[Προβολείς] Οι τρισάθλιοι της νικοτίνης

Πάντα φανταζόμουν τον Ιαβέρη σαν έναν ψαρωτικό τύπο, εγκρατή ως προς τας ηδονάς του βίου, με μηδέν χοληστερόλη, μηδέν περιττό λίπος, μηδέν ζάχαρο και μηδενική ανεκτικότητα απέναντι σε ό,τι δεν αντικατοπτρίζει τις ανομολόγητες ψυχώσεις του. Αυτό το καλοσυντηρημένο τερατάκι, ο καπετάν Απέθαντος με το φραγγέλιο, ο βιαστής μαζί και δικαστής, ξαναβγαίνει στο κουρμπέτι αναζητώντας την παραβατικότητα εκεί που δεν τον παίρνει καθόλου. Στους υπονόμους και στα λούκια του ψυχισμού μας, στο σημείο G του άγχους μας, στους νευροδιαβιβαστές των ματαιώσεων, στις ορμόνες του πένθους μας, στο ηλεκτρικό ψευτοτσίγαρο – εσχάτως – που δουλεύει με νερό.

Αυτή η φραπεδιά νικοτίνης, αυτό το υποκατάστατο που τόσους έχει βοηθήσει να απεξαρτηθούν ή να το μετριάσουν, αν το καλοσκεφτείς, όχι μόνο δεν ρυπαίνει αλλά λειτουργεί και σαν υγραντήρας στην αφυδατωμένη από τα κλιματιστικά και την αντικαπνιστική αρετή των Ελλήνων ατμόσφαιρα.

Κατανοώ τη φούρια τους να το κηρύξουν εκτός νόμου και να αφήσουν έτσι πλήρες το πλεονέκτημα στις καπνοβιομηχανίες να τα τσεπώνουν μόνες κι ανενόχλητες. Κατανοώ και το τακτ απέναντι στους φαρμακοποιούς που χρόνια τώρα πουλάνε αυτοκόλλητα και τσίχλες νικοτίνης χωρίς διόλου να ξεπέφτουν στην κατηγορία των εμπόρων ναρκωτικών. Γιατί όχι;

Στην τελική, το κομπολόι μου μπορώ να το ταρακουνάω, κύριε, ή μήπως σας γαργαλάνε οι χάντρες και η φούντα του;