Αντιμετώπισε και το τέλος με την κάμερα και χαμόγελο

Πριν από κάποιους μήνες είχε μάθει για τον όγκο στο κεφάλι που την τυραννούσε και έκτοτε τον είχε ονομάσει «ροζ συννεφάκι». Την ίδια περίοδο δεν δίστασε. Ανέβασε γρήγορα γρήγορα στο YouTube ένα βιντεάκι με το εγκεφαλογράφημά της, από το οποίο είχε σκαρώσει ένα δείγμα παιχνιδιάρικης video-art που το έβλεπες και σκεφτόσουν «δεν μπορεί, θα το νικήσει, εδώ βρήκε τη δύναμη να δημιουργήσει με αφορμή αυτό!».

Ολοι ήλπιζαν τότε, σιωπηλά, σε ένα θαύμα. Σαν τα «Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας», το βιβλίο της (άλλα της το «Σουρεαλ-έρως», «Σ’ αγαπώ ακόμα γιατί…»).

Τελευταία φορά μιλήσαμε στο τηλέφωνο πριν από κάποιους μήνες. Και αντί να μιλήσουμε για την υγεία της, μιλήσαμε για τον Πειραιά (γεννημένη εκεί, το 1961) και για… σινεμά. Για τα φεστιβάλ του εξωτερικού, για τα δικά της, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τη χρηματοδότησή τους, για τις ταινίες και τους καλεσμένους που ήθελε να φέρει… Κουβέντα για την υγεία της, μόνο απ’ έξω – απ’ έξω! «Πώς είσαι, όλα καλά;», τη ρωτούσα. «Ολα καλά, υπάρχει φως».

«Φως» μέσα στη Λουκία Ρικάκη υπήρχε μέχρι το τέλος. Αυτό ήταν εντέλει και το μεγάλο θαύμα. Γιατί μέσα στη μικρή ζωή που της έλαχε – έφυγε μόλις στα 50 της χρόνια -, η Λουκία έστησε δυο κινηματογραφικά φεστιβάλ (Ecofilm στη Ρόδο, με άξονα τις ταινίες για το περιβάλλον, HealthFilmFestival στην Κω, με άξονα τις ταινίες για την ιατρική επιστήμη), γύρισε πάμπολλα ντοκιμαντέρ και ταινίες μυθοπλασίας και έστησε – πρώτη στην Ελλάδα – μέχρι και χώρο για stand up comedy, το Θεμιστοκλέους 104 – Kέντρο Λόγου και Tέχνης, στα Εξάρχεια (το 2001 το έκανε και ταινία ως «Νύχτες κωμωδίας»).

Εκτός αυτού όμως, υπήρξε η παραγωγός της εκπομπής «Τα χρώματα», ίσως της πιο πρωτοποριακής τηλεοπτικής δουλειάς των ελληνικών 80s, αφιερωμένης στις τέχνες. Μεταξύ των άλλων είχε στο ενεργητικό της και τη σειρά εκπομπών «Στην τρέλα της διαφήμισης» με τον Γιώργο Βέλτσο και τη σειρά «Στη φάρμα των ανθρώπων».

Η δράση της δεν περιορίζεται εκεί: αφού σπούδασε Ιστορία της Τέχνης, Κινηματογράφο, Γραφικές Τέχνες και Φωτογραφία στο Κολέγιο Τεχνών Ντάρντινγκτον στην Αγγλία, η Λουκία Ρικάκη εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων για να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1982 όπου και ίδρυσε την εταιρεία παραγωγών Orama Films.

Εκεί θα σκαρώσει θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές (στις τελευταίες περιλαμβάνονται και οι «Συμφωνία χαρακτήρων», «Ταξίδι στην Αυστραλία», «Κράτησέ με», «Τα παιδιά της Χορωδίας», «Ο άλλος», «Τα λόγια της σιωπής») και θα ολοκληρώσει τέσσερις ταινίες μυθοπλασίας, δέκα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και 21 φιλμ μικρού μήκους. Αργότερα, το 2000, ίδρυσε και την εταιρεία Tricky Trick Films.

Στο θέατρο σκηνοθέτησε ανάμεσα σε άλλα «Τα όργια» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, τη «Μουσική» της Μαργκερίτ Ντιράς, το «Σουρεαλ-έρως», το «Οδυσσέως διάλογοι» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Πολλά και τα ντοκιμαντέρ που γύρισε για την ελληνική, τη βρετανική, την ιταλική, τη γαλλική και τη γερμανική τηλεόραση, είτε ως σκηνοθέτις είτε ως παραγωγός.

Ως σκηνοθέτις μυθοπλασίας, δε, κατόρθωσε να φέρει και τον κόσμο στις αίθουσες – 70.000, παρακαλώ – για να δει μια «ελληνική, καλλιτεχνική ταινία», το «Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις» το έτος 1994, άθλος που, δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν έχει επαναληφθεί από κανέναν έλληνα κινηματογραφιστή. Για το «Κουαρτέτο» πάντως είχε καταφέρει να φέρει και τον διάσημο τότε – και λόγω της Τριλογίας των Χρωμάτων του Κριστόφ Κισλόφσκι – πολωνό συνθέτη Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ για να γράψει τη μουσική.

Το αποχαιρετιστήριο κινηματογραφικό πόνημά της είχε τίτλο «Το σχέδιο Σωτηρία» και είχε γυριστεί στο νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευόταν.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Ηταν ένας άνθρωπος που δεν εφησύχαζε ποτέ… Πολυπράγμων, αεικίνητη, ήταν από τις πλέον ανήσυχες και δημιουργικές φωνές του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Θα τη θυμόμαστε πάντα με την ενέργεια και το χαμόγελο που την έκαναν ξεχωριστή».

Η κηδεία της θα γίνει αύριο Παρασκευή στις 12.00 στον ιερό ναό Αγίου Χαραλάμπους, στα Ιλίσια. Πριν «φύγει» ζήτησε να μη σταλούν λουλούδια αλλά να γίνουν δωρεές στον Σύλλογο Φίλων Περιθαλπομένων Νοσοκομείου «Η Σωτηρία».