Ποιος φοβάται τα γκάλοπ που βάφτηκαν κόκκινα;

ΜΕ ΤΗΝ άδεια των Μαρξ και Ενγκελς, ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Είναι το φάντασμα της ελληνικής Αριστεράς. Τη βλέπουν να γράφει αθροιστικά ποσοστό που θυμίζει παλαιότερες εποχές. Τι ποσοστό; Ακούγεται – και είναι – υπερβολή, αλλά υπάρχει φόβος ακόμη και για 30%.

Ιδιαίτερη ανησυχία για την άνοδο της Αριστεράς υπάρχει στη Γερμανία. Το βεβαιώνει υπουργός της κυβέρνησης Παπαδήμου που είχε πρόσφατα επίσημες επαφές με τους Γερμανούς. Διακριτικός προβληματισμός υπάρχει για το ίδιο θέμα και στο Μέγαρο Μαξίμου. Κι αυτό γιατί τα κόμματα της Αριστεράς, είτε ανοιχτά είτε μέσα από τις απόψεις τους για την οικονομία, βάζουν τη χώρα σε τροχιά που οδηγεί έξω από την ευρωζώνη.

Ενα από τα κουφάρια της διακυβέρνησης Παπανδρέου είναι και η σχέση του ΠΑΣΟΚ, ιδίως δε του πρώην Πρωθυπουργού, με τα κόμματα της Αριστεράς. Δηλαδή με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη Δημοκρατική Αριστερά. Το ΚΚΕ έχει, ούτως ή άλλως, μια αντισυστημική θέση. Σε τεταμένο κλίμα – για τα δεδομένα του «σκανδιναβού» Παπανδρέου – έγιναν τα τελευταία ραντεβού του πρώην πρωθυπουργού με τον Αλέξη Τσίπρα. «Δεν είμαι δωσίλογος ούτε προδότης…», φέρεται να έχει πει με έμφαση που έφθανε στα όρια της αγανάκτησης ο Παπανδρέου στον πρόεδρο του ΣΥΝ. Ο πρώην πρωθυπουργός θεωρούσε ότι η Κουμουνδούρου σιγοντάριζε τις ακραίες παρορμήσεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού μετώπου.

Με τον μειλίχιο Φώτη Κουβέλη της ΔΗΜΑΡ δημιουργήθηκε απόσταση την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου. Δηλαδή, στη φάση της συγκρότησης μιας κυβέρνησης συνασπισμού. Τα νεότερα μικρά κόμματα της Βουλής δεν καλούνται στη σύσκεψη αρχηγών της Προεδρίας, ενώ ο ακτιβισμός του Γιώργου Καρατζαφέρη, που είναι προφανές ότι διεκδικεί και παίρνει ρόλο στην όλη υπόθεση, είναι καρφί στο μάτι της Αριστεράς. Ειδικά της ΔΗΜΑΡ που είχε πει ότι «αν μας ζητηθεί, θα πάμε στη σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Προς το τέλος της εβδομάδας και πάντως πριν από την οριστικοποίηση του σχήματος του οποίου θα ηγηθεί ο Παπαδήμος, ο Παπανδρέου τηλεφωνεί στον Κουβέλη. Ο Γιώργος είναι, όπως πάντα, ευγενής. «Φώτη», λέει στον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, «ξέρω ότι είσαι διστακτικός και δεν θα συμμετάσχεις στην κυβέρνηση, ωστόσο θέλω να σε ενημερώσω για τις ενέργειες που έχουν γίνει…» Ο Κουβέλης απαντά: «Ξέρω. Εχω ενημερωθεί από τον Τύπο…»

ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΙ. Ο Περισσός είναι ανοιχτά υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Τι συμβαίνει όμως με την Κουμουνδούρου και τη ΔΗΜΑΡ. Η δεύτερη γνώρισε μια μικρή περιδίνηση – που άγγιξε και το στενό επιτελείο περί τον Κουβέλη – στη φάση της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Ο ίδιος ο Κουβέλης φάνηκε να σιγοντάρει μέχρι την τελευταία στιγμή τον Αντώνη Σαμαρά στην άρνησή του να υπογράψει για την εφαρμογή της νέας δανειακής σύμβασης, όπως ζητούσαν οι Γερμανοί και οι Βρυξέλλες.

Ουδείς θεώρησε ότι το θέμα είναι ιδεολογικό. Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός – και η στάση της Κουμουνδούρου στα Δεκεμβριανά του 2008 – αποτέλεσαν, όπως λέγεται, «υλικά διάσπασης» του ΣΥΝ τον Ιούνιο του 2010. Ωστόσο, το δέλεαρ μιας σκληρά αντιμνημονιακής στάσης είναι ισχυρό όταν θέλεις να αλώσεις τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Η στροφή της ΔΗΜΑΡ συμπίπτει με δημοσκοπικά ευρήματα που, όταν δεν την φέρνουν να αγγίζει διψήφιο, της εξασφαλίζουν εύκολη είσοδο στη Βουλή. Οπως πάντα στην πολιτική τίποτε δεν είναι δωρεάν. Ο Νοέμβριος κόλλησε στη ΔΗΜΑΡ τη ρετσινιά του αντιευρωπαϊσμού και του λαϊκισμού, έστω και αν το τίμημα μπορεί να είναι ο κλονισμός της χώρας στην ευρωζώνη με αποτέλεσμα να μεγαλώνει ο κίνδυνος της επιστροφής στη δραχμή. Διαβλέποντας την απειλή, ο Κουβέλης πολλαπλασίασε τις δηλώσεις υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας.

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ. Στην Κουμουνδούρου, τα πράγματα είναι όπως πάντα πιο μπερδεμένα. «Συνιστώσες», ρεύματα και φράξιες εμπλέκονται με προσωπικές φιλοδοξίες. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι, ας πούμε, υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ. Είναι άλλωστε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς που είναι υπέρ της ευρωζώνης. Οι συνεργάτες του Τσίπρα εξηγούν ότι «η επάνοδος στη δραχμή θα χτυπήσει άγρια ακριβώς εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που εμείς θέλουμε να υπερασπίσουμε». Και ότι η συνύπαρξη σκληρού – του ευρώ – και μαλακού – της δραχμής – νομίσματος θα είναι εις βάρος των μισθωτών, των συνταξιούχων και των ασθενέστερων που θα πληρώνονται σε αυτό. Γενικά, η συλλογιστική της δραχμής απορρίπτεται πλήρως ως λύση για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας από τα οικονομικά επιτελεία της Κουμουνδούρου. Κατ’ ιδίαν εκφράζεται, πάντως, αισιοδοξία ότι η Ελλάδα δεν θα βγει από το ευρώ – «αν φυσικά αντέξει συνολικά η ευρωζώνη».

Ούτως ή άλλως, το μείγμα ευρώ – δραχμής δεν έχει κάνει ζημιά στην Κουμουνδούρου. Ο Τσίπρας είναι μαθημένος πια να ισορροπεί, ο αρνητισμός κυριαρχεί και το κοντέρ των δημοσκοπήσεων γράφει μέχρι και 15%.