Η Αριστερά τα αγκάλιασε τα σκουπίδια – στην τέχνη τουλάχιστον
Δεν έχει αλλάξει. Το ραντεβού μας ήταν σε ένα μπαρ στην Κολοκοτρώνη. Με περίμενε όρθιος. Πριν από λίγα χρόνια, όχι λίγα, ψέματα, πριν από αρκετά χρόνια, συναντιόμασταν στα Εξάρχεια. «Αυτός από τη ‘’Γλυκιά συμμορία’’» ψιθυρίζαμε στο πέρασμά του. Μετά περνούσαμε από τα μπαρ όπου δούλευε. Μια στάση μετά τη δουλειά, πολλές φορές και πριν. Βιβλία, εφημερίδες και πικάπ όπου δοκιμάζαμε τους δίσκους που ψωνίζαμε από το Pop Eleven. Οταν τον Οκτώβριο τον είδα στην τηλεόραση να παίζει τον «λαμόγιο πρόεδρο» ξεκαρδίστηκα. Οι νεότεροι στο γραφείο δεν καταλάβαιναν γιατί γελούσα τόσο πολύ. Τους άρεσε ο «κελεμπίας» και οι άλλες ατάκες του, αλλά το δικό μου ενδιαφέρον δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Ωσπου κάποια μέρα δεν άντεξα και είπα να τους πω την ιστορία του. Να μάθουν δηλαδή για την αληθινή ζωή του Τάκη Σπυριδάκη. Ενός παιδιού που έφυγε με τον τσαμπουκά του από την Αίγινα και ζήτησε «άσυλο» στην κομμουνίστρια γιαγιά του. Εκείνη όμως πέθανε σε έναν χρόνο και αυτός έμεινε μόνος στην Κοκκινιά στα δεκατρία του. Να βλέπει στο πανί τους ήρωες και να προσπαθεί να τους μοιάσει. Αλλά γιατί να σας τα λέω εγώ;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά Μόνο μηχανή δεν βλέπω…
Τις σταμάτησα. Εφαγα κάτι «σούπες» και λέω, εντάξει, αυτά είναι για τους νέους. Φύγανε πολλά φιλαράκια με μηχανές.
Αλλοι φύγανε με τις μηχανές, άλλοι με τις ουσίες.
Ναι, ανοίγεις την ατζέντα και όλο κάποιος λείπει. Χάσαμε πολλούς φίλους, ρε συ Σταύρο, τους ξέρεις και τους ξέρω.
Εσύ δεν είχες μπλέξει ποτέ με τα «σκληρά»;
Εγώ, χωρίς να θέλω να κάνω το αγγελάκι, είχα μια αντίσταση. Επειδή είχα ζήσει μόνος από μικρός, αυτό που σκεφτόμουν ήταν πώς θα ζήσω και όχι πώς θα συρθώ. Με ενοχλούσε αυτό το χάσιμο της αξιοπρέπειας. Ακόμη και με το αλκοόλ, όποτε πάει να με πάρει από κάτω το σταματάω.
Πόσα χρόνια είναι από τη «Ράμπα»;
Καμιά εικοσαριά. Παραπάνω είναι, αλλά ας πούμε είκοσι. Ο κόσμος τότε ήταν έξω σε καθημερινή βάση, όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα. Ηταν πιο όμορφη η νύχτα. Στα μπαρ δεν σε ενδιέφεραν οι τοίχοι, αλλά τι παρέες γίνονταν. Ποτά, εφημερίδες, κουβέντα…
Ποίηση από τη Γώγου…
Ροκιές από τον Παύλο. Με τον Σιδηρόπουλο γνωριζόμαστε από τον Πειραιά. Ακόμη ζορίζομαι όταν τον θυμάμαι… Η Κατερίνα έγραφε τα ποιήματά της πάνω σε χαρτοπετσέτες. Καμιά φορά τα πετούσε και εγώ τα μάζευα και της τα έδινα την άλλη μέρα. Και μου έλεγε «α, ρε Τάκη, καλό μου έκανες, γιατί αυτό κάτι λέει».
