω τόση ανάγκη…

Μείναμε όλοι με την ελπίδα

Και δεν είμαι ο μόνος. Πολλοί το κάνουν. Πώς κάθεται η θεία, ξεφυλλίζει άλμπουμ και είναι μονίμως στο στόμα με ένα «τι ωραία που ήταν τότε» (κι ας ήταν κακά, ψυχρά κι ανάποδα, αλλά εκείνη τα έβλεπε όλα ρόδινα για χίλιους λόγους), έτσι ακριβώς. Εχω ακούσει κόσμο και κοσμάκη να σου λέει τι ωραία που ήταν «το καλοκαίρι του χρηματιστηρίου». Τότε που οι περισσότεροι κάθονταν στην παραλία, αγόραζαν και πούλαγαν μετοχές και παράλληλα έχτιζαν παλάτια στην άμμο – βίλες, κότερα, λίμο, γκόμενες και πούρα, μια ζωή να τη βλέπουν η «Δυναστεία» και το «Ντάλας» και να τρελαίνονται. Κι ύστερα που ξεφούσκωσε αυτό το όνειρο, ήρθε το άλλο όνειρο της Ολυμπιάδας που θα έκανε την Ελλάδα το κέντρο της Γης. Κι όταν ξεφούσκωσε κι αυτό, μείναμε όλοι με την ελπίδα ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμη, αλλά τα έχουμε οπίσω. Μέχρι που ξυπνήσαμε εκείνο το μεσημέρι του Μαΐου του 2010, με τον Γιώργο να έχει πλάτη-κάδρο το Καστελλόριζο και να μας δένει χειροπόδαρα στο Δου Νου Του…

Μην παραπονιέται, έπαιξε κι έχασε

Ναι, το ξέρω, ο Γιώργος τα αρνείται όλα αυτά, δηλώνει ότι δεν φταίει – τα είπε και στη σύσκεψη-υπερπαραγωγή (κανονικός «Μπεν Χουρ») της Τρίτης – και δεν δέχεται να γίνει εξιλαστήριο θύμα. Να μη γίνει. Κι εγώ το πιστεύω ότι δεν πρέπει να γίνει. Αλλά ότι φταίει, φταίει. Θες γιατί δεν κατάλαβε τι ακριβώς συνέβαινε, θες γιατί βασίστηκε σε ψεύτικες διαβεβαιώσεις φίλων του, θες γιατί τον παραμύθιασαν οι άχρηστοι που είχε δίπλα του ότι μπορεί να τα φέρει βόλτα, η ουσία είναι ότι βρεθήκαμε στον πάτο του βαρελιού στα χέρια του. Ο ίδιος ωρύεται ότι η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στη Νέα Δημοκρατία. Κι αυτό το ξέρω. Αλλά γιατί δεν τα είπε εγκαίρως; Γιατί στις 4 Οκτώβρη, το βράδυ που κέρδισε τις εκλογές, δεν είπε την αλήθεια; Γιατί δεν είπε «ελληνικέ λαέ, ένα, δύο, τρία, τέσσερα, αυτή είναι η κατάσταση που παρέλαβα και για να τα φέρουμε βόλτα πρέπει να υποβληθείς σε θυσίες»; Ο Θεός κι η ψυχή του. Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αλλά τώρα δεν επιτρέπεται να παραπονιέται. Επαιξε κι έχασε…

Ξεχάσαμε τα πεντέμισι χρόνια του Καραμανλή

Επίσης θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η συλλογική μνήμη κάνει συχνά-πυκνά delete! Σβήνει τα προηγούμενα και στέκεται στα παρόντα. Συνέχεια αυτό το πράγμα κάνει. Κατά συνέπεια δεν έχει την παραμικρή αξία να τα φορτώνει τώρα στη Νέα Δημοκρατία, γιατί κανείς δεν θυμάται τα πεντέμισι χρόνια του Καραμανλή που μας έφεραν ένα βήμα από τη χρεοκοπία. Κανείς. Αν θυμόταν ο λαός, δεν θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση την παλινόρθωση της Δεξιάς. Κι όμως τώρα προβάλλει πάλι ως διάδοχη κατάσταση, έτοιμη να αναλάβει την εξουσία. Με τα ίδια εκείνα πρόσωπα που διέλυσαν τη χώρα και επέτρεψαν σε έναν στρατό από λαμόγια κάθε λογής να λεηλατήσει τον δημόσιο κορβανά. Ε, αυτοί θα ξανάρθουν, ακριβώς γιατί εμείς ξεχάσαμε. Ή δεν θυμόμαστε. Εδώ δεν είδατε τι έγινε με τον Εφραίμ; Διαδηλώσεις για την αποφυλάκισή του – και ξεχάσαμε ότι ο εν λόγω μοναχός με την ανοχή, επίνευση, βοήθεια και στήριξη πολιτικών της Δεξιάς αντάλλαξε το νερό μιας λίμνης με φιλέτα γης του Δημοσίου. Δεν ήταν σκάνδαλο, λέει, οι ανταλλαγές. Και τι ήταν, αδέλφια; «Ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα», που γράφαμε πιτσιρικάδες στα άλμπουμ;

Το ανέκδοτο

του ανασχηματισμού

Και όμως, αυτό που φάνταζε πριν από λίγο καιρό ως ανέκδοτο, τώρα παίζει, και μάλιστα γερά: πρόκειται για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης. «Δεν έχει αντίρρηση» ο Γιώργος, τον ζητάει ο Καρατζαφέρης, δεν δείχνει να αντιτίθεται ο Σαμαράς, το ερώτημα είναι αν και πότε θα τον αποφασίσει ο Παπαδήμος. Με δεδομένο μάλιστα ότι οι εκλογές πάνε μετά το Πάσχα, ένας ανασχηματισμός της κυβέρνησης θα της έδινε τη μορφή «σχήματος μάχης». Κι όχι το πλαδαρό, δυσκίνητο σχήμα που είναι σήμερα…