Η γαλλική «Πολίτικη κουζίνα»

«Κοτόπουλο με δαµάσκηνα». Συμπαθητική, καρδιακή, συγκινητική σαν παραμύθι περσικό με γαλλική σαντιγί. Η δεύτερη και τελευταία πρεμιέρα αυτού του πρωτοχρονιάτικου επταημέρου. Σαν παραμύθι με τον παραπλανητικό τίτλο («Pulet aux prunes»). Ενός ντουέτου κινηματογραφιστών, γνωστού από τα κινούμενα σχέδια «Persepolis», δηλαδή της Μαρζάν Σατραπί και του Βενσάν Παρονό.

Τηρουμένων των γιγαντιαίων αναλογιών, η «Πολίτικη κουζίνα» του γαλλικού σινεμά. Αλλά τι κολοσσιαία διαφορά! Γιατί το σενάριο επεξεργασμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Γιατί οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι. Και γιατί ο σουρεαλισμός προκύπτει μέσα από τον ρεαλισμό. Αγαπητοί μου, στη ζωή ένα plus ένα δεν κάνουν συνήθως δύο!

Το στόρι τοποθετημένο στην Τεχεράνη του 1958. Εχει σημασία αυτό. Οταν μέρος της περσικής ελίτ επιχείρησε από τις αμερικανικές και αγγλικές πολυεθνικές του πετρελαίου να αυτονομηθεί. Τα πρόσωπα τέσσερα. Δύο αδέλφια. Ο ένας καλλιτέχνης και μουσικός. Ο έτερος αφοσιωμένος κομμουνιστής. Από την άλλη, δύο γυναίκες στη ζωή του ενός. Του μουσικού εννοώ. Η πρώτη, η Ιράν, η μεγάλη, ανεκπλήρωτη αγάπη που στοιχειώνει τη ζωή του. Η δεύτερη είναι η γυναίκα του, που την παντρεύεται εξ ανάγκης. Ετσι, η απογοήτευση και ο ανεκπλήρωτος έρωτας κουρελιάζουν την ανάσα του και ανοίγουν μια μεγάλη τρύπα στην καρδιά του. Αυτό που ανάκατα παρακολουθεί ο θεατής είναι οι τελευταίες επτά ημέρες ενός βιολιστή. Γιατί η πραγματικότητα μπλέκεται με τη φαντασία και η φαντασία με τη μνήμη και το παρελθόν.

Εν ολίγοις, ηθογραφία με στοιχεία μελοδράματος και με αφομοιωμένα δάνεια από την «Αμελί». Με έναν εξαιρετικό Ματιέ Αμαλρίκ (παίζουν ακόμη Εντουάρντ Μπαέρ, Μαρία ντε Μεντέιρος, Κιάρα Μαστρογιάνι, Ιζαμπέλα Ροσελίνι και η πανέμορφη Γκολσιφτέ Φαραχανί). Και με δύο ατάκες αραβικής κληρονομιάς: «Ο καπνός είναι η τροφή της ψυχής». Και η δεύτερη, ακόμη καλύτερη: «Ηταν κάποιος, δεν ήταν κανένας»! ΒΑΘΜΟΙ=6