Υπάρχει Γώγου σήμερα στα Εξάρχεια;
Στα Εξάρχεια δεν ξέρω, αλλά κάπου θα υπάρχει, δεν μπορεί να μην υπάρχει. Βλέπω κάτι παιδιά που προσπαθούν να πηδήξουν τη μάντρα, να ξεφύγουν, και αυτό μόνο ευαίσθητοι άνθρωποι το κάνουν.
Πάντα είχα περιέργεια πώς σε εμπιστεύτηκε ο Νικολαΐδης.
Απορώ και εγώ. Εγινε εντελώς τυχαία και εντελώς κινηματογραφικά. Να σου πω την ιστορία;
Ε, βέβαια.
Στην παρέα ήταν μια κοπέλα την οποία όλοι τη συμπαθούσαμε, αλλά κανένας δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Εγώ τότε ήμουν εργένης, είχα δικό μου σπίτι και όλοι μου την πέφτανε να τους δώσω τα κλειδιά, να πάνε για καμιά-δυο ώρες. Ενα βράδυ λοιπόν έρχεται αυτή η κοπέλα, η Ελένη, και μου λέει θέλω να πάω στο σπίτι σου με τον φίλο μου. Τις δίνω τα κλειδιά και όταν μου τα επιστρέφει μου λέει: «Ξέρεις, είχες κάτι φωτογραφίες επάνω στο γραφείο σου και πήρα δύο γιατί δουλεύω με τον Νίκο Νικολαΐδη». Δεν την πήρα βέβαια στα σοβαρά. Επειτα από δύο μήνες όμως με παίρνει τηλέφωνο ο Νικολαΐδης στο μπαρ όπου δούλευα και μου λέει ότι θέλει να συναντηθούμε. Πήγα, μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων, για την τζαζ και τα μπιλιάρδα, ήθελε να μάθει γιατί πήγα νυχτερινό γυμνάσιο… Οταν τελειώνει η κουβέντα, μου λέει: «Εχω ένα σενάριο, τη “Γλυκιά συμμορία”, και θέλω να κάνεις τον Αντρέα. Το διαβάζεις και τη Δευτέρα ξεκινάμε».
Τι ήξερες έως τότε περί κινηματογράφου;
Εγώ είχα άγνοια κινδύνου. Είχα βέβαια τη λόξα. Οπως οι άλλοι έπαιζαν τάβλι, εγώ πήγαινα σινεμά 6-8, 8-10, 10-12. Και αυτή τη λόξα την είχα από τα 14.
Κάλαντα έλεγες πιτσιρικάς;
Ε, ναι, για να βγάζουμε κανένα φράγκο και να παίρνουμε κανένα πακέτο τσιγάρα και κανένα Κουρτάκη.
Στην Αίγινα μεγάλωσες;
Μέχρι το δημοτικό. Περιφερόσουν στην παραλία της Αίγινας αγκαλιά με το τίποτα. Αλλά μ’ ενοχλούσε πολύ αυτό. Χωρίς να θέλω να κάνω τον κουλτουριάρη, δεν υπήρχε ούτε μία Βιβλιοθήκη στο νησί. Το μόνο που μαθαίναμε ήταν μπιλιάρδο. Μόλις τελείωσα την Α’ Γυμνασίου δεν άντεξα και την κοπάνησα για τη γιαγιά στην Κοκκινιά.
Κομμουνίστρια η γιαγιά;
Ναι, είχε περάσει όλων των ειδών τις εξορίες και τελικά πέθανε αλκοολική. Αν ζούσε σήμερα, πάντως, δεν θα είχε καμία σχέση με τα κομμουνιστικά κόμματα. Ζούσε σε ένα σπιτάκι σαν στην Αυλή των Θαυμάτων, κοινή τουαλέτα και ένα δωματιάκι, αλλά μου άνοιξε δρόμους. Πέθανε όμως έπειτα από έναν χρόνο κι έμεινα μόνος μου.
