[Ματιές] Στην μπούκα

Βρέθηκα σε μια καλλιτεχνική εκδήλωση το Σάββατο. Στο διάλειμμα, ανάμεσα σε πολλούς προσκεκλημένους, πήρε το μάτι μου και έναν υπουργό. Δεν του μιλούσε κανείς! Μονάχα οι δύο αστυνομικοί της φρουράς του τού έλεγαν καμιά κουβέντα, απαντώντας συνήθως σε ερωτήσεις του. Από τον κόσμο τίποτα! Ακρα του τάφου σιωπή. Που άλλες εποχές, με τους διάφορους σουρταφερτάριους να προσπαθούν να πουν δυο λέξεις στην «εξουσία», με ένα χαμογελάκι, όλο ευγένεια και, συχνά, δουλικότητα.

Δεν τα πάνε καθόλου καλά οι πολιτικοί. Ολοι ανεξαιρέτως. Ο λαός τούς έχει στην μπούκα. Και δικαίως. Αντί, λοιπόν, να σκέφτονται συνεχώς τις εκλογές και τους ψηφοφόρους τους, καλά θα κάνουνε – στο κάτω κάτω είναι και υποχρέωσή τους – ν’ αγωνιστούν με όλες τις δυνάμεις τους για να μπορέσει το κάρο – η Ελλάδα – να ξεκολλήσει από τη λάσπη. Πράγμα που το θεωρώ πολύ δύσκολο. Γιατί τα πράγματα, όχι μόνο εδώ, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι πολύ άσχημα.

Διάβασα την Κυριακή στο «Βήμα» μια συνέντευξη του φίλου μου συγγραφέα Κώστα Μουρσελά στον Γιάννη Μπασκόζο. Λέει, σε κάποιο σημείο, για τους πολιτικούς: «Προσπαθώ όσο μπορώ να μη μ’ επηρεάζει η κρίση ή και να με αφορά όσο γίνεται λιγότερο πάνω στην ανάγκη μου για δημιουργία. Αυτή την εποχή τουλάχιστον, θα ήθελα να γράψω για πράγματα που δεν θα έχουν σχέση με την κρίση και με την πολιτική γενικότερα. Οι αιτίες της κρίσης είναι τόσο εγκληματικές, γεννήθηκαν από απαράδεκτους και περιφρονητέους πολιτικούς, που δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείσαι μ’ αυτούς. Αλλωστε, νομίζω πως τίποτα δεν μπορεί να τους αποτρέψει ή να τους εμποδίσει να συνεχίσουν τις βρωμιές τους».

Σκληρά λόγια. Από έναν συγγραφέα που διακρίνεται για τη μετριοπάθειά του, όταν διατυπώνει δημόσιο λόγο. Σκληρά, όμως, μιλάει για την πολιτική και τους πολιτικούς και η ηθοποιός Ρένη Πιττακή σε συνέντευξή της (Μυρτώ Λοβέρδου), την ίδια μέρα, πάλι στο «Βήμα»: «…Πολλές φορές έχω νιώσει ξένη μέσα στην πόλη μου. Εβλεπα, βλέπαμε, τα πράγματα να συμβαίνουν, τα βλέπαμε να έρχονται και μέναμε θεατές. Προσωπικά αντιδρούσα και αντιδρώ με τις επιλογές μου στον χώρο της δουλειάς μου. Γι’ αυτό και δεν δέχομαι ότι τα φάγαμε όλοι μαζί (…). Τις πρώτες ημέρες κατέβηκα και ξανακατέβηκα (στο Σύνταγμα, με τους “Αγανακτισμένους”). Σιγά σιγά αναρωτήθηκα, μετά την εκτόνωσή τι; Δεν συμφωνούσα με πολλά που έβλεπα, συνθήματα, πανό. Οπως δεν συμφωνώ με τη μούντζα στη Βουλή. Ξέρετε, μεγάλωσα μέσα σε μια ασφάλεια, σε οικογένεια δεξιών πεποιθήσεων, και αντέδρασα πηγαίνοντας προς τα αριστερά. Αλλά κι εκεί είδα μια στείρα πολιτική, εμμονές, διασπάσεις. Διαψεύσθηκα και απομακρύνθηκα. Γι’ αυτό, αυτή τη στιγμή θα προτιμούσα μια οικουμενική κυβέρνηση, αλλά οικουμενική. Ουτοπία; Το επάγγελμά μου, βλέπετε».

Και στην ερώτηση «δεν σας εκφράζει δηλαδή αυτή η συγκυβέρνηση;» απαντά: «Συγκυβέρνηση με συναντιπολίτευση; Είμαστε σοβαροί; Είμαι λίγο κρατημένη. Οχι όμως στο πρόσωπο, στα πρόσωπα. Φοβάμαι πάλι τις αποφάσεις που θα είναι εις βάρος των ανίσχυρων…».