Σε τι διαφέρουμε από μια μύγα;

«Κατοικώ απέναντι από την Ακρόπολη. Στο σπίτι αυτό έμελλε να ολοκληρώσω τη “Μήδεια”, την “Ηλέκτρα”, την “Αντιγόνη” και τη “Λυσιστράτη”. Εδώ απέναντι ήπιε το κώνειο ο Σωκράτης, κάπου εδώ ζούσανε ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής. Εβλεπαν όπως κι εγώ τον Υμηττό, που είναι πάντα ο ίδιος. Και αυτό είναι το παράπονο το δικό μου, ως θνητού: “Μα εγώ θα φύγω και θα υπάρχει ακόμα ο Υμηττός χωρίς να τον βλέπω;”. Κι όμως, ο Υμηττός θα ζήσει και χωρίς εμένα. Χιλιάδες χρόνια. Κι αν σκεφτείς ότι και μόνο το βλέμμα αυτών των ανθρώπων έβλεπε αυτά που βλέπουμε κι εμείς, τα ίδια τοπία, είναι συναρπαστικό. Είναι σαν να ξαναζούνε εδώ κοντά μας. Και εγώ νιώθω πως έζησα κοντά σ’ αυτές τις τεράστιες ανθρώπινες φιγούρες οι οποίες σημάδεψαν τον άνθρωπο. Αυτές οι μεγάλες μορφές τίμησαν τον άνθρωπο. Και φυσικά όσοι ακολούθησαν. Οι μεγάλοι συνθέτες, ποιητές, συγγραφείς, γλύπτες και ζωγράφοι, οι μεγάλοι αρχιτέκτονες, όλοι. Αυτοί έδωσαν μία δικαιολογία γιατί να ζούμε εδώ πέρα πάνω. Αρκεί να σκεφτείς ότι το DNA του ανθρώπου μοιάζει με το DNA των ποντικιών. Οτι όλο αυτό το περίπλοκο σύστημα που έχουμε, καρδιά, πέψη, αναπνοή κι όλα τ’ άλλα, τα έχει και μια μύγα. Τίποτα δεν είμαστε. Τίποτα.

Πρέπει να παλέψεις κάθε μέρα, πρέπει να δικαιολογήσεις την ύπαρξή σου. Γιατί ζεις; Γιατί τα κάνεις όλα αυτά; Γιατί παλεύεις; Είσαι μια μύγα, ένα ποντίκι ή είσαι κάτι άλλο; Ποια είναι η διαφορετικότητά σου; Αυτά μας τα δείχνουν ο Σοφοκλής, ο Ικτίνος, ο Μπετόβεν, ο Ντοστογιέφσκι. Αυτοί μας δίνουν αυτό το μεγαλείο, την πνευματικότητα. Και μένα η μεγάλη αυταπάτη της ζωής μου, η Χίμαιρα, ήταν αυτό. Ηταν ότι μπορούσε η Ελλάδα να γίνει Αρχαία Αθήνα. Γι’ αυτό πάλευα, για να κάνω μια μοντέρνα Αθήνα αντάξια της Αρχαίας».