Από 13 χρόνων μόνος σου δηλαδή;
Ναι. Απλώς, όταν πέθανε, άλλαξα γυμνάσιο και πήγα σε νυχτερινό για να μπορώ να δουλεύω. Δεν το λέω με πίκρα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.
Εχεις πεινάσει ποτέ;
Ε, ναι. Δεν κώλωσα, όμως, έκανα άλλες δουλειές και τα μπάλωνα. Εχω αλλάξει 15-20 επαγγέλματα: από οικοδομή και μπάρμαν μέχρι χαράκτης – σφραγίδες, επιγραφές, τέτοια…
Ετσι κατάφερες να μην κάνεις ως ηθοποιός πράγματα για τα οποία θα ντρέπεσαι μετά;
Εκανα και εγώ πράγματα μόνο για τα χρήματα – μην κρυβόμαστε τώρα. Αλλά είδα ότι δεν με παίρνει, γιατί τελικά παίρνεις τα χρήματα και νιώθεις τόσο περίεργα που πρέπει να πιεις δύο μπουκάλια ουίσκι για να ξεχάσεις τι έκανες. Οπότε πάλι ξεμένεις από λεφτά.
(γέλια)
Πώς είναι τώρα η ζωή, μετά τη διαφήμιση;
Μου μιλάνε στον δρόμο και δεν αισθάνομαι πάντα βολικά. Για 25 δεύτερα έγινε χαμός!
Εβαλες κι εσύ το χεράκι σου πάντως. Προσθαφαίρεσες ατάκες.
Αυτό έγινε γιατί υπήρχε χημεία με τα παιδιά στο συνεργείο. Οταν συναντηθήκαμε ήταν σαν να είχαμε αφήσει στη μέση μια κουβέντα. Τόσο οικεία νιώσαμε μεταξύ μας. Κι έτσι βγήκαν και κάποιες ατάκες που δεν ήταν στο σενάριο: «Μπαμπουίνοι», «κελεμπίας»…
Ολυμπιακός είσαι;
Ναι, Ολυμπιακός, αλλά και αυστηρός θεατής όμως, δεν είμαι από τους εύκολους. Δεν πάω στο γήπεδο πια. Αλλο «αγαπάω την ομάδα» και άλλο αυτή η ακρότητα που ζούμε. Κατ’ αρχήν, ενοχλούμαι που δεν μπορώ να πάω με τους φίλους μου στο γήπεδο. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι Παναθηναϊκοί – έχω αυτό το δυστύχημα στη ζωή μου. Θα ήθελα λοιπόν να πάμε μαζί στο γήπεδο. Να βριστούμε, αλλά να είμαστε μαζί.
Τώρα οι εξέδρες είναι στρατόπεδα, δεν τα σηκώνουν αυτά.
Ακριβώς, και υπάρχουν στρατοί, κόμματα… Εχουν μπλέξει πολύ τα πράγματα και έτσι βλέπουμε τους αγώνες στα καφενεία. Δεν έχει την ίδια γλύκα όμως. Παιδιά πηγαίναμε μαζί στο γήπεδο• δίπλα δίπλα καθόμασταν. Δεν είχαμε όμως δολοφονικές διαθέσεις ο ένας απέναντι στον άλλο.
Εχει λεφτά η διαφήμιση;
Οχι όσα λένε. Ευτυχώς, όμως, που υπάρχει και παίρνεις μια ανάσα για να κάνεις τα δικά σου πράγματα.
Τι ετοιμάζεσαι να κάνεις; Πάλι στον κινηματογράφο θα τα φας;
Απ’ ό,τι φαίνεται… Είναι αρρώστιες αυτές, μπορείς να τις αφήσεις; Ετοιμάζω μια ταινία πάλι, στο σενάριο είμαι, παιδεύομαι πολύ. Εχει βρεθεί όμως μια εταιρεία παραγωγής από το εξωτερικό, στην οποία άρεσε η ιδέα και βάζει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων, οπότε θα γίνει.
Πόσα βραβεία είχε πάρει η προηγούμενη ταινία σου, «Ο κήπος του Θεού»;
Επτά κρατικά βραβεία, έξι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Δίκαια ή άδικα δεν ξέρω, γιατί τα βραβεία είναι μια άλλη ιστορία, αλλά ήταν μια ταινία που δεν πέρασε απαρατήρητη. Τι να τα κάνεις όμως τα βραβεία, αν δεν έχεις τοίχο να τα κρεμάσεις;
Το λες με πίκρα;
Το λέω γιατί ο «Κήπος» στις αίθουσες δεν παίχτηκε. Δέχθηκα μια συστημική αντίδραση έξω από κάθε όριο. Κάποιοι δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ένας ηθοποιός κάνει μια ταινία. Ομολογουμένως, για να μην κάνω τον γενναίο, δεν μπόρεσα να το αντέξω. Δηλαδή με γονάτισε τότε σαν καλλιτέχνη.
Με τι αρχές μεγαλώνεις τις κόρες σου;
Κοίτα, δεν σπούδασα πατέρας, μαζί τους μεγαλώνω. Εκείνο που προσπαθώ είναι όταν μεγαλώσουν να μην εξυπηρετήσουν το όνειρο κανενός, παρά μόνο το δικό τους. Εγώ το καλό ή το κακό, το μικρό ή το μεγάλο, το βρήκα στους δρόμους. Θέλω λοιπόν και τα παιδιά μου να ψάξουν με τον δικό τους τρόπο να βρουν αυτό που θέλουν. Λίγο; Πολύ; Αυτό που ονειρεύτηκαν. Γιατί μόνο έτσι θα ζήσουν με αρμονία.
Γελάτε, παίζετε;
Μεγάλη πλάκα. Η μικρή είναι λίγο πιο σοφιστικέ, αλλά με τη μεγάλη πέφτει πολύ γέλιο. Εγώ πάντως ποτέ δεν τους είπα «δείτε αυτό». Μόνες τους καμιά φορά έβρισκαν στο γραφείο καμιά ταινία μου και την έβλεπαν. Εγώ δεν ήθελα να τους κάνω αισθητή την παρουσία μου ως ηθοποιού. Εν ολίγοις, για να σ’ το πω πιο απλά, δεν ήθελα να κουβαλάνε τη φωτογραφία του πατέρα τους στο πορτοφόλι. Δεν ήθελα αυτή την οιδιπόδεια σχέση. Πόσες γυναίκες έχουμε γνωρίσει που, ώσπου να ξεπεράσουν τον πατέρα τους, είδαμε και πάθαμε… Την Παναγία μάς βγάλανε! (γέλια)
Σε ποιον θεό πιστεύεις σήμερα;
Αστεγος πολιτικά. Θεωρώ όμως τον εαυτό μου αριστερό. Απογοητευμένο όμως από την Αριστερά, που επικαλέστηκε το διαφορετικό, το καινούργιο, αλλά δεν το αγκάλιασε, ούτε καν το έψαξε. Δεν πήγε να δει τι γίνεται στα στενά, στα σοκάκια, στα υπόγεια. Πάντα αγκαλιά με τον πρωταγωνιστή ήταν στην κεντρική λεωφόρο. Τα σκουπίδια τα οποία κατηγορούσε, τα σκουπίδια αγκάλιασε. Στην τέχνη τουλάχιστον.
Στον από πάνω Θεό πιστεύεις;
Οχι. Δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να αναζητήσω κάποια βοήθεια από εκεί.
Google news
