[Ματιές] Πλερέζες;

Μπήκαμε στην τελική ευθεία. Την ερχόμενη Κυριακή, Χριστούγεννα. Δεν λείπουν τα χαμόγελα, δεν λείπει η προσμονή, στον κόσμο των παιδιών ιδίως. Γενικώς, όμως, κατήφεια. Και γκρίνια. Και στενοχώρια. Και συννεφιά. Παρά το ότι ο Καμίνης κάνει ό,τι μπορεί για να δώσει λάμψη, να αλλάξει κάπως την ατμόσφαιρα στη θλιμμένη πόλη. Ανάμεσα σε όσα σημείωσα, οι μουσικές – δεκάδες – εκδηλώσεις που η ψυχή τους είναι ο Μάριος Στρόφαλης.

Οι πολιτικοί πάντως, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το βιολί τους. Μπουρδολογία παραθυράτη, συγκεντρώσεις σε σπίτια, δηλώσεις στις εφημερίδες, φαγωμάρα μεταξύ τους. Σαν να ζουν σε ξένη χώρα. Και όσο προχωράμε προς τον Φεβρουάριο οι συγκρούσεις, ακόμη και οι εμφύλιες, θα παίρνουν χαρακτήρα «αιματηρό». Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, δηλαδή. Και τώρα, τα νύχια πιο ακονισμένα, πιο αιχμηρά, για να ανοίγουν πληγές.

Λάδι στη φωτιά, φυσικά, ρίχνει μονίμως η τηλεόραση. Αυτή είναι η δουλειά της, λένε μερικοί. Ισως. Αλλά μονοθεματικά δελτία πάντοτε; Και ούτε μια καλή είδηση για να γλυκαθεί λίγο το χειλάκι μας; Παντού καταστροφές, παντού συμφορές, παντού υποβαθμίσεις, σπρεντ και τα τοιαύτα; Δεν είχα ιδέα από αυτά τα πράγματα και τώρα έχω αρχίσει κι εγώ να μιλάω με νούμερα. Κατάντησα ένα κομπιουτεράκι. Οπως όλοι.

Ο φίλος μου ο Διονύσης είναι Ζακυνθινός. Γιόρταζε το Σάββατο. Λόγω της κατάστασης, έλεγε να μην καλέσει κόσμο στο σπίτι του για έναν μεζέ και ένα κρασί, όπως συνηθίζει εδώ και τρεις δεκαετίες. Το ανακοίνωσε στις δύο κόρες του. Του χιμήξανε και οι δύο! «Να γιορτάσεις! Να καλέσεις φίλους. Να έρθουν και μουσικοί με τις κιθάρες τους για καντάδες. Αυτό έγινε πέρυσι, μπαμπά, αυτό έγινε πρόπερσι! Εντάξει. Περνάμε δύσκολα. Αλλά δεν πρέπει να μας νικήσουν η εθνική στενοχώρια, η εθνική μοναξιά. Οφείλουμε να αντισταθούμε». Τελικά, ο Διονύσης – Σάκης για τους δικούς του – εκάμφθη. Και το σπίτι του πλημμύρισε από φίλους και μουσικές.

Θέλω να πω ότι, αντικειμενικά, σχεδόν όλα είναι μαύρα. Και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Θα μείνουμε όμως με σταυρωμένα τα χέρια; Θα παρακολουθούμε τα τηλεοπτικά δελτία και θα τρέχουμε να αγοράζουμε πλερέζες; Οχι. Λίγο κουράγιο. Το χρειαζόμαστε. Αλλωστε, εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές, όπως και όλοι οι συνομήλικοί μου, έχω περάσει πολύ χειρότερα: ναζιστική κατοχή, Δεκεμβριανά, πείνα, εμφύλιο, με τον θάνατο να καραδοκεί σε κάθε γωνιά. Και άντεξα, αντέξαμε.

Στον δρόμο μου σήμερα συνάντησα έναν άντρα ρακένδυτο. Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας. Δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Ωστόσο, έπεσε μπρούμυτα στο πεζοδρόμιο, έβγαλε από την τσέπη του μολύβι και άρχισε να γράφει ευχές σε μια χριστουγεννιάτικη κάρτα για να τη στείλει στους δικούς